is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Best gek eigenlijk, dat Beau van Erven Dorens de laatste jaren in een korset is gepropt door hem een doodgewone, redelijk inwisselbare talkshow te laten presenteren. Je merkt het aan hem, de neiging om te willen ontsnappen aan dat alles. Het idee dat het dagelijks leven te gewoontjes is geworden, dat de sleur zich meester dreigt te maken van zijn avonturendrang.
Vergeet niet dat we het hier hebben over een man wiens tv-carrière ooit begon met een programma dat Alles voor de kijkcijfers heette, waarin de presentator de grenzen van de televisie-ethiek onderzocht met allerlei shockerende filmpjes. Daarna volgden programma’s als Beaulywood (verwoede pogingen om door te breken in Hollywood), Hole in the Wall (samen met Gerard Joling in spandexpak door gaten in een bewegende muur manoeuvreren) en De wereld van Beau (waarin hij onder meer probeerde te overleven op een onbewoond eiland en over het kanaal wilde zeilen).
Wie haalt het in vredesnaam in zijn hoofd om zo’n avonturier in de mal van een doorsnee talkshow te proppen? Natuurlijk, Beau slaat zich met zijn routineuze charme meestal moeiteloos door zo’n uitzending heen, en dan heeft hij sinds dit seizoen ook nog een reddingsboei in vaste sidekick Marc-Marie Huijbregts. Maar de beer Beau, die mag veel te weinig los.
Gelukkig is er nu Videoland-avonturenserie Beau solo, waarin de presentator eindelijk weer zijn bizarste dromen mag najagen. Dat begon in de eerste aflevering direct met het plan om met een kano de 700 kilometer lange Canadese Yukon-rivier af te zakken. Linke soep, maar als Beau eenmaal een plan in zijn hoofd heeft, gaat het er volgens zijn vrouw Selly nooit meer uit: ‘Ik dacht dat het eindelijk rustiger was geworden, qua spannende dingen opzoeken.’
Maar nee hoor, al binnen tien minuten dreigde Beau te verzuipen in de Amstel, omdat het hem niet lukte om de zogenaamde eskimo-manoeuvre (omslaan zonder uit de kano te vallen) uit te voeren. En dan moesten de beren en elanden langs die Yukon-rivier nog komen. Beau was al snel moe, koud en nat, maar óók heel erg de echte Beau, die ons eindelijk terugbracht naar de kern van het Beau-zijn: wat als Tom Cruise een vrolijke, ongeremde polderkakker was geweest?
Waar we in de talkshow te vaak de zesjes-Beau zien, zagen we in Beau solo eindelijk weer de Beau die voortdurend heen en weer springt tussen een 3 en een 9. Het ene moment lijkt het einde nabij, het volgende moment staat hij in de wildernis vrolijk te dansen op Sterrenstof. Zijn gezin zou regelmatig willen schreeuwen dat hij ermee moet stoppen, maar zij weten ook wel dat ze daar nauwelijks invloed op hebben. Zoon Jan: ‘Hij zal het blijven doen.’
Gelukkig maar, fluisterde ik zachtjes op de bank. Van een beetje waanzin zijn we nooit minder geworden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant