Vermoeid schud ik het hoofd. Een drukkend en zwaar gevoel achter mijn ogen, misschien houd ik het niet droog vanavond. Al een paar uur hik ik tegen dit moment aan. ‘Ik kan niet meer’, zeg ik tegen mijn vrouw, die net naast me op de bank is komen zitten. ‘Ik kan het niet meer aan.’
Ze kijkt me aan, houdt haar hoofd schuin. ‘Ah, kom op. We zijn er bijna.’
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Ik zucht, voel tranen prikken. ‘Ik kan niet meer. Ben gewoon helemaal leeg.’ Het begon als een leuk idee. Omdat we vrijwel nooit meer een serie of film samen kijken, had ze voorgesteld om het laatste seizoen van B&B vol liefde, dat we allebei nog niet hadden gezien, eens te proberen.
Het was ook leuk. Een aflevering of tien ongeveer. De plaatsvervangende schaamte, het ongemak, de verbazing, maar ook de vertedering en de bewondering voor de kwetsbaarheid van al die zoekende zielen.
Ik genoot van de problematische dynamiek tussen Anja en Joop, die er van tevoren al zo van was overtuigd dat hij in Anja de ware had gevonden, dat hij zijn eigen espressomachine maar alvast had meegenomen. Het werd een gigantisch en schitterend fiasco. Want Anja wilde helemaal geen espressomachine. En Anja wilde Joop ook helemaal niet en dus tilde Joop zijn espressomachine weer terug de auto in en vertrok hij, verontwaardigd tot op het bot.
Na wekenlang vrijwel elke avond met ze te hebben doorgebracht, zijn de deelnemers van B&B vol liefde als familie gaan voelen. Een ontspoorde, verknipte familie, waarvan de ene oom vrouwen ‘meissie’ noemt en ze gelijk bij de eerste ontmoeting bij hun kont pakt; de andere oom schatrijk is, zijn penis Sjaak heeft genoemd en om ‘huggies’ vraagt (en omhelzingen bedoelt); de ene tante een controlfreak is die bij alles wat je doet commentaar heeft; de andere tante te veel drinkt en geen emoties lijkt te hebben; de ene neef de hele tijd met een dekentje op de bank wil liggen en de andere neef maar blijft dooremmeren over een meisje dat hij het leven onmogelijk heeft gemaakt.
Dan is er nog ergens een aangetrouwde nicht in Zuid-Afrika die zegt dat ze een man wil, maar eerder op zoek is naar een klusjesman, en een verdwaalde oom in Schotland die in een huis met een te laag plafond woont en een Barbour-verslaving heeft.
Zoals dat gaat bij familie, tolereer je hun idiotie en bedek je hun tekortkomingen met de mantel der liefde. Na dertig afleveringen is het reservoir der tolerantie zo goed als leeg en de liefdesmantel aangevreten door motten (motten die toevallig allemaal een B&B runnen in het buitenland). Ik bijt op mijn tanden, verdring de tranen en geef ze nog maar eens een kans. Maar serieus, als ik nog één keer het woord huggie hoor...
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant