Behalve extra klimaatgeld voor armere landen is bij de klimaattop in Bakoe ook een ander, opvallend akkoord bereikt. De landen maakten afspraken over nieuwe regels voor de koolstofhandel, waarmee landen hun uitstoot kunnen compenseren.
Op de klimaattop stemden 197 landen in met een nieuw wereldwijd doel voor klimaatfinanciering, dat oploopt tot 300 miljard dollar in 2035. Nu is dat nog jaarlijks 100 miljard dollar klimaatgeld van rijkere naar arme landen.
Daarnaast valt de afspraak over koolstofhandel op. Dat is op papier een elegante manier om een prijs te verbinden aan het uitstoten van broeikasgas. Een rijk land kan dan bijvoorbeeld zijn klimaatdoelen ook halen door in een armer land bossen te planten of daar het vervoer te verduurzamen.
Zo financierde een groep van Zwitserse olie-importeurs onder druk van Zwitserse klimaatwetgeving al een busproject in Bangkok. Daarin worden vierduizend benzinebussen vervangen door elektrische. De emissiebesparing die dat oplevert, kunnen de Zwitsers in eigen land opvoeren.
Dit verdienmodel om uitstoot terug te dringen is echter wel kwetsbaar. Want stel: een rijk land financiert in een arm land een project om bomen aan te planten, wie controleert dan of die bomen er over een eeuw nog staan? Misschien is het bos dan afgebrand en zit de opgenomen CO2 alsnog in de atmosfeer.
Het nieuwe klimaatakkoord regelt de koolstofhandel op twee punten gedetailleerder. Ten eerste voor landen onderling. In een document van negentien pagina’s wordt de VN-klimaatorganisatie aangewezen om een centraal register op te stellen van emissierechten die landen uitgeven.
Ten tweede komt er een soort VN-winkel voor emissierechten. Daar kunnen niet alleen landen, maar ook bedrijven kredieten kopen om de uitstoot van zichzelf of van klanten te compenseren.
Zal koolstofhandel door de aanpassingen nu wel transparant en effectief verlopen? Sander Chan, onderzoeker internationale milieu- en duurzaamheidspolitiek aan de Radboud Universiteit, blijft sceptisch. Over het planten van bomen om CO2 te compenseren zegt hij: ‘Het zijn vaak de projectontwikkelaars die profiteren. De inheemse bevolking kan er zelfs de dupe van worden doordat ze van hun land worden gestuurd.’
En over de Zwiterse investering in elektrische bussen in Bangkok: ‘De elektrificatie van vervoer in Azië gaat sowieso al hard, daar is Zwitserland niet voor nodig. Dus wat bereikt zo’n transactie dan? Vooral dat die bedrijven doorgaan met business as usual omdat ze hun uitstoot elders denken te kunnen compenseren.
‘Koolstofhandel kan, als het heel goed wordt uitgevoerd, een kleine positieve bijdrage leveren, maar laat het vooral niet afleiden van de fundamentele uitdaging: in rap tempo minder CO2 uitstoten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant