Here is vooral een film met een groot onbenut potentieel. Regisseur Zemeckis toont niet zozeer interesse in de ideeën van het bronmateriaal, maar in de uitvoering van zijn eigen, technische concept.
schrijft voor de Volkskrant over film.
In theorie is Robert Zemeckis’ Here een van de meest ambitieuze films in tijden. Net als in de gelijknamige, lijvige graphic novel van Richard McGuire uit 2014 wordt hier vanuit één vaststaand perspectief op één afgebakende plek in de Amerikaanse staat New Jersey een allesomvattende geschiedenis in beeld gebracht. Reikwijdte: tientallen miljoenen jaren, beginnend bij de dinosaurussen kort voor hun ondergang en eindigend met het staartje van de coronapandemie.
Iets meer dan in die conceptuele en vaak briljante beeldroman (waarin ook de verre toekomst op deze plek wordt verkend) ligt de focus op de tweede helft van de vorige eeuw: we kijken vooral naar een woonkamer met uitzicht op een koloniale villa aan de overkant van de straat.
Ook ambitieus is de keuze om de inventieve vormgeving van de beeldroman over te nemen. McGuire valt steeds terug op een paginavullend beeld van die woonkamer, waar hij vervolgens kleinere kaders met gebeurtenissen uit andere tijden bovenop tekent. Waar nu iemand stikt van het lachen om een grap, werd vroeger een boom omgehakt. Het verhaal zoekt zo onophoudelijk naar historische parallellen en (beeld)rijm. Vaak in een wat voor de hand liggende vorm (veel feestdagen), soms juist poëtisch op de grens van kitsch (veel variaties op geboorte en dood).
Toch is Here vooral een film met een groot onbenut potentieel. Zemeckis toont zich niet zozeer geïnteresseerd in de ideeën van het bronmateriaal, maar is vooral begaan met de uitvoering van zijn eigen, technische concept: het zo geloofwaardig mogelijk gefabriceerde verjongings- en verouderingsproces van hoofdrolspelers Tom Hanks en Robin Wright.
De acteurs (eerder samen onder regie van Zemeckis in Forrest Gump) spelen geliefden, uitgesmeerd over ruim een halve eeuw, en dat oogt met behulp van visuele artificiële intelligentie vrij goed. Al is het ook afleidend Hanks te zien met een gezicht uit een jarentachtigkomedie als Big: knap gemaakt, maar bevreemdend.
Dat de film ondertussen het bestaan van een koloniaal verleden aanstipt en vervolgens nauwelijks zoekt naar de pijn, is een ander gemis. De strip kijkt wat dat betreft minder weg en introduceert nota bene een Nederlands sprekende 17de-eeuwse kolonist die hooghartig een inheemse Amerikaan toespreekt. In de film voelen de korte scènes met de nieuwste, zwarte bewoners van de woning vlak en plichtmatig: een vader die uitlegt aan zijn zoon hoe hij zich extreem voorzichtig moet gedragen als de politie hem eventueel aanhoudt.
Here ontpopt zich nadrukkelijk tot een wat sentimentele ode aan huiselijkheid. Eigenlijk veel te klein voor het ontzagwekkende existentiële drama dat eronder verscholen ligt.
Drama
★★★☆☆
Regie Robert Zemeckis
Met Tom Hanks, Robin Wright, Paul Bettany, Kelly Reilly
105 min., in 79 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant