‘Verbindings-tv’ zou je het kunnen noemen. Daaronder valt de kleine golf aan programma’s die proberen de angel uit een gepolariseerd moment in de maatschappij te halen. Zeker sinds 7 oktober vorig jaar lijkt er nood aan dit soort televisie, vaak met twee ogenschijnlijke tegenpolen als vast gezicht: een Jood en een moslim.
Het bekendste voorbeeld is het tweeluik Brug over de Breuklijn, waarin journalisten Natascha van Weezel en Sinan Can te midden van de maatschappelijke onrust blijven pleiten voor ‘dialoog en vrede.’
Een nieuwe loot aan deze tv-stam is het NTR-programma Israël, Palestina en Wij, dat zondagmiddag debuteerde en in twee afleveringen op zoek zal gaan naar ‘de ruimte voor dialoog en nuance’.
De gezichten van Israël, Palestina en Wij zijn de islamitische Nora Akachar en de Israëlische Tami Ravid, twee tv-makers met genoeg empathisch vermogen om open te staan voor elkaars belevingswereld.
We ‘hoeven niet tegenover elkaar te staan’ schrijft Akachar, een regelmatige bezoeker van pro-Palestina-demonstraties, in een brief aan Ravid, maar ‘naast elkaar’. ‘Jij Joods, ik islamitisch.’
Dat ‘naast elkaar staan’ gebeurt onder meer bij een streng beveiligde Joodse school, verscholen achter hoge muren. Soms worden zelfs die hoge muren niet genoeg geacht en moeten er marechaussees ingezet worden om te patrouilleren. Dit is de dagelijkse realiteit voor Joodse mensen, wil Ravid maar zeggen. En dat gevoel van onveiligheid is sinds 7 oktober vorig jaar alleen maar groter geworden.
Akachar kijkt ernaar, licht verbijsterd dat een school in Nederland als een vesting gebouwd moest worden.
Op een pro-Palestijnse demonstratie, waar Ravid met zichtbaar ongemak de leus ‘From the river to the sea, Palestine will be free’ aanhoort, probeert Akachar haar kant van het verhaal te vertellen. Dat de solidariteit met Palestijnen deels is ingegeven door hoe moslims in Nederland worden behandeld – ook als tweederangsburgers.
Ter illustratie wordt er een uitstapje gemaakt naar ene Ahlam Benali, die een afschuwelijk verhaal vertelt over hoe zij vanwege haar hoofddoek op straat aangevallen en mishandeld werd.
En zo heeft iedereen zijn pijn, wil het tv-programma maar zeggen, en iedereen zijn menselijk gezicht. Zolang we dat bij elkaar blijven zien, kunnen we nog altijd door één deur.
Mooi, maar wat wel blijft wringen is dat dit humanistisch perspectief een ietwat vertroebelende waas legt over een afgrijselijke politieke realiteit, een die het leven kost aan tientallen vrouwen en kinderen per dag. Verbindings-tv kan daar uiteraard niet veel aan veranderen, maar ongemakkelijk voelt deze omissie wel. Alsof je op een oncomfortabele familiebijeenkomst bent, waar afgesproken is om geen oude koeien uit de sloot te halen, anders verpest je het voor iedereen.
Afgaand op de trailer belooft aflevering twee van Israël, Palestina en Wij in ieder geval iets meer vuurwerk. Die eindigt met een Joodse jongen, omringd door moslims, die toegeeft dat hij is opgevoed met het idee: ‘Moslims, die plegen aanslagen, en als ze een Jood zien worden ze heel boos.’ Benieuwd hoeveel verbinding daar gaat plaatsvinden.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant