Bij PSV gingen de gedachten na de ontsnapping tegen Sjachtar Donetsk in de Champions League terug naar een jaar geleden. Ook toen boog de ploeg van trainer Peter Bosz tegen Sevilla een 2-0-achterstand in de slotfase om in een 3-2-zege. ‘Soms moet je een beetje geluk hebben en dat hebben we gehad.’
‘Ongeloof’, zo vatte Bosz op de persconferentie zijn uiterst koele reactie samen. ‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik me niet eens meer kan herinneren wat er precies gebeurde.’ Het was zijn uitgelaten assistent Rob Maas die hem letterlijk bij zijn schouders pakte en door elkaar schudde.
Heel gek was het niet dat Bosz maar moeilijk kon bevatten wat er zich voor zijn ogen had afgespeeld. PSV keek tot de 87ste minuut tegen een 2-0-achterstand aan, terwijl Sjachtar door de rode kaart van Pedrinho al even gedecimeerd was tot tien man. Maar toen braken acht ongelooflijke minuten aan die de avond volledig op zijn kop zette.
Malik Tillman leek de gevierde man te worden door binnen vier minuten de aansluitingstreffer en de fraaie gelijkmaker voor zijn rekening te nemen. Maar uiteindelijk was het Ricardo Pepi die na het laatste fluitsignaal het langst werd toegezongen.
De spits, die de laatste weken in bloedvorm verkeert, gleed het winnende doelpunt (3-2) in de laatste seconde van de blessuretijd binnen en zorgde ervoor dat Bosz uit ongeloof welhaast verstijfd op zijn stoel bleef zitten, terwijl de rest van het stadion de even welkome als onverwachte zege uitbundig vierde. ‘Maar ik ben heel blij’, bekende Bosz niet veel later.
In het Philips Stadion gingen de gedachten terug naar exact een jaar geleden. Toen beleefde PSV in Sevilla een ontsnapping die akelig veel deed denken aan de knotsgekke wedstrijd tegen Shakhtar, woensdagavond. Sterker nog, het vijfde duel duel in het miljardenbal leek wel een kopie van het vijfde groepsduel twaalf maanden eerder.
Want zo ging het in Sevilla destijds: PSV keek halverwege de tweede helft tegen een 2-0-achterstand aan toen een Sevilla-speler rood kreeg en de ploeg van Bosz de boel in de slotfase omdraaide. Van een 2-0-achterstand naar een 2-3-overwinning, met Pepi die in blessuretijd de winnende treffer maakte.
Destijds plaatste PSV zich in de oude opzet van de Champions League voor de achtste finales, maar zo ver is het nu nog niet. In de vernieuwde, langgerekte hoofdfase van het toernooi moet PSV nog drie wedstrijden spelen. Maar met de sensationele zege zetten de Eindhovenaren wel een grote stap om bij de eerste 24 van de 36 ploegen te eindigen.
Het zorgde ook bij Bosz voor een glimlach op zijn gezicht, al kwam dat vooral door de uitslag. Op de vraag of de wedstrijd tegen Shakhtar hoog op het lijstje van zijn mooiste voetbalavonden kwam, schudde hij resoluut het hoofd. ‘Bij een voetbalavond kijk je niet alleen naar het einde van de wedstrijd.’
Bosz somde op wat er volgens hem niet goed was gegaan: ‘We begonnen slecht aan de wedstrijd, verdedigden slecht, dekten niet goed door en haalden de counters er niet goed uit. Ik miste de agressie die nodig is tegen een goede tegenstander als Sjachtar.’
De Oekraïense ploeg van de Nederlandse coach Marino Pusic voetbalde in de eerste helft beter dan PSV en stond halverwege het duel op een comfortabele 2-0-voorsprong. ‘Ik stond te genieten aan de zijkant’, zei Pusic. ‘We zijn misschien een onbekende ploeg, maar ik wist dat we hiertoe in staat waren. Dat hebben we laten zien, alleen kopen we er nu niks voor.’
Daarmee verwees hij naar de rode kaart die Pedrinho twintig minuten voor tijd kreeg, na een onbesuisde tackle op de enkel van Johan Bakayoko. ‘Ik ben heel kwaad over dat moment. Ik vind het echt onacceptabel’, zei Pusic, die zag hoe zijn goed georganiseerde ploeg met een man minder net geen stand kon houden. ‘De rode kaart was de gamechanger.’
Daar sloot Bosz zich bij aan. ‘We hadden die rode kaart echt nodig, anders denk ik dat wij deze wedstrijd nooit meer gewonnen hadden.’ De trainer gooide in de slotfase zijn kaarten op tafel door al zijn aanvallend ingestelde troeven in te brengen en werd daarvoor beloond. ‘Soms moet je een beetje geluk hebben en dat hebben we gehad.’
Tillman bracht drie minuten voor het einde van de reguliere speeltijd weer hoop in de Eindhovense harten door een vrije trap vanaf de zijkant verrassend in een keer op doel te schieten. ‘Ik zag dat de keeper niet goed stond en dacht: waarom niet?’ Niet veel later maakte hij met een fraai afstandschot ook de gelijkmaker.
Daarmee was de koek nog niet op. Zittend op zijn stoel zag Bosz hoe Pepi het feest compleet maakte, al hoorde hij pas later wie het doelpunt had gemaakt. Hoe hij de krankzinnige overwinning ging vieren? ‘Met een whisky’tje en een sigaar.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant