De lezersbrieven, over de protectiemaatregelen van Trump, wegpiraten, Geert Wilders, klimaatrechtvaardigheid, kleine scholen, escapisme, conformisme onder jongeren, en een oproep voor de wij-samenleving
Vorige week heb ik via de Volkskrant een noodkreet gedaan en de zwijgende meerderheid opgeroepen om stem te geven aan hun onderbuikgevoel over dat het niet deugt hoe onze politiek omgaat met moslims. Mijn noodkreet is gehoord. Ik heb veel hartverwarmende reacties gehad. Wel vaak met de vraag: ik wil wel, maar hoe?
Een paar tips. Ik geloof in de grootsheid van kleine persoonlijke interacties. Onbekend maakt onbemind. We moeten elkaar beter kennen. Elk jaar organiseren moskeeën braderieën waar iedereen welkom is. Ga daarheen, geniet van het eten en de gezelligheid.
Zorg dat je hechter wordt met je collega met een biculturele achtergrond en als je wordt uitgenodigd voor een bruiloft of een henna-feest, ga! Trek je mooiste kleren aan, gooi die heupen los en dans de hele avond. Er komt toch duizend man, jij past er ook wel bij. Kinderen denken niet in religie of achtergronden, die vinden je leuk of stom. Nodig kinderen met diverse achtergronden als speelmaatje van je kind uit bij je thuis en stuur jouw kind ook naar hen. Samen spelen verbindt voor het leven. En neem een moslim mee naar de kerstnachtmis of een dienst in de synagoge. Ik wacht al jaren op een uitnodiging. Deel samen zingevende spirituele momenten.
Ik geloof erin dat wij en onze kinderen samen een mooie samenleving gaan creëren. Met geloven en dromen krijgen we hoop en dat is wat ons de energie geeft om samen te blijven werken aan een wij-samenleving in plaats van een wij-zij-samenleving.
Meryem Kilic-Karaaslan, Amersfoort
Nederlandse commentatoren zijn druk doende om tot achter de komma uit te rekenen hoe de protectiemaatregelen van Donald Trump vooral de burgers van de VS raken, maar hun rekenmachines lijken te haperen als het gaat om het effect van de protectiemaatregelen van de EU op de inflatie in Europa.
Thieu Kuijs, Vught
Het CBR heeft besloten de wachttijden voor kandidaten die zakken wegens ‘verkeersgevaarlijk gedrag’ te verlengen naar zes weken. Dit moet uitwassen voorkomen. De normale wachttijd van twee weken is voor deze groep in de praktijk te kort om bij te leren.
Hoe denkt het CBR dat die vier weken extra wachttijd het verschil zullen maken? Kandidaten die over zo weinig zelfreflectie beschikken dat zij volstrekt onbekwaam aan het examen beginnen en voortijdig van de weg moeten worden gehaald, moeten hard worden aangepakt. Ik stel voor: een jaar wachttijd, een psychologische test en een gedragscursus, een minimum aantal extra lessen bij een speciaal daarvoor aangewezen instructeur en een verplicht gesprek met slachtoffers/nabestaanden over de impact van verkeersongevallen als gevolg van wegpiraterij.
Voor dat laatste meld ik me graag aan als vrijwilliger. Te confronterend? Nee hoor. De politie aan de deur krijgen met de boodschap dat je kind is doodgereden, dat is pas confronterend.
Esther van der Klis, Uithoorn
Waar ik opmerkelijk genoeg nauwelijks iets over verneem, is de dagelijkse werkelijkheid van Geert Wilders en hoe die zijn wereldbeeld kleurt. De man leeft al jaren met permanente bewaking en van enig normaal participeren in de maatschappij is geen sprake.
Dit levert een verknipt beeld van de samenleving op dat in geen enkele verhouding staat tot de werkelijkheid zoals die door de meeste burgers wordt ervaren. Het is niet verwonderlijk dat deze afzondering leidt tot een zichzelf versterkend gevoel van zich steeds feller moeten verzetten tegen een (ogenschijnlijk) dreigender wordende buitenwereld.
Daarom lijkt het mij gepast om niet hem de burgers te laten vertellen in wat voor boze wereld we leven, maar de burgers hém vertellen hoe de realiteit eruitziet. Dus, beste Geert, laat je woede zakken. We kunnen het hier best goed met elkaar vinden.
Hier en daar een opstootje, maar over het algemeen gaan we met plezier naar school, werk, huis en sportveld. Trek je harnas uit, zeg dat je het allemaal niet zo meende en kom naar buiten, het zonlicht in.
John Tampoebolon, Kranenburg (Duitsland)
Bij de berichtgeving over aangekondigde bedreigingen van scholen moest ik denken aan de tijd dat wij huis aan huis gingen belletje trekken en vervolgens snel wegrenden. We vonden dat we succes hadden als de bewoner woedend z’n huis uitkwam. Het lijkt mij verstandig als scholen en politie geen melding over bedreigingen meer naar buiten brengen: internet is de moderne vorm van belletje trekken.
Sicco de Jong, Zuidlaren
Tweede Kamerlid Suzanne Kröger (GroenLinks-PvdA ) geeft aan dat 80 tot 90 procent van de mensen zich zorgen maakt over klimaatverandering, maar dat men terughoudend is over extra maatregelen uit angst zelf de rekening gepresenteerd te krijgen. Kröger wijst op onrechtvaardig beleid, waarbij de lasten van de energietransitie disproportioneel worden afgewenteld op de meest kwetsbare groepen in de samenleving.
Voor een deel is dat zo, maar is de hoge CO2-uitstoot niet de oorzaak van de klimaatverandering? En als de Nederlander gemiddeld 8.000 kilo CO2 uitstoot (en een Amerikaan 18.000 kilo!), dan lijkt mij dat de meest kwetsbare groepen daar ver onder zullen zitten. Die heben geen auto, die gaan niet driemaal per jaar op vliegvakantie, die eten niet met regelmaat in een restaurant, die eten niet elke dag vlees, die kopen weinig spullen, die kopen hun kleren bij de kringloopwinkel, et cetera. Die manier van leven voorkomt juist een hoge CO2-uitstoot.
Als we klimaatverandering echt willen tegengaan, moeten we kiezen voor solidariteit en collectieve oplossingen van de echte CO2-uitstoters. Die moeten hun levenswijze en hun gedrag aanpassen en daar kan de politiek een grote rol spelen. Met collectieve oplossingen, zoals hogere vliegprijzen, vleestaks en hogere autokosten kunnen we de grote CO2-uitstoters mogelijk dwingen hun gedrag aan te passen en de zorgen over klimaatverandering verminderen. En voor zover kwetsbare groepen last hebben van die collectieve oplossingen moeten zij worden gecompenseerd.
Met het vertrouwen in de markt en technologische innovaties alleen gaan we klimaatverandering niet voorkomen.
Onno Schweers, Hoorn
Kiest Hollywood bij de volgende Oscar-uitreikingen voor ‘het escapisme van Gladiator 2’, vraagt columniste Floortje Smit zich af. In het Amerika van Trump lijkt weinig ruimte voor woke films als Emilia Pérez. Natuurlijk is Gladiator 2 in de eerste plaats een spektakelfilm met weinig aandacht voor de historische werkelijkheid. Maar ondertussen komt er (spoiler alert!) wel een tirannieke heerser, die zijn aap tot consul benoemt, lelijk aan zijn eind. Dus wie wil, kan er wel degelijk een politieke boodschap in zien.
Marlies Jansen, Oegstgeest
Anne Wil Jacobs pleit voor kleine scholen, ook in gebieden waar genoeg kinderen wonen om scholen met minder dan 145 leerlingen te voorkomen. Ik constateer enkele onjuiste aannames en gevolgtrekkingen in haar bijdrage.
Kleine scholen zijn niet beter, zeker niet. De gedachte dat de leraren alle kinderen kennen klinkt aantrekkelijk, maar levert geen beter onderwijs op. Kleine scholen hebben combinatieklassen en dat verhoogt de werkdruk. Kleine scholen zijn kwetsbaar, vooral bij uitval van leraren. Leerkrachten leren minder van elkaar, want er is minder kennis en kunde in het lerarenkorps. Bijna alle (zeer) zwakke scholen in Nederland zijn klein.
Jacobs meent dat kleine scholen opheffen niet meehelpt aan het lerarentekort. Dat is onjuist, vooral door de kleinescholentoeslag werken op kleine scholen relatief meer leraren dan op grote.
Ik pleit voor kleine besturen. Grote eenpitters (besturen met maar één school) doen het aantoonbaar beter. Naar het (basis)onderwijs is de afgelopen vijftien jaar veel meer geld gegaan. Dat heeft niet geleid tot kleinere klassen, maar tot hogere salarissen (terecht) en grotere bestuurskantoren (onnodig).
Kleine scholen moeten open gehouden worden in plattelandsgebieden waar anders de laatste basisschool verdwijnt, niet in stedelijke waar op een paar vierkante kilometer drie basisscholen zijn. Het leidt tot meer kosten en niet tot beter onderwijs. Het plan voor een dunbevolktheidstoeslag lijkt me een goed idee.
Kees Bouma, oud-schooldirecteur, Groningen
In de krant van woensdag 27 november stonden op pagina’s 6 en 7 twee artikelen naast elkaar. Het kleinste ging over de erbarmelijke omstandigheden in de vluchtelingenkampen in Gaza. Tienduizenden tenten en zeildoekjes zijn weggespoeld door de regen en de wind. Gevluchte mensen zonder onderdak, zonder eten, zonder drinken, zonder medische hulp.
Het artikel ernaast (ongeveer een hele bladzijde groot met foto) ging over gevluchte mensen in het noorden van Israël. Zij zitten in hotels, voorzien van alle gemakken als wc, douche, groot bed, televisie en magnetron. En nog steeds blijft de Nederlandse regering bevriend met Israël, een land dat een ander volk uitmoordt. Schrijnend.
Dirk van Tellingen, Geldrop
De jongeren van nu zijn geen pioniers van vrijheid, maar bewakers van een digitale moraal, gevangen in een zelfgebouwd panopticum. Het internet, ooit een utopie van grenzeloos experimenteren, is verworden tot een markt van normen en nostalgie.
Ze zoeken tutorials voor biologisch koken en belanden bij influencers die, verpakt in hippe ironie, antifeministische leuzen verkopen. Traditie is hier geen warme herinnering, maar een strategisch product, op maat gesneden door algoritmen.
Dit nieuwe conservatisme is geen bewuste keuze, maar een hypnotische drift. Jongeren denken rebels te zijn terwijl ze de strakke kaders van gender en moraal herbevestigen.
Het scherm is hun spiegel: geen plek voor twijfel, alleen voor perfect gecureerde identiteit. Ze zappen niet door mogelijkheden, maar scrollen door dogma’s, steeds bevestigd door de algoritmische filter van gelijkgestemden.
De Franse filosoof Michel Foucault had gelijk: macht ligt in het onzichtbare, in subtiele structuren die dwingen zonder te schreeuwen. Maar dit gaat verder. Het nieuwe conservatisme is een esthetische kooi, waarin traditie wordt geserveerd met een hippe soundtrack en een filter.
De jeugd verlangt naar betekenis, maar klampt zich vast aan verpakte antwoorden. Niet uit overtuiging, maar uit angst voor vrijheid. Revolutie is passé; conformisme is de nieuwe rebellie.
Danny Schram, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant