Nu de band met de Verenigde Staten structureel losser dreigt te worden, zal Europa veel meer moeten investeren in de eigen verdediging en die van Oekraïne.
Terwijl Europa met de Russische agressie tegen Oekraïne zijn ernstigste veiligheidscrisis meemaakt in meer dan zeventig jaar, is in de Verenigde Staten een president herkozen die deze oorlog zegt te kunnen beëindigen. Hij dreigt Europese bondgenoten die zelf niet genoeg doen aan defensie, niet langer te zullen verdedigen.
Deze samenloop van omstandigheden noopt de Europese bondgenoten te doen waar ze al meer dan dertig jaar voor weglopen: de gevolgen van het einde van de Koude Oorlog onder ogen zien, inclusief een structureel lossere band met de Verenigde Staten, en hun eigen verdediging ter hand nemen. De maatschappelijke en financiële gevolgen hiervan zullen de komende jaren ingrijpend zijn.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Maar nog veel urgenter is de verdediging van Oekraïne, dat nu al meer dan duizend dagen verzet biedt tegen de Russische agressie. De omvangrijke maar halfslachtige hulp die Oekraïne van de Navolanden heeft gekregen, was voldoende om stand te houden maar onvoldoende om Rusland verder terug te dringen toen dat kon. Trump wil die aanpak beëindigen en beide partijen naar de onderhandelingstafel dwingen.
Trumps nominaties voor zijn kabinet vallen de Oekraïners tot nu toe mee: zowel beoogd minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio als nationaal veiligheidsadviseur Mike Waltz en speciale afgezant voor Oekraïne en Rusland Keith Kellogg heeft er in het verleden blijk van gegeven dat Poetin niet zijn zin mag krijgen in Oekraïne. Om tot vrede te komen, zijn ze desnoods bereid de escalatiedominantie (het politieke en militaire vermogen om je niet te laten overtoepen door je tegenstander) te herstellen jegens Vladimir Poetin en niet, zoals Biden deed, de eigen beperkingen uit te venten en zich te laten leiden door Russische dreigementen.
Die escalatiedominantie zou inderdaad best nodig kunnen zijn om de Russen aan de onderhandelingstafel te krijgen. Naast de introductie van Noord-Koreaanse en Jemenitische strijders in de oorlog, blijft Poetin dreigen – deze week nog met wapens die het regeringscentrum in Kyiv tot as kunnen reduceren.
Het probleem voor Oekraïne, en ook Europa, is dat Trumps gedachten ‘vloeibaar’ zijn, en tot op het laatste moment kunnen veranderen. Zeker is wel dat Europeanen een veel grotere rol moeten gaan spelen. Het goede nieuws is dat dat besef, behalve in Zuid-Europa, aanwezig lijkt. Zelfs nu Duitsland onder Scholz en met verkiezingen in aantocht voorlopig een politiek vacuüm vormt in het hart van Europa, pogen andere grote landen – Polen, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk – het voortouw te nemen, samen met Noordse landen, de Baltische staten en Nederland.
Amerikaanse betrokkenheid blijft cruciaal, maar zal wezenlijk van karakter veranderen. Europeanen zullen veel meer moeten gaan investeren in hun eigen verdediging en die van Oekraïne. De Amerikaanse militaire middelen die Oekraïne nodig heeft, zullen ook door Europa betaald moeten worden. Daarnaast zal Europa bereid moeten zijn zélf directer betrokken te raken bij de veiligheid van Oekraïne na een eventueel akkoord.
Er komen grote politieke, financiële, en morele keuzes af op Europese landen die een optelsom zijn van dertig jaar verzaken op veiligheidsgebied. Het gevaar is groot, de inzet hoog. Maar als Oekraïne niet soeverein, vrij en veilig voor wederopbouw uit deze oorlog komt, wachten ook miljoenen en miljoenen andere Europeanen donkere tijden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant