schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt.
In de supermarkt, op school, in Wassenaar zelfs op het politiebureau en natuurlijk thuis: nu Sinterklaas in het land is, mogen kinderen hun schoen zetten. Welke regels hanteer je als ouders?
Waar komt de traditie van het schoen zetten vandaan? Het verhaal gaat dat Sint Nicolaas gouden munten gooide door het raam van een huis waar drie meisjes woonden, precies in hun schoen. ‘De meisjes konden niet trouwen omdat hun vader te arm was voor een bruidsschat. Meestal bestond die uit een paar koeien en een geit’, zegt auteur Chariva Zaandam, die voor haar boek Sinterklaas voor grote kinderen de mythen en verhalen rondom de heilige Sint Nicolaas bestudeerde. Hij leefde waarschijnlijk tussen 280 en 250 na Christus in de stad Myra in het tegenwoordige Turkije en werd heilig verklaard omdat hij de armen hielp.
Tussen de landelijke intocht van Sinterklaas en pakjesavond op 5 december zitten precies negentien dagen. In de meeste gezinnen wordt maximaal twee keer per week de schoen gezet. ‘Het verschilt per gezin en budget’, zegt pedagoog Annelies Bobeldijk. De gezinsgrootte speelt ook mee. ‘Ik heb vier kinderen en als je elke keer cadeautjes geeft, dan tikt dat aardig aan.’
Hoe ouders het Sinterklaasfeest vormgeven, hangt samen met hoe ze het vroeger zélf thuis vierden. ‘Het is maar net wat je gewend bent’, zegt de pedagoog. ‘Wij vierden het thuis uitbundig totdat alle kinderen 18 waren, bij mijn vriend stopten ze ermee toen niemand meer geloofde.’
Vroeger was het bij de meeste gezinnen gebruikelijk om cadeaus te bewaren tot, de naam zegt het al, pakjesavond. Tegenwoordig zijn kleine presentjes in de schoen tamelijk ingeburgerd. ‘Vaak gaat het dan meer om het uitpakken dan dat ze er daadwerkelijk lang mee spelen’, zegt Bobeldijk. Zelf geeft ze haar kinderen een gezamenlijk cadeau, zoals een spel of een zoekboek.
Hoe voorkom je dat het één groot graaifestijn wordt? ‘Niet’, lacht opvoedcoach Tea Adema. ‘De intenties achter het Sinterklaasfeest zijn goed, het gaat om samenzijn en elkaar iets geven.’ Dat we er de afgelopen vijftig jaar een commercieel gebeuren van hebben gemaakt, dat is niet de schuld van de kinderen. ‘Voor hen zijn cadeaus en snoep gewoon leuk en spannend. En dat mag ook.’
‘Of het één keer per week is of elke dag, het gaat erom dat er vooraf duidelijkheid is’, zegt Adema. ‘Maak vooraf afspraken en houd je daaraan. Bijvoorbeeld door samen een schoenzetkalender te maken.’ Op die manier hebben ouders de regie. ‘En het is de taak van kinderen om daar vervolgens over te zeuren.’
Wie de Sinterklaaspresentjes duurzamer wil aanpakken, kan ook een doe-cadeau geven, zoals een uitje naar een speelbos, adviseert duurzaamheidsexpert Marieke Eyskoot, auteur van het boek Dit is een goed gidsje – voor een betere wereld. ‘Je kunt ook iets kiezen van een goed doel, zoals een shirt, spel of adoptiebeest van het Wereld Natuur Fonds of Amnesty International: het cadeau is dan vaak beter gemaakt, je geeft een goede boodschap door én je steunt goed werk.’ Of kijk eens bij initiatieven als Swap Sint om speelgoed te ruilen.
‘Als ik terugdenk aan wat ik het bijzonderst vond aan de Sinterklaastijd, dan is het de beleving en de spanning van het ritueel’, zegt Marieke Eyskoot. ‘Als ouders zich richten op het vormgeven van die traditie, en daar écht iets speciaals van maken, dan wordt de nadruk op het krijgen van cadeaus minder, en creëer je herinneringen voor het leven.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant