De lezersbrieven, over het platgespoten boerenland, natuurmens Aldemar, de verwantschap tussen de solex en de fatbike, en een foto van een gekooide tijger.
De Volkskrant-lezers weten het allemaal weer precies te vertellen. Het Nederlandse boerenland ziet eruit als een desolaat maanlandschap zonder enig dierlijk leven. Totaal kapot gespoten door de boeren, in opdracht van de chemische maffia.
Komt er eens iemand kijken op mijn landerijen waar ik al jaren meer – telt u even mee – kieviten, scholekster, kwikstaarten (geel en wit), leeuweriken, kraaien, kauwen, ganzen, zwanen, zilver- en blauwe reigers, torenvalken en kwartels zie? Rond de boompartijen zie ik spechten en eksters. In onze schuren komen elk jaar duiven en insectenetende zwaluwen terug waar ze boven de machines rustig hun nest bouwen.
Wij boeren zijn als eerste gebaat bij een bodem en omgeving die gezond zijn om producten te maken die de consument wil en kan betalen.
Nico van Graven, Breezand
Met veel interesse las ik het interview met Jerry Afriyie over Kick Out Zwarte Piet en zijn geparkeerde leven. Ik moest denken aan de KOZP-demonstratie die ik eens heb meegemaakt. Niet bij een intocht van Sinterklaas, maar bij die van Sint Piter in februari in het Friese dorp Grou. Sint Piter had één pikzwarte knecht en ook daarvoor kwam er een bus demonstranten naar Grou.
Bij mij riepen ze geen agressie op, maar ik was me vooral bewust van het feit dat die demonstranten hun vrije zaterdag opofferden voor die ene Swarte Pyt uit Grou. Ze hadden ook kunnen uitslapen of langs de lijn bij hun kinderen op het sportveld kunnen staan. Juist daardoor begreep ik pas hoe belangrijk het was voor hen. In Grou is Swarte Pyt niet vervangen door een roetveegpiet, maar door Aldemar. Een natuurmens die in een boomhut woont in de buurt en tijdens de Sintpiterdrukte een handje komt helpen.
Nieske Brouwer, Zuidhorn
Marcel van den Bergh weet in de krant van maandag op een weergaloze en haast ongeēvenaarde manier de positie van de VVD in het algemeen en die van haar fractieleider Yesilgõz te verbeelden.
Hans van de Wijdeven, Uden
Een fatbike is een tweewieler met elektrische aandrijving. Door te trappen ga je wat harder. De solex is een tweewieler aangedreven door een klein benzinemotortje. Door te trappen ga je wat harder. Fietsen alleen is op beide voertuigen bijzaak.
De solex en de fatbike hebben dus sterke overeenkomsten. Om op een solex te rijden moet je verzekerd zijn en aan leeftijdscriteria voldoen. En daarnaast moet je een helm op en niet te vergeten een rijbewijs hebben. Het is dus oneerlijk dat rijders op fatbikes niet hoeven te voldoen aan deze criteria. Dus 16 jaar, verzekerd, helm op en met rijbewijs de weg op.
Ab van Marle, Doorwerth
Het wonder van Empel blijkt te gaan om een door Maria-verering aangewakkerde Spaanse aangelegenheid, die herdenkt dat meer dan 450 jaar geleden een Spaanse legermacht door goddelijk ingrijpen in de gelegenheid werd gesteld om onze eigen troepen te verslaan. Al toen ik het fenomeen op de televisie zag, had ik er gemengde gevoelens bij. Maria die in een oorlog een kant kiest en God die bij het doden van medemensen aan jouw kant staat; het is een geloof dat zo langzamerhand leek uitgestorven. Maar niet in Spanje, zo te zien. Of moet ik zeggen: bij een deel van de Spaanse bevolking? Want op de foto bij het artikel zijn twee vlaggen van de carlistische beweging te zien. De carlisten bevonden en bevinden zich aan de extreem-rechtse kant van het Spaanse politieke spectrum; zij vochten tijdens de Spaanse Burgeroorlog aan de zijde van Franco. De vraag rijst dus of we hier niet alleen kijken naar een met kinderlijk geloof overgoten herdenking, maar ook naar een rechts-extremistisch feestje?
Hans Valk, Dordrecht
In zijn opiniestuk lanceert Izz ad-Din Ruhulessin en passant ook nog even het woord van het jaar: tot Nederlandermeteenmigratieachtergrondgemaakte.
Roeland Loosen, Nijmegen
Keizer Jozef: ‘Er zijn te veel noten. Haal er een paar uit, en het is perfect.’
Mozart: ‘Aan welke noten had u gedacht, majesteit? ’
Deze beroemde scène uit Amadeus kwam naar boven toen ik de recensie van Gijsbert Kamer las over het concert van Jacob Collier. Is Collier misschien de Mozart van Gen Z in de manier waarop de gevestigde orde tegen zijn werk aankijkt? Juist de fraseringen, modulaties, extreme harmonieën en virtuositeit op een scala aan instrumenten maken deze artiest wie hij is. Het lijkt mij geen goed idee als de muzikale ADHD’er zich moet gaan inhouden. Als mede-stuiterbal heb ik genoten van de rijkdom aan noten, de liefdevolle sfeer en oprechte aandacht van en voor het publiek.
Katelijn de Vreede, Utrecht
In een interview doet bestuursvoorzitter Maarten Camps van het UWV een klemmend beroep op de politiek om de regelgeving rond arbeidsongeschiktheid te vereenvoudigen. Wat mij opvalt is dat er met geen woord wordt gesproken over het eigenlijke falen van het systeem rond langdurige arbeidsongeschiktheid: het gebrek aan (arbeids-)perspectief.
Het UWV richt zich, na een soms absurde ijver bij het toetsen van reïntegratie-inspanningen door de werkgever en zijn arbodienst, vrijwel alleen nog op de eenmalige beoordeling van een eventueel uitkeringsrecht voor de WIA.
Dat doet het UWV met zoveel overgave dat er geen tijd overblijft voor bijvoorbeeld deskundigenoordelen, herbeoordelingen WIA en beoordelingen voor de Ziektewet. Vlijtig dweilen met de kraan open dus. Arbeidsperspectief voor de uitkeringsgerechtigde ontbreekt daardoor en het bedrijfsleven heeft significant hogere lasten .
Arbeidsongeschiktheid is voor velen een traumatische ervaring en inkomensonzekerheid versterkt het effect nog eens significant. De beste remedie is zoveel mogelijk herstel en arbeidsdeelname naar vermogen. Hier zouden we ons maximaal voor moeten inspannen, UWV en private uitvoerders met gebundelde krachten. Bij de beoordeling van het uitkeringsrecht komt het UWV in ongeveer de helft van alle gevallen tot de conclusie dat er arbeidsmogelijkheden zijn. Bij tweederde van de andere helft verwacht UWV in enige mate herstel.
Wat wordt er gedaan met deze constateringen? De resultaten qua herstel en arbeidsdeelname zijn nu marginaal voor deze mensen.
Nico van Hemmen, Jonkersland
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant