De lezersbrieven, met vandaag: de moed der wanhoop, dikke problemen, de opbrengsten van het nieuwe pensioenstelsel, een irrelevante hoofdzaak, cadeautjes Jeroen Krabbé, de etalage van de PVV en VVD en de vissenkom van Vincent Karremans.
Er stond donderdag weer veel hoop in de krant. Dat klinkt positief, maar ten onrechte. Hoop is wat rest als je weinig verwachtingen meer koestert.
Wie verwacht, denkt dat iets met een zekere waarschijnlijkheid zal gebeuren op grond van feiten en omstandigheden. Als die basis ontbreekt, houdt de optimist nog hoop. Het is iets meer dan wanhoop; dan meen je zeker te weten dat iets niet doorgaat. Maar wie hoopt, denkt ook zonder reden dat er nog een kleine kans is.
Dus, Volkskrant; Oekraïners die hopen op steun van bondgenoten, Heleen Mees die hoopt dat Trump iets voor elkaar krijgt bij China, een diplomaat die hoopt op vrede in het Midden-Oosten en minister Wiersma’s hoop dat boeren minder gif strooien – allemaal mooi en aardig, maar met de realiteit heeft het weinig te maken.
Wie de feiten hoog heeft zitten, moet de grens trekken bij verwachtingen en mensen met hoop wat meer naar de marge schuiven.
Dolf Hartveldt, Scheveningen
‘Hoe kon de fatbike zó’n groot probleem worden?’, kopt de Volkskrant op de voorpagina. Maar bij de grote problemen waarmee wij als maatschappij worden geconfronteerd, haalt de fatbike volgens mij de top 100 niet. Als we het over al die zaken hebben gehad, blijft er misschien een paar regels over voor de fatbike-discussie.
Simon Waley, Oudehaske
Zo’n tien jaar geleden heerste er onvrede: veel pensioenfondsen hadden geld genoeg, maar mochten de pensioenen niet verhogen vanwege de regels. De onvrede leidde, na eindeloze discussie, tot de aanstaande stelselhervorming.
Nu begrijp ik dat pensioenfondsen inmiddels veelal geld genoeg hebben, maar de pensioenen vanwege de nieuwe regels niet mogen verhogen. Tel uit je winst.
Hans Hamersma, Oss
Afgaande op het artikel waarin de terugkomst van het oude Ajax-logo minutieus wordt beschreven, zonder dat daarbij de naam vermeld wordt van degene die dat logo ooit ontwierp, zou je zeggen dat kunst de belangrijkste bijzaak in het leven is.
Wiek Vermeulen, Aardenburg
Jeroen Krabbé zegt in het Volkskrant Magazine dat de #MeToo-ontwikkeling, waar hij heel erg vóór is, ertoe geleid heeft dat mensen niks meer durven te zeggen. Zo had hij bijvoorbeeld willen zeggen tegen interviewer Sara Berkeljon: ‘jij hebt hele mooie ogen’. Maar dat kan niet meer; en dat vindt hij jammer.
Waarom, en voor wie is dat jammer? Jeroen Krabbé zegt niet ijdel te zijn, maar blijkbaar denkt hij een Groot Geschenk uit te delen op het moment dat hij een compliment maakt. En is dat voor hem een Groot Genoegen.
Nieuws voor Jeroen: Vrouwen ervaren de afwezigheid van beoordelingen over hun uiterlijk, zeker als ze gewoon aan het werk zijn, écht niet als een Groot Gemis.
Marije Bisschop, Amersfoort
In het zogenaamde ‘integratiedebat’ zijn homoseksuele mensen opeens een zeer nadrukkelijk politiek onderwerp geworden voor de fractievoorzitters van de VVD en de PVV.
Dit is etalagepolitiek. Vooral als je weet dat er door het huidige kabinet bezuinigd is op het inclusiviteitsbeleid, dat de wijziging van de Transgenderwet en de wetswijziging Meerouderschap al door de coalitie van tafel zijn geveegd, en in het Asielakkoord van het kabinet staat dat het nareizen van ongehuwde partners voortaan onmogelijk moet worden.
Ik wens dus niet in deze discussie gedrukt te worden, en er ook niet voor gebruikt te worden.
Ennore Jacoba Kern, Zutphen
Na lezen van de sterke column van Kustaw Bessems naar aanleiding van de bezuinigingen op de Jeugdzorg, drong zich een beeld aan mij op van een aquariumhouder die klaagt over de kosten om zijn vissen gezond te houden.
Veel van zijn vissen waren er slecht aan toe zijn, maar dat vond hij een ‘individueel’ probleem. ‘Gewoon, survival of the fittest’, dacht hij stiekem misschien. Maar zijn aquarium was verwaarloosd, het water werd slecht gefilterd, was zuurstofarm, de slakken die zich om de algen moesten ontfermen en de waterplanten gingen dood. Kortom, het zelfreinigend vermogen van zijn aquarium was zo goed als verdwenen.
Vissendokters moesten er aan te pas komen. Maar dat was duur! Te duur, vond hij. Zijn vissen moesten maar beter voor zichzelf zorgen en er niet meteen een dokter bij halen. Hij had wel een beetje gelijk, al vergat hij dat zijn vissen moesten zien te overleven in een ziekmakende omgeving.
Vincent Karremans, de staatssecretaris van Jeugdzaken die nota bene ook Preventie in zijn portefeuille heeft, is een bedenkelijk slechte ‘aquariumhouder’
Leon Pluijmen, Broek op Langedijk
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant