De multiculturele samenleving is voor ‘tot allochtoongemaakten’ wat het patriarchaat voor vrouwen is, stelt Izz ad-Din Ruhulessin. Een cultureel apartheidsregime waarin zij gereduceerd worden tot lijdend voorwerp.
Bijna vijftien jaar geleden schreef ik voor de Volkskrant een opiniestuk getiteld Loop naar de hel met je integratie. Nu het integratiedebat opnieuw is losgebarsten als een besmettelijk virus, is het wellicht tijd om een deel twee hiervan te schrijven. Onze samenleving is sindsdien, althans op dit gebied, namelijk niet wezenlijk veranderd.
Het debat brak uit na de Jodenjacht in Amsterdam en de gebruikelijke verdachten namen opnieuw stelling in hun ideologische loopgraven. De progressieven nemen het standpunt ‘allochtonen goed’ in, hun xenofobe nationaalpopulistische tegenhangers het standpunt ‘allochtonen slecht’. Beiden worden vanzelfsprekend begeleid door allerlei exotische curiositeiten, die met hun esoterische kennis de ‘geleefde werkelijkheid’ aan deze narratieven moeten geven, zoals ‘de pijn van 1492, toen de Moren en Joden van Andalusie werden verdreven uit Europa’ (Abdelkader Benali op X) of het relaas van een vluchteling voor de islam (Keyvan Shahbazi in De Telegraaf).
Misschien moet het hoge woord er eens een keer uit: onze samenleving is verzuild. Daar kunnen we later met wat meer detail op ingaan, maar wat voor dit schrijven ter zake doet is dat beide zuilen, zoals hiervoor beschreven, een cultureel apartheidsregime beogen. Een regime dat tot allochtoongemaakten reduceert tot het lijdend voorwerp in een theater waar zij zelf niet voor gekozen hebben. Uiteraard ben ik me ervan bewust dat ‘allochtoon’ tegenwoordig op de lijst van verboden woorden staat, en ik heb er zelf ook nooit voor gekozen om zo genoemd te worden, maar ‘tot Nederlandermeteenmigratieachtergrondgemaakte’ schrijf ik om evidente redenen verder niet op.
Over de auteur
Izz ad-Din Ruhulessin is werkzaam in de IT-sector. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Alleen maar omdat ik geen melaninebeperking heb, plaatsen beide zuilen letterlijk elk aspect van mijn doen en laten, mijn opvattingen en zelfs mijn identiteit in het kader van hun ideologische narratief. U mag overigens zelf uitvinden wat het betekent om een melaninebeperking te hebben, net als hoe ik zelf moest uitvinden wat het betekent om een allochtoon te zijn, op een leeftijd dat ik mezelf liever bezig had gehouden met het vingeren van meisjes na het klassenfeest van de middelbare school.
Voor de xenofobe nationaalpopulisten is het beoordelingskader de mate van culturele afstand van mensen zoals ik tot ‘de Nederlander’, die naargelang de omstandigheden een retorisch instrument is om af te zetten tegen tot allochtoongemaakten. ‘De Nederlander’ is tegen antisemitisme – al encanailleren nationaalpopulisten met de meest antisemitische figuren – dus wanneer een geconstrueerde ‘Marokkaanse gemeenschap’ een Jodenjacht organiseert, dan komt hun integratie ter discussie te staan. Voor melaninebeperkte Nederlanders geldt dit uiteraard niet. Die zijn uit hoofde van hun huidskleur al geïntegreerd, ook al vinden we hun opvattingen verwerpelijk.
De progressieven doen het niet veel beter. Zij zijn vooral ánders racistisch en verlekkeren zich aan oriëntaalse gerechten en consumeren exotische cultuur. Graag verklaren zij dat de integratie zo geslaagd is, de blijde tijdingen van diversiteit, want de tot allochtoongemaakten werken en gaan naar school – alsof ze slechts instrumenten van economische waarde zijn. Bij problemen met de emancipatie van tot allochtoongemaakte vrouwen, homo’s en geloofsverlaters, kijken de progressieven de andere kant op, want dat past uiteraard niet in hun multiculturele Efteling. Voor progressieven zijn tot allochtoongemaakten enkel nuttig op de baklavaplantage, hun multiculturele systeem verschilt wat dat betreft niet van de ‘ethische politiek’ in de voormalige Nederlandse koloniën.
Het resultaat is een samenleving waar vrijheid en gelijkheid afhankelijk is van het geboorteland van je (groot)ouders. Het is een cultureel apartheidssysteem waar mensen zoals ik worden gedwongen zichzelf te definiëren en te manifesteren in verhouding tot het melaninebeperkte Herrenvolk. De multiculturele samenleving is voor tot allochtoongemaakten wat het patriarchaat voor vrouwen is.
Echte integratie betekent twee dingen. Eén: het antisemitisme, de homofobie, de misogynie en de religieuze dwang moeten onvoorwaardelijk en zonder culturele concessies met wortel en tak worden uitgeroeid. Twee: Nederlanders met een melaninebeperking moeten stoppen met ons als exotische curiositeiten te zien. Ze moeten ons zien als individuen, net zoals ze dat bij mensen met hun eigen huidskleur doen. Simpel.
Als we werkelijk integratie willen, dan moet iedereen ophouden met tot allochtoongemaakten als retorisch instrument te gebruiken voor eigen narratieven. Wij zijn mensen, geen decorstukken in het ideologisch theater van twee tegenstrijdige maatschappijvisies. Zoals D66-voorzitter Alexandra van Huffelen terecht stelde op het afgelopen najaarscongres: ‘We moeten strijden voor het individu, en vechten tegen de ontmenselijking’.
En als er iets ontmenselijkend is, dan is het dit verknipte integratiedebat. Tot jullie het doorhebben herbevestig ik daarom: loop naar de hel met je integratie.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant