Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
is tv-producent en regisseur. Voor Volkskrant Magazine stelt ze wekelijks de lezersrubriek Wat Zou U Doen? samen.
Onze broer heeft een zwaar gehandicapte thuiswonende zoon (29) die niet kan lopen of praten en geen bewustzijn heeft. Onze broer (75) is weduwnaar en heeft nu ernstige lichamelijke klachten. Nachtrust heeft hij niet, want ze slapen bij elkaar. Hij heeft zijn overleden vrouw beloofd om thuis voor hun zoon te blijven zorgen. Regelmatig moet de zoon met een ambulance naar het ziekenhuis. Daar probeert men hem in leven te houden en blijft de vader dag en nacht bij zijn zoon. Volgens ons beseft hij niet dat zijn zoon ook lijdt. Hoe kunnen wij onze broer helpen zijn zoon te leren loslaten? Vrouw (78) en man (80), namen bij redactie bekend
Mijn moeder vertelde me ooit dat ik me aan alle beloften moet houden, behalve die gedaan worden aan een sterfbed. Want aan een sterfbed is het onmogelijk een verzoek te weigeren. Daarom tellen die beloften niet echt als belofte. Misschien kan uw broer met deze gedachte de zorg voor zijn zoon wat meer loslaten? Stan van Alphen (62), Sint-Oedenrode
Mijn moeder (vanaf haar 49ste weduwe) wilde mijn gehandicapte broer ook niet uit huis hebben. Toch heb ik op haar ingepraat en ik heb haar op een gegeven moment ook echt onder druk moeten zetten. Uiteindelijk heeft ze toegegeven en is mijn broer in een passende woonvorm geplaatst. Mijn moeder was toen 86. Het enige wat ik kan aanraden: overtuig jullie broer ervan dat hij niet goed bezig is. Als hem wat overkomt, is zijn zoon het slachtoffer. Jullie kunnen hem dan niet opnemen en dat moet je eerlijk uitspreken. Nu kan er nog een passende oplossing worden gezocht. Janine Hezer (59), Heerlen
Als arts voer ik dagelijks gesprekken met families over kwaliteit van leven, het belang van niet-lijden en de grenzen van het medisch handelen. Vaak is het een opluchting voor familie als een arts besluiten neemt in deze kwesties: familieleden kunnen zich schuldig voelen als zij moeten beslissen over leven of dood voor hun niet-wilsbekwame familielid. Laat deze medische kwestie daarom over aan de huisarts of de behandelend arts in het ziekenhuis. Op die manier kunnen jullie naast jullie broer blijven staan en hem steunen in deze lastige beslissing. Lot van der Ben (28), Utrecht
Hij zal ’m nooit loslaten. Na bijna vijftig jaar in de zorg voor zwaar gehandicapte mensen te hebben gewerkt, spreek ik uit ervaring. Ouders hopen dat hun kwetsbare kind eerder overlijdt dan zijzelf. Natuurlijk zijn er de uitzonderingen, daar waar een fijne achterban van zussen en broers of andere familie de zorg overnemen. Maar nooit zo intensief als deze vader. Hanny Jeuring (66), Koarnjum
Uit ervaring weet ik hoe zwaar het is om voor je gehandicapte kind te zorgen. Bij leven heeft uw broer invloed op de plaatsing in een instelling waar hij goed wordt verzorgd, te verkiezen boven acute noodplaatsing mocht uw broer komen te overlijden. Marlies Nafzger (73), Den Haag
Onze zoon was een paar maanden toen ik een punt zette achter de relatie met zijn vader. Hij had talloze affaires en ook op mijn kwetsbaarste momenten, zwanger, een desastreuze bevalling en revalidatie daarna, was hij met andere vrouwen bezig. De vernedering was groot. Ook daarna stond ik in de overlevingsstand. We hebben met vallen en opstaan een co-ouderschap gevoerd. Onze zoon heeft daar last van gehad en verwijt het mij. Dat doet pijn. Ik heb altijd gezwegen over de oorzaak van de relatiebreuk met zijn vader. Mijn zoon is nu 21, hoe leg ik het hem uit zonder voorbij te gaan aan de loyaliteit aan zijn vader? Vrouw (56), naam bij redactie bekend
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 2 december 2024: wzud@volkskrant.nl. Heeft u een zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie kan worden ingekort.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant