‘De waarheid over inkomensverschillen: veel vrouwen omarmen financiële ongelijkheid’, schreef Sander Schimmelpenninck in zijn column. Volkskrant-lezers reageren.
Sander Schimmelpenninck schrijft dat vrouwen op zoek zijn naar ‘een partner die nét wat slimmer en ouder is, en behoorlijk wat meer verdient’. In mijn ervaring is het echter meestal andersom. Mannen zijn op zoek naar een partner die nét wat minder slim en (flink wat) jonger is, en minder verdient. In die laatste categorie worden we overigens ook ongewild gemanoeuvreerd: er worden vaak alleen deeltijdcontracten aangeboden terwijl de wil om fulltime te werken er wel degelijk is. En het is ook wel lastig om je telkens minder slim voor te moeten doen, zodat je die leuke vent niet meteen afschrikt.
Weet je waar vrouwen (ongeacht opleiding of achtergrond) nou echt naar op zoek zijn? Een man die geen stalker blijkt te zijn, bij wie je je onvoorwaardelijk veilig kunt voelen. Dat is de eerste check bij iedere date: zijn er alarmsignalen? De rest komt later pas.
Marike van Aerde, Leiden
Dori van Gisteren daagt Sander Schimmelpenninck uit om zich als man te gedragen en een prijskaartje te hangen aan elke activiteit van zowel man als vrouw. Waar ik Sander dankbaar voor ben, is dat hij juist evenveel waarde hecht aan activiteiten van zowel vrouwen als mannen. Door taken gelijkwaardig te verdelen onderling hoeft de vrouw niet per se op te draaien voor de activiteiten die ondanks een sociale waarde geen financiële consequenties genereren betreffende haar zelfstandigheid en zekerheid voor de oude dag.
Dori van Gisteren: denk als een vrouw van Vandaag.
Paula Berckenkamp, Andelys (Frankrijk)
Sander Schimmelpenninck slaat de spijker vaak op zijn kop, maar zijn analyse over de inkomensverschillen, waarin hij stelt dat, samengevat, vrouwen zelf debet zijn aan hun economische positie, slaat de plank mis.
Zonder enig bewijs wordt gesteld dat ‘vrouwen financiële ongelijkheid omarmen’. Mogelijk is het wel zo dat vrouwen zich vanuit zorgtaken meer bewust zijn van de emotionele realiteit en die emotionele realiteit vertelt dat waar het werkelijk om gaat in het leven, niet bestaat uit wat je aan geld binnen weet te harken.
Mijn broer, arts, vertelde dat mannen op hun sterfbed nooit verzuchten dat ze wel wat harder hadden willen werken, maar altijd dat ze wat meer tijd aan hun gezin hadden willen besteden. Werken is belangrijk en ik heb mijn dochters voorgehouden dat ze financieel ‘hun eigen broek moeten kunnen ophouden’, maar ook dat vier dagen werken genoeg is als je samen met een partner werkt en alle andere gezinstaken ook naar behoren wilt uitvoeren, bij voorkeur gecombineerd met nog wat gemeenschapstaken.
Natuurlijk, je kunt een vak kiezen en dan 40, 50, 60, 70 uur per week gaan werken, of nog meer als je dat wilt. Als je werkelijk denkt dat dát leven is, mis je een compleet scala aan bezigheden dat een zinvol leven nog meer te bieden heeft.
Irene Apperloo, Twello
Wat Sander probeert te zeggen en waar ik het helemaal mee eens ben, namelijk ‘voor (gezondere) politieke verhoudingen is grotere economische gelijkheid tussen man en vrouw een must’, gaat helaas ten onder in het retorisch geweld dat hij in de rest van zijn column hanteert, waarbij hij zwalkt van gechargeerde ideeën over mannen (‘wij zijn nu eenmaal bavianen’) naar vreemdsoortige statements over vrouwen (‘vrouwen omarmen financiële ongelijkheid’).
De uitspraken over mannen worden in de loop van de column ontkracht, maar die over (Nederlandse) vrouwen vreemd genoeg niet. Over bavianen zegt hij verder niets, terwijl bavianen primaten zijn die in sociaal opzicht buitengewoon flexibel en complex zijn. Misschien moet Sander op zoek gaan naar de baviaan in zichzelf.
Aleid Offerhaus, Amstelveen
Mijn vrouw en ik werken evenveel uren, toch verdient zij een stuk minder. Als vrouwen fulltime zouden werken zouden ze nog steeds minder verdienen dan mannen, omdat hun werk economisch minder gewaardeerd wordt. Vooral als je levensdoel is om een bedrijf winst te laten maken (met welk onzinnig product of onzinnige dienst dan ook), kun je lekker verdienen. Als je levensdoel echter is om zieke ouderen te verzorgen, kinderen die mishandeld worden te helpen, of jongeren op te leiden tot verantwoordelijke burgers: helaas.
Dus ja, het probleem is economisch: de economie werkt niet. Maar mannen merken dat niet, want mannen nemen alles dat niet in hun (economische) aandacht ligt gewoon voor lief. Terwijl mannen achter hun ‘dashboards’ op iets klikken en daarmee weer een berg euro’s in het laatje brengen voor de baas, zorgt er ergens een vrouw (of een enkele man, die weigert mee te doen aan die commerciële onzin) dat de voorwaarden voor een samenleving zijn gewaarborgd. En dat is toch echt een cultureel probleem.
Jelle van Dijk, Utrecht
In zijn column stelt Sander Schimmelpenninck dat vrouwen financiële ongelijkheid zouden omarmen. Als reden wordt gegeven dat het aantrekkelijk is om een partner te hebben die net wat slimmer en rijker is. Wellicht geldt dat voor sommige vrouwen. Er is echter een groot deel waarvoor dit niet geldt.
Ik kan een aantal redenen opnoemen waardoor vrouwen niet fulltime werken (en dus minder verdienen): er ligt een grote sociale druk om als vrouw het huishouden op orde te houden en het merendeel van de zorg voor de kinderen op zich te nemen. Zelfs als vrouwen fulltime werken, liggen deze taken nog grotendeels bij hen. Dit geldt ook voor mantelzorg. Logisch dat vrouwen het niet aankunnen om zowel deze zorgtaken als een fulltime baan te combineren. Mocht het huishouden of de zorgtaken worden verwaarloosd, dan wordt de vrouw er door de omgeving op aangekeken.
De sociale druk die veel vrouwen ervaren is groot. Al van jongs af aan wordt het beeld meegeven dat vrouwen de zorgtaken op zich moeten nemen en minder horen te werken dan de man. Ik zal mezelf als voorbeeld nemen: toen ik zwanger was en een tandartspraktijk wilde overnemen, werd mij door vrijwel iedereen afgeraden dit te doen. Mocht een man zich in dezelfde situatie bevinden, dan wordt hier niets over gezegd. Het is erg lastig om je als vrouw aan alle oordelen te onttrekken. Je kunt het nooit goed doen: werk je te weinig, dan ben je een ‘deeltijdprinses’, werk je te veel dan ben je een ‘slechte moeder’.
Ik leg het probleem daarbij niet bij de man, maar bij de samenleving. Er zouden bijvoorbeeld ruimere regels kunnen komen voor parttime werkende mannen, en meer zorgverlof. Of behoorlijke regels voor een gelijk salaris voor man en vrouw. Bij hetzelfde werk verdienen vrouwen nog steeds gemiddeld minder dan mannen. Afgezien daarvan vraag ik mij af waarom onze samenleving zou moeten bestaan uit fulltime werkende mensen. Ik denk dat het iedereen – zowel mannen als vrouwen – goed zou doen om één dag per week aan kinderen, hobby of vrijwilligerswerk te besteden.
Wanda van Lingen, Amsterdam
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant