Het Britse Lagerhuis heeft vrijdag voor het legaliseren van euthanasie gekozen. Bij een vrije stemming waren 330 afgevaardigden voor, en 275 tegen. Het wetsvoorstel zal nu door de volksvertegenwoordiging nader worden bestudeerd, waarna in 2025 een eindstemming volgt.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant. Hij woont sinds 2003 in Londen.
Het Lagerhuis heeft hiermee een belangrijke stap gezet naar het toestaan van assisted dying, zoals de Britten euthanasie omschrijven. In de Terminally Ill Adults (End of Life) Bill van Labour-afgevaardigde Kim Leadbeater staat dat terminaal zieke burgers euthanasie mogen plegen als twee artsen en een rechter toestemming hebben gegeven, een kostbare procedure die weken kan duren. Terminale Britten die nu een einde aan hun lijden willen maken, zijn aangewezen op een reis naar een Zwitserse kliniek.
Bij de stemming vrijdagmiddag blijkt dat een groot deel van de regeringspartij en een kleine minderheid van de Conservatieven voor is. Het kabinet is verdeeld over dit beladen onderwerp. Zo stemt volksgezondheidsminister Wes Streeting tegen. Mede vanwege de kosten, maar bovendien vertegenwoordigt hij een Londens kiesdistrict waar een groot aantal burgers met een islamitische achtergrond woont. Ook vicepremier Angela Rayner, die pas op audiëntie was bij de paus, stemt tegen. Premier Keir Starmer is voorstander.
In de aanloop naar het debat hadden vertegenwoordigers van alle religies zich tegen legalisering gekeerd. Maar ook artsen en gehandicaptenorganisaties toonden weerstand. Naast religieuze bezwaren zijn veel Britten bang dat kwetsbare burgers onder druk komen te staan van familieleden of artsen om een einde aan hun leven te maken. In The Times schreef de prominente Conservatief en voormalig advocaat-generaal Dominic Grieve dat de beoogde wet in strijd zou zijn met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.
Het zonovergoten parlementsplein is vrijdag het decor van een publiek debat. De voorstanders, te herkennen aan roze mutsen en truien, zijn in de meerderheid en vormen een afspiegeling van de publieke opinie. ‘De keuze om zelf het einde van je leven te bepalen, is een kwestie van beschaving’, zegt de Brits-Italiaanse schrijver-reiziger Paolo Balardini. Het bord van de pressiegroep Dignity in Dying, dat hij stilzwijgend omhoog houdt, roept reacties op. ‘Wil je iemand als mij dood hebben?’, vraagt een voorbijganger op leeftijd.
Iets verderop toont Sarah, een gepensioneerde marketingdeskundige uit Wandsworth, een bord met de woorden: ‘My life. My death. My choice’. ‘Ik ben hier voor het eerst sinds de anti-Brexit-demonstraties’, zegt ze, terwijl ze wordt onderbroken door een man die aankondigt dat ze in de hel zal branden. ‘Dit debat gaat over vrije keuze. Iemand die euthanasie pleegt, doet niemand kwaad. Ik begrijp niet dat mensen er tegen zijn. Mijn moeder heeft een zwaar sterfbed gehad en had gewild dat ze vredig kon inslapen.’
Philippa Auton, een dame van in de vijftig, denkt daar anders over. ‘Het probleem van hulp bij zelfmoord is het hellend vlak’, aldus de traditioneel katholieke nanny, ‘dat zie je in Nederland, waar het twintig jaar geleden begon bij mensen met ondraaglijk lijden, maar inmiddels komen ook depressieve, jonge mensen, die fysiek nog gezond zijn in aanmerking. Het lijkt erop dat steeds minder mensen bereid zijn te accepteren dat lijden onderdeel is van het leven.’
Voorafgaand aan de stemming gingen veel Kamerleden bij hun achterban te rade. De Reform-afgevaardigde Rupert Lowe hield zelfs een referendum in zijn kiesdistrict. Anderen parlementariërs lieten zich inspireren door de plaatselijke bisschop. Na de jaarwisseling zal een Kamercommissie zich buigen over dit gevoelige onderwerp.
Voorstander Sarah is ondanks de gewonnen stemming niet gerust op een door haar gewenste afloop. ‘Het zou me niet verbazen als tegenstanders het debat zo lang gaan rekken, dat de termijn verstrijkt waarbinnen een eindstemming moet plaatsvinden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant