Hoelang is het ook alweer geleden dat er verkiezingen waren? Hoelang hebben de partijen onderhandeld, hoelang regeren ze nu al en wat hebben ze gedaan? Niks, bijna niks. Alleen wat afgeschaft en afgebroken. Het enige dat je van het kabinet van VVD, BBB, NSC en Wilders kunt zeggen is: niet zulk vreselijk goed bestuur. We hebben weleens wat beters gehad.
Een succes is de coalitie eigenlijk alleen voor Wilders, en geen kleintje ook. De maatschappelijke tegenstellingen zijn vergroot, de waarheid wordt steeds vaker geweld aangedaan, en alles wat een democratie levend houdt, liefst gezond, zoals onderwijs of ambtenarij, wordt verzwakt met gerichte bezuinigingen. Als hij de opflakkeringen van haat soms ziet, op internet en in het echt, kan hij niet anders dan tevreden zijn.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Tussen het oprichten van het NSC, vol verheven idealen over rechtsstatelijkheid en goed bestuur, en de keuze om met de ondemocratische, antirechtsstatelijke Wilders te gaan regeren, heeft Pieter Omtzigt een paar denkstappen gemaakt, die nog geen verstandig mens heeft kunnen volgen. Maar ergens in die tussentijd moet hij hebben gedacht: als je goede afspraken maakt en de kippenneuker belooft om zijn bedoelingen in de ijskast te zetten, kun je hem prima met je pluimvee laten samenwerken.
Natuurlijk was er racisme in de ministerraad, die voorafging aan het vertrek van NSC-staatssecretaris Nora Achahbar, en van nog twee NSC-Kamerleden. Anders zou die geheime vergaderplaats, waar de leden in vertrouwen met elkaar kunnen praten, zo’n beetje de enige plek zijn waar leden van de regeringspartijen geen racistische opmerkingen maken.
Het mocht alleen geen racisme heten, want dan kon de rest van de NSC’ers niet verder met het kabinet. Daarom zeiden de betrokkenen allemaal dezelfde woordjes op: Achahbar was vertrokken om de polariserende omgangsvormen, en niet vanwege racisme.
Dat is het bestuur. Dit is wat onze bestuurders hele middagen, avonden en nachten lopen te doen met elkaar, waar hun denkkracht en energie aan verloren gaat: het zoeken naar lenige formuleringen waar iedereen mee kan leven, zodat je verder kunt regeren.
Er was dus geen racisme, en wel – iedereen mag zelf kiezen. En er was niets gebeurd en een hoop veranderd. Met de lenige formulering is alles wat er tot nu toe is gezegd acceptabel gemaakt. De volgende keer dat iemand van de regeringspartijen over bijvoorbeeld omvolking of de antisemitische genen van moslims begint, is dat geen reden meer voor opwinding – als je de buitenspelregel niet toepast, verdwijnt het verschijnsel buitenspel vanzelf.
Een paar maanden geleden reed Omtzigt naar huis om te herstellen van een burn-out. Vorige week keerde hij met droge ogen naar Den Haag terug om de boel te redden. Maar de boel is al mislukt, iedereen kan het zien. Wilders is nooit van plan geweest om zich waar dan ook aan te houden. Hij maakt alleen afspraken om ze te kunnen schenden.
Soms is de angst om te verliezen groter dan de wens om te slagen. Soms is de angst zo groot dat we voor de nederlaag blijven uitrennen, in de ijdele hoop dat we sneller kunnen blijven. Zo nemen we kinderen als de relatie is mislukt, kopen we een nieuw huis als we op elkaar zijn uitgekeken, zo rijden we door na een ongeluk.
Source: Volkskrant