Maartje heeft het gevoel alsof ze halfblind door het leven stommelt. Ze heeft wel seks met haar man, houdt van hem, waardeert haar huwelijk, maar met de man in de hotelkamer, ‘die wereld achter de coulissen’, is er opeens helderheid en focus.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Het voelt als een minivakantie. Van tevoren zoeken we een hotel uit dat past bij onze stemming. Want de locatie moet natuurlijk wel recht doen aan de waarde die onze ontmoetingen voor ons hebben. We letten op de afmetingen van de badkamer, en of het bed wel één matras heeft en niet twee. Dat we ter plekke lekker kunnen eten vind ik ook belangrijk, dan hoeven we niet de straat op om bij onze kamer te kunnen komen, jassen aan, de regen in.
‘De laatste keer was twee weken geleden, de keuze was op een klein kasteel gevallen. We kwamen het restaurant binnen, keken even om ons heen of we nergens bekenden zagen. Vaak verzinnen we zodra we gaan zitten snel een verhaal; mocht iemand ons herkennen en naar ons tafeltje komen, dan weten we wat we gaan zeggen, en moeilijk is dat niet, want we hebben met elkaar gewerkt, we waren collega’s.
‘Tijdens het eten kan het soms nog een beetje stroef zijn. We hebben elkaar dan al een maand niet gezien. Ik heb sowieso vaak moeite met sociale situaties waar veel gepraat wordt, dan speelt me een sterk soort zelfbewustzijn parten, ik neem wel deel aan de gesprekken, maar hang er tegelijk een beetje boven. Zelfs met goede vriendinnen zijn er momenten waarop ik denk: wat zal ik nu eens zeggen, heb ik nog iets grappigs meegemaakt waarmee ik hen aan het lachen kan maken? Dat is bij hem niet anders. Pas op het moment dat we met het kaartje de hotelkamer openen, onze kleren uittrekken en over een stoel leggen, zijn we weer aan elkaar gewend.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Of nee, eigenlijk nog steeds niet, al komt het gevoel van eenheid dan wel al dichterbij. Als de deur dichtgaat, met dat doffe geluid waarmee luxe hotelkamerdeuren sluiten, zonder echo, gedempt door het tapijt in de gang, verander ik in iemand die weet dat ze straks iets gelukzaligs zal beleven. De chaos, de onrust tot bedaren gebracht.
‘Tijdens het knuffelen merk ik nog sporen van stroefheid, maar op het moment dat hij in me glijdt, voel ik alleen maar begeerte en het plezier van een gedeeld geheim. Maar ook en vooral: een bevestiging van wie ik ben, een besef dat alles klopt en goed is. Het bewustzijn vernauwt, het eeuwige reflecteren stopt. Niet: wat zal ik nu weer eens zeggen, maar opgaan in wat onze lichamen voor ons beslissen.
‘Soms kan ik tijdens het vrijen ineens heel blij zijn – en trots. Ook al weet ik dat ik mijn man moedwillig aan het bedriegen ben, want dit is niet de afspraak die we maakten toen we trouwden. We hebben het er weleens over gehad. En hij is realistisch genoeg om te erkennen dat in een lange relatie altijd iets onverwachts kan gebeuren, maar een tweede relatie ernaast zou hij strikt afkeuren.
‘Ik weet ook dat ik met mijn eigen man deze seksuele ervaring van hier, in de hotelkamer, nooit zou kunnen hebben. En niet alleen omdat een geheime relatie per definitie spannender is en ook niet omdat ik met mijn man naast erotiek een dagelijks leven deel, met een huishouden en een auto die naar de apk moet, maar omdat mijn man simpelweg de nieuwsgierigheid niet heeft mij lichamelijk helemaal te willen ontdekken. Niet op deze manier, urenlang, vol concentratie. Met mijn man heb ik ook seks, met hem is het ook lekker, maar het is niet die duik in het ongeremde, in een wereld achter de coulissen, die het met deze hotelman wel is en die ik nodig heb om mijn hoofd te kunnen uitzetten. Een ontduiken aan alles wat hoort.
‘Eigenlijk is het raar om al je kaarten op tafel te moeten leggen zodra je getrouwd bent. In zekere zin vind ik het fijn iets mijn huwelijk te hebben binnengesluisd wat niet klopt. Niet uit kwaadaardigheid en ook niet om de routine draaglijk te maken, want ik ervaar de routine van het huwelijk niet als last. Eigenlijk waardeer ik die nu alleen maar. Ik doe echt mijn best voor mijn man, organiseer weekendjes weg, avonden naar de film, en dus niet uit schuldgevoel, maar omdat ik van hem houd en wie weet ook omdat ik door het contact met die ander tevredener kan zijn. Ik ben nog blijer met onze jarenlange relatie en de manier waarop hij me nog steeds aan het lachen maakt.
‘Zoals ik drink als ik dorst heb en eet als ik honger hebt, vul ik met seks iets noodzakelijks aan. Noem het extase, bevrijding van mezelf of gewoon spanning en ontspanning. Geen ontsnapping aan mijn huwelijk, noch een glansdoekje daarvoor. Het heeft ermee te maken dat ik op andere terreinen vaak het gevoel heb of ik halfblind door het leven stommel. En in die gesloten hotelkamer is er opeens helderheid en focus. Mijn lichaam doet precies wat het moet doen, zonder nadenken, zonder plan, en als er een plan is, wijken we daar gewoon van af.
‘Natuurlijk is het fijn die ander te horen zeggen dat ik mooi ben, en lekker, maar dat is niet het belangrijkste. Dat is de vanzelfsprekendheid, het wegvallen van denken en tijd. Hij is precies zo nieuwsgierig naar mij als ik naar hem. Naar wat we allemaal nog meer kunnen doen om het nóg lekkerder te maken. Gedurende die uren dat we samen op bed liggen, samen vrijen, ben ik verliefd, wil ik dat dit gevoel nooit meer stopt. Maar zodra we de hotelkamerdeur uitgaan, stop ik hem in een hoekje van mijn brein, parkeer ik hem. Tot de volgende keer.
‘Wat me bijblijft na zo’n ontmoeting zijn de kalmte en het geluk, die neem ik mee naar huis. Moeilijk uit te leggen. Ik denk weleens: als dit ooit uitkomt, zou ik het mijn man allemaal nog wel kunnen uitleggen, die kent mij goed. Maar vriendinnen en familie zullen mijn keuze niet begrijpen. Ze zullen me beschuldigen van onoprechtheid en egoïsme, wat het misschien ook is, maar niet alleen. De wens me te verbreden, mijn onbenutte potentieel te gebruiken, niet te blijven hangen in dat gevoel van een eeuwig tekort, speelt een grotere rol dan hedonisme. Maar ik twijfel of ik dat tegen die tijd zal kunnen overbrengen. Voorlopig vertel ik niemand iets. Zelfs mijn beste vriendinnen niet. Dit blijft mijn geheim.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Maartje gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant