Padel, de snelstgroeiende sport ter wereld, ontstond in 1969 in Mexico. Sander de Kramer en Bart Vlietstra gingen voor hun boek Padel! langs bij de grondlegger van de sport, voormalig Miss Argentinië Viviana Corcuera.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Op zoek naar de wortels van de racketsport padel is daar ineens, na zestien uur vliegen en anderhalf uur filerijden in een Uber dwars door het nogal rommelige Mexico-Stad, een rij keurige huizen met dikke eikenhouten deuren en hoge stenen muren waarover groen groeit.
Zo’n muur met oprukkende klimop staat in zekere zin symbool voor padel, al enkele jaren is het de snelstgroeiende sport ter wereld. Gaat het zo door dan is padel binnenkort in menig land, waaronder Nederland, qua aantal beoefenaars de tweede georganiseerde sport na voetbal.
Maar hoe de racketsport nou exact ontstaan is, daarover is nauwelijks iets bekend. Op internet stuit je steevast op een luttel zinnetje: ‘Uitgevonden in Mexico in 1969 door een rijke zakenman, Enrique Corcuera’.
Deze Enrique Corcuera blijkt in 1999 overleden te zijn. Elk spoor naar de familie Corcuera loopt verder dood. Tot we op Instagram op het account van Enrique Corcuera junior, de zoon van de uitvinder, stuiten. Hij reageert niet op de berichten die we sturen, maar na bemiddeling van een journalist die veel in Mexico komt staat hij ons te woord via een beeldbelverbinding.
Het is een kort gesprek, waarin Enrique junior vertelt dat zijn moeder Viviana een minstens zo’n grote rol speelde bij de geboorte van de sport. En ook dat padel zelfs in zekere zin het huwelijk van zijn ouders redde. Helaas heeft hij weinig tijd om dat uitgebreid toe te lichten.
Zijn moeder krijgen we niet te spreken. Ze is bijna 80, voelt zich niet lekker en is ook geen fan van beeldbellen, vertelt haar zoon. Als we meer willen weten, moeten we maar naar Mexico-Stad komen.
Het motregent als we een paar maanden later door de onmetelijke Mexicaanse hoofdstad tuffen, maar toch is het een zweterige onderneming. Dat komt doordat Enrique junior amper meer reageerde nadat hij het adres van zijn moeder had doorgegeven.
Uiteindelijk belanden we op een soort compound in Lomas de Bezares, zowat de rijkste buurt van Mexico-Stad. Een portier in een toegangshuisje houdt ons tegen. ‘Ze komen voor de Corcuera’s’, zegt de Uber-chauffeur. We lachen op de achterbank onze vrolijkste, meest onschuldige lach en steken enthousiast een duim op. Een knikje, we mogen verder.
Nu zijn we echt dichtbij. Drie keer slaat de angst ons om het hart als er niet wordt opengedaan bij de deur waarvan we vermoeden dat het de woning van de Corcuera’s is.
Na een stevige klop op een vierde deur wordt er tien minuten gemorreld met een sleutel aan de andere kant. Een meisje met donker haar en een schort voor laat ons met terneergeslagen blik binnen.
De woning is een grote kunstverzameling. Op een salontafeltje een ingelijste foto van een jonge Viviana Corcuera. Ze was Miss Argentinië in 1964 en later ook Miss Zuid-Amerika, een veelgevraagd fotomodel, afkomstig uit gegoede Argentijnse kringen. Ze trouwde in 1968 met de dertig jaar oudere Enrique Corcuera.
Na tien minuten verschijnt Enrique junior, het haar strak naar achteren gekamd, colbertje, nette jeans, loafers. Hij schudt onze handen, maar reageert wat lauwtjes op ons enthousiasme.
Nee, hij weet niet waar zijn moeder is, gisteravond had ze nog een feestje. Misschien is ze weer niet lekker, blijft ze vandaag in bed.
De moed zakt van onze enkels richting onze schoenen. Want eigenlijk kwamen we voor haar, de ‘koningin van padel’ zoals spelers van het eerste uur die we spraken haar noemden.
Weer tien minuten later. Een krakerige stem. ‘Zijn ze er?’
Viviana Corcuera steekt haar hoofd om de hoek. Haar lach is breed, haar haar vol en blond, perfect in de krul, ze draagt gouden oorbellen, een zwarte strakke broek en een strakke zwarte trui. De blik in haar ogen is helder. Ze geeft ons een zoen, neemt ons op van top tot teen.
Het is ‘wonderful’ dat we er zijn, zegt ze, helemaal uit Nederland nog wel! Hoe voelen we ons? Hebben we al een tweede ronde koffie en cake gekregen? Zijn we al in het museum van moderne kunst geweest? Hoe gaat het met haar landgenote, koningin Máxima? Ze heeft net de biografie gelezen. Ze voelt zich ergens verwant met haar.
Enrique junior onderbreekt haar enthousiaste vragenvuur door ons het allereerste padelracket in handen te drukken, het is van hout met een ijzeren omhulsel en veel kleiner en dunner dan de huidige modellen die van carbon en foam zijn gemaakt.
Hij vertelt over het ontstaan van de sport. ‘Mijn vader kocht een buitenhuis in Acapulco, in de wijk Las Brisas, een prachtige regio aan de oceaan.’
Viviana valt in: ‘Hij studeerde vroeger in Engeland, daar ontdekte hij tennis en paddle tennis, dat is tennis op een kleinere baan.’
Enrique: ‘Ja, en hij hield net als veel Mexicanen van frontón, een soort squash, maar met slechts één muur. Hij bouwde op het terrein van zijn suikerfabriek in Estipac, net onder Guadalajara, zelf muren rond een veld van 30 bij 10 meter en begon te experimenteren.’
Viviana zou misprijzend hebben gereageerd omdat er geen tennisbaan was getekend op de grond rond het huis in Acapulco. Ze zou zelfs gezegd hebben: geen tennis, geen Viviana!
Viviana barst in lachen uit. ‘O, dat verhaal. Jajajajaja. Nou ja, ik was wel gek van tennis. En ik wist wel wat ik wilde. Dus die baan moest er komen.’
Enrique junior: ‘Er was alleen te weinig ruimte voor een tennisbaan. 20 bij 10 meter, that’s it. Meer kon niet. Mijn vader maakte er een muur bij zodat ze frontón kon spelen.’
De baan lag vlak bij de slaapkamer waar Enrique Corcuera senior graag een middagdutje deed. Omdat zijn vrouw geregeld tegen die muur sloeg, liet Enrique uiteindelijk de hele baan voorzien van muren. Enrique junior: ‘Dat was de geniale ingeving. Vier muren en een net in het midden. Ineens ontstond er een ander spel.’
Viviana, droog: ‘Padel is dus bedacht omdat mijn man lekker wilde slapen en ik lekker wilde sporten. Ik moet zeggen: het was meteen geweldig. Met als voordeel dat je dit spel met de hele familie kon spelen. Door de cementen muren bleven de ballen altijd op de baan en kreeg je een tweede kans als je de bal miste. Daarom is het voor beginners en kinderen direct leuk.’
Enrique junior: ‘Dat is nog steeds de kracht van de sport, de laagdrempeligheid.’
Acapulco was in de jaren zeventig, tachtig en negentig dé plek om in de zon te overwinteren voor de internationale jetset. Viviana, met toenemend volume: ‘Allerlei bekende mensen kwamen naar Acapulco, uit Mexico-Stad, uit Noord-Amerika en uit Europa. En ze hoorden dat er bij ons een bijzonder en leuk spel was. Dus kwamen ze langs.’
Trots strooit ze met de achternamen van topdiplomaat Henry Kissinger, de zangers Frank Sinatra, Plácido Domingo, Luis Miguel en Julio Iglesias, prins Felipe en prins Alfonso. Spaanse en Franse tennisprofs. Miljardairs. ‘Ze wilden er deel van uitmaken. Van die geheime sport. En de sfeer was ook goed, wat hielp was dat mijn man om 13.00 uur al banana daiquiri’s liet serveren, een uur later was iedereen dronken.’
Enrique Corcuera senior had daarnaast de gewoonte de spelregels aan te passen als dat hem goed uitkwam. Viviana stak uiteindelijk een spaak in het wiel. Ze zette de regels op papier in een fraai gebonden boekje met als opdruk Paddle Corcuera en gaf het haar man als verjaardagscadeau.
Enrique junior: ‘Op deze manier maakte mijn moeder de sport dus eigenlijk officieel. Zij is net zo belangrijk geweest als mijn vader voor de ontdekking van padel. Iedereen die bij ons speelde, hield zich aan die regels.’
Viviana: ‘Behalve mijn man. Die bleef valsspelen. Wat een manieren…’
Een van de opvallendste gasten was Henry Kissinger, die als veiligheidsadviseur van de Amerikaanse president en, later, minister van Buitenlandse Zaken op dat moment gold als de machtigste man op aarde. Viviana: ‘Kissinger ging naar de nachtclub tot 4 uur in de ochtend en vier uur later stond hij weer bij ons voor de deur om padel te spelen. In zijn blote bast. Als er een fotograaf kwam, moest ik hem snel een shirt geven. Soms vergat ik dat expres. Tussendoor vertelde hij geweldige amusante verhalen over zijn werk, over de regeringsleiders die hij sprak.’
Ze verkochten het huis toen Enrique senior overleed.
Enrique junior: ‘De mensen die het kochten, hebben nooit padel gespeeld, die maakten meteen een zwembad op de plek van de baan.’
Dat de hele wereld platgaat voor padel volgen Viviana en Enrique Corcuera junior met een mix van verbazing en trots.
Enrique: ‘Waar ik heel trots op ben: mijn vader wilde er nooit geld aan verdienen, de sport moest groeien. Hij was een padel-idealist. Hij wilde de mensen blij maken met het spel.’
Ze zullen eregasten zijn bij het Major-toernooi in Acapulco komende week.
Viviana: ‘Ik kan niet geloven hoe de sport is gegroeid. Hoe die profs het nu spelen! Ze klimmen in de glaswand, rennen de kooi uit. Het lijken wel spinnen, het is ongelooflijk. Zeker als je bedenkt hoe wij begonnen.’
Sander de Kramer & Bart Vlietstra. Padel! Het bijzonder verhaal achter de snelstgroeiende sport ter wereld. Inside, € 19,99.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant