In Israël wordt met reserve gereageerd op het dinsdagavond door premier Benjamin Netanyahu aangekondigde bestand met Hezbollah. Zowel in de politiek als in de media leeft de nodige scepsis.
schrijft vanuit Istanbul over Turkije, Iran, Israël en de Palestijnse gebieden.
De gezwollen, naar snoeverij neigende retoriek waarmee Netanyahu in een tv-toespraak het besluit van zijn kabinet presenteerde, wordt niet voetstoots geaccepteerd. Diverse leden van de gematigde, centrumrechtse oppositie spraken zich uit tegen het bestandsakkoord. Oud-minister Benny Gantz, leider van de Partij van Nationale Eenheid, betoogde dat de terugtrekking van troepen nu ‘het voor ons moeilijker en voor Hezbollah gemakkelijker zal maken om zich te reorganiseren’.
Oud-premier Naftali Bennett zei dat het akkoord geen van de bedreigingen aanpakt waarmee de inwoners van het noorden van Israël worden geconfronteerd, zoals infiltratie van strijders en raketaanvallen, omdat het geen bufferzone omvat. Zo’n zone zou onbewoond moeten blijven. Regionale besturen in Noord-Israël hebben dezelfde zorgen geuit. Zij betwijfelen of het verantwoord is de inwoners van de ontruimde dorpen langs de Libanese grens te laten terugkeren.
Zeker aan de rechterflank van het politieke spectrum heerst de opvatting dat het leger zijn offensief tegen Hezbollah had moeten doorzetten. De extreemrechtse minister van Nationale Veiligheid, Itamar Ben-Gvir, zei dinsdag al vóór de speciale vergadering van Netanyahu’s veiligheidskabinet, dat over het plan voor een staakt-het-vuren moest beslissen, dat hij ertegen was. Op X noemde hij een deal een ‘grote fout’ en een ‘gemiste historische kans om Hezbollah uit te roeien’.
Ben-Gvir maakt echter geen deel uit van het veiligheidskabinet, een kern van elf ministers. De kans dat hij nu uit de regering zal stappen is klein. Voor hem en geestverwanten als minister van Financiën Bezalel Smotrich staat er met Hezbollah minder op het spel dan met Hamas. De laatste groepering is rechtstreeks verbonden met de Palestijnse kwestie en de Palestijnse gebieden, die extreemrechts wil annexeren. Hezbollah is meer een externe partij.
Bovendien heeft Netanyahu nooit een ‘totale overwinning’ op en volledige vernietiging van Hezbollah beloofd, zoals hij ten aanzien van Hamas heeft gedaan. Woordbreuk kan hem dus niet verweten worden. Wel heeft hij gezegd dat het militair potentieel van Hezbollah zodanig moet worden aangepakt, dat Israëlische dorpen langs de grens met Libanon zich niet langer bedreigd hoeven voelen.
In zijn toespraak zei hij dat dat nu het geval is. ‘Het is niet meer dezelfde Hezbollah’, aldus Netanyahu. ‘We hebben ze decennia teruggedreven. Hun leider Nasrallah, de as van de as, is geëlimineerd. We hebben de top van de organisatie uitgeschakeld, we hebben de meeste van hun raketten vernietigd, we hebben duizenden terroristen gedood en we hebben hun ondergrondse terreurinfrastructuur aan onze grens gesloopt. We hebben strategische doelen in heel Libanon aangevallen en tientallen terreurwolkenkrabbers in Dahieh (de Hezbollah-wijk in Beiroet, red.) neergehaald. De grond in Beiroet schudt.’
De opvatting dat Israël de militaire potentie van Hezbollah nog verder had moeten decimeren, blijft echter niet beperkt tot extreemrechts in Israël. De krant Jerusalem Post bijvoorbeeld betwijfelt of Hezbollah wel zo verzwakt is als Netanyahu doet voorkomen. Israël heeft Hezbollah ‘bij lange na niet’ zo ver ontmanteld als Hamas, volgens de krant.
‘Hezbollah heeft nog steeds tienduizenden raketten en zou zijn raketvuur voor onbepaalde tijd kunnen voortzetten.’ Ondanks alle ‘opschepperij’ onlangs van regeringszijde dat Hezbollah door zijn vuurkracht heen raakt, zo constateert de krant, vuurde het eerder deze week meer dan 250 raketten af, tot in centraal Israël.
De aandacht van Israël zal na enige tijd weer verflauwen, volgens de analyse van de Jerusalem Post. ‘In dat geval heeft Hezbollah alleen geduld nodig om terug te komen en weer aan te vallen. Het lijdt geen twijfel dat de formule voor de volgende oorlog vervat zit in het huidige staakt-het-vuren.’
Israël had volgens Netanyahu drie redenen om akkoord te gaan met een bestand. Ten eerste alle aandacht richten op Iran. Ten tweede de eigen troepen adempauze geven en de wapenvoorraden aanvullen. Ten derde de twee fronten - Gaza en Libanon - van elkaar scheiden, en zo Hamas isoleren.
Ongetwijfeld wordt dat laatste door Hamas ook zo ervaren. Hezbollah was de confrontatie met Israël aangegaan met de aankondiging dat van een wapenstilstand pas sprake kon zijn als de Israëlische aanvallen op Gaza zouden stoppen. Die belofte van solidariteit met Gaza heeft Hezbollah geen gestand gedaan. Hamas staat er weer alleen voor. Dat tikt des te harder aan, nu Israël weer al zijn militaire capaciteit en mankracht kan inzetten aan dat ene front in het zuiden.
Ook de families van de Israëlische gijzelaars in Gaza voelen zich door het bestand verder in de steek gelaten. Hun oproepen aan de regering om de gijzelaars vrij te krijgen middels een bestandsakkoord met Hamas vinden bij de regering nu al een jaar geen gehoor. De overwinning van Donald Trump in de VS en het staken van de bemiddeling door Qatar hebben de kansen op een akkoord verder verkleind. Nu Netanyahu in Libanon wél bereid blijkt de wapens neer te leggen, is de reactie van de families: en wij dan?
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant