Femke Zeedijk verdedigde vorige week in de Tweede Kamer nog met lange tanden de grootste bezuiniging op ontwikkelingssamenwerking sinds mensenheugenis – die je ook een bezuiniging op de beschaving en op het gezonde verstand zou kunnen noemen, alsook een statement van rancuneuze achter-de-dijkenpolitiek.
Even later was ze geen Kamerlid meer voor Nieuw Sociaal Contract. Ze trok zich terug, zei ze, omdat door het opstappen van de enige vrouwelijke staatssecretaris van Marokkaanse afkomst in dit kabinet ‘discriminatie een gezicht heeft gekregen’. (Terzijde: dat gezicht was er eerlijk gezegd al een tijdje, vanaf de geboorte van het kabinet op 2 juli om precies te zijn, maar we kijken wellicht niet allemaal even scherp.)
En zo kon het komen dat ik deze week weer naar Isa Kahraman zat te kijken. Hij is volksvertegenwoordiger van NSC, hij nog wel.
Eerder was hij er door zijn fractie op uitgestuurd om te bepleiten dat het laatste plukje Afghaanse medewerkers dat voor Nederland heeft gewerkt, en dat door datzelfde Nederland na de val van Kabul in de steek is gelaten, vooral dáár moet blijven.
Dat deed hij zo wankel dat er lichte twijfel kon ontstaan over zijn innerlijke overtuiging, misschien vond hij het ook een beetje proletig om ze in hun sop gaar te laten koken. Maar hij hakkelde zich door het debat heen, en het resultaat staat buiten kijf: ze blijven daar. Zoals dit kabinet alles wat van buiten komt graag buiten houdt.
Deze week was Kahraman er weer met zo’n vieze opdracht op uitgestuurd: hij moet de verdediging van de aanslag op het budget voor internationale hulp en samenwerking overnemen van de opgestapte Zeedijk.
Ook dat doet hij niet helemaal van harte. Je ziet dat hij zich een beetje schaamt, zoals ze zich allemaal bij NSC een beetje schamen.
Voor de minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingshulp, die in een vorig leven diepte-interviews afnam van Zwarte Piet voor Ongehoord Nederland, en bij haar eerste kennismaking met de Tweede Kamer over het begrip ‘omvolking’ zei dat ze dit een ‘feitelijke omschrijving van een demografische ontwikkeling’ vindt.
Voor haar hulpbeleid dat geen beleid is, want er zijn geen ideeën gelanceerd, er gaat alleen geld af: een miljard per jaar vanaf 2026 voor het hele veld van organisaties die al jaren helpen met scholing, ontplooiing, emancipatie en democratie-ontwikkeling op plekken in de wereld waar dat nodig is. Waardoor programma’s in de armste landen waar lhbti’ers, vrouwen en kleine boeren mee geholpen zijn, zullen moeten worden afgebouwd.
En voor het triomfalisme waarmee dit wordt gevierd in PVV-kring. Het PVV-Kamerlid dat dit dossier beheert sprak de woorden: ‘Hier staat een gelukkige PVV’er. Er is licht aan het einde van de tunnel. Van het strengste immigratiebeleid ooit naar de grootste bezuiniging ooit op ontwikkelingshulp. Dat klinkt alle rechtse, hardwerkende Nederlanders, onze Henk en Ingrid, als muziek in de oren!’
Dat steekt bij NSC, vooral omdat er geniepig een extra bezuiniging in is geslopen: het budget voor officiële ontwikkelingsbijstand zal niet meer automatisch meegroeien met de groei van de Nederlandse economie.
Dat laatste is een breuk met oude opvattingen over beschaving en samen delen, die zelfs NSC’ers niet voor zichzelf kunnen verantwoorden. Dus heeft Kahraman laten weten dat hij daar wél tegen zal strijden.
Dat deed hij deze week evenwel zo wankel – hij wil niet nú al de minister de opdracht geven dit terug te draaien, hij heeft er alle vertrouwen in dat dit op een later moment, in het voorjaar, teruggedraaid zal kunnen worden – dat je nu al kunt uittekenen dat er van terugdraaien niks zal komen.
En dan zal Isa Kahraman er weer staan, om opnieuw braaf te buigen voor het coalitiebelang. Een val van het kabinet zal voor velen bevrijding brengen, maar voor Isa Kahraman het meest.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant