Bij veel Israëliërs heerst ongeloof over de ongekende straf van het Internationaal Strafhof (ICC) om arrestatiebevelen uit te vaardigen tegen de premier Benjamin Netanyahu en oud-minister van Defensie Yoav Gallant. Verslaggever Sacha Kester zag ook gelatenheid bij de Palestijnen.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant, met defensie als belangrijkste specialisme.
Je zit nu in Jeruzalem. Wat is de teneur daar in Israël, een dag na de aanklacht van het hof wegens oorlogsmisdaden en misdrijven tegen de menselijkheid?
‘De meeste Israëliërs zijn furieus. Ze vinden het besluit om Netanyahu en Gallant te vervolgen absurd. In dit geval sluiten de regering en de oppositie de gelederen. Netanyahu spreekt van antisemitisme en oppositieleider Yair Lapid noemt de aanklacht ‘de beloning van terreur’. Een andere oppositieleider, Benny Gantz, sprak van ‘morele blindheid van het ICC’. Er is veel boosheid dat Netanyahu en Gallant op één lijn worden gesteld met terroristen.
‘In de media zie je hetzelfde beeld. Zo van: wij zijn op 7 oktober op gruwelijke wijze overvallen door Hamas, er zijn afschuwelijke misdaden gepleegd en wij moeten ons verdedigen tegen de terroristen. Een enkele krant, zoals het linkse Haaretz, wijst erop dat Israël heeft nagelaten zelf een onderzoek in te stellen naar mogelijke Israëlische oorlogsmisdaden in Gaza.
‘Je merkt hier ook duidelijk de angst dat deze stap van het hof een precedent kan scheppen. Dat bijvoorbeeld militairen die in Gaza hebben gediend, kunnen worden gearresteerd als ze naar Europa reizen voor een vakantie.’
Hoe reageren de gewone Israëliërs?
‘De mensen begrijpen niet dat Israël ervan wordt beschuldigd de hulpverlening te blokkeren en uithongering als wapen zou gebruiken. Ik sprak vandaag een vrouw uit Shlomi, in het noorden van Israël, die de aantijgingen ‘bullshit’ noemde. Ze benadrukte dat ze geen Netanyahu-aanhanger is. Israël heeft wel degelijk genoeg hulpgoederen naar Gaza gestuurd, zei ze. Volgens haar was het Hamas dat de bevolking uithongerde. De verantwoordelijkheid om voor de vijand te zorgen zou bij Israël worden gelegd. Dat hoor je hier heel veel.
‘Voor het lijden van de bevolking in Gaza is heel weinig aandacht in de media. Er is amper nieuws over wat er in Gaza op humanitair gebied gebeurt. Hulporganisaties slaan steeds alarm dat er mondjesmaat hulp wordt doorgelaten. Het narratief in Israël is echter dat er voldoende hulp over de grens gaat maar dat er ook alles moet worden gedaan om te voorkomen dat het terechtkomt bij de vijand, bij Hamas.
‘De teneur hier is ook: wij zijn het slachtoffer, vanwege de vreselijke dingen die er op 7 oktober zijn gebeurd, bij de aanval van Hamas op Israël. Wij zijn dit niet begonnen en wij moeten ons nu verdedigen.’
En wat zijn de reacties onder de Palestijnen?
‘Velen halen de schouders op. Ik was bij een busstation in Bethlehem, op de Westelijke Jordaanoever, toen ik het nieuws hoorde over het besluit van het Strafhof en vrijwel iedereen daar zei dat deze stap helemaal niets zal veranderen aan de situatie.
‘De hele wereld ziet al meer dan een jaar wat er in Gaza gebeurt, zo kreeg ik te horen, maar dat heeft nooit tot verandering of serieuze druk geleid. De steun van het Westen aan Israël ging gewoon door. En Palestijnen verwachten dat dat zo zal blijven, zeker nu Trump is gekozen.
‘Niemand geloofde ook dat de arrestatiebevelen gevolgen zullen hebben voor Netanyahu en Gallant. Netanyahu krijgt alleen serieuze problemen met zijn vrouw Sara, zo werd er gegrinnikt. Die zal wel boos zijn dat ze nu niet meer samen overal samen zouden kunnen gaan winkelen.’
Is er in Israël niet de vrees dat Netanyahu en Gallant ooit in het buitenland zullen worden gearresteerd?
‘In Israël denkt vrijwel iedereen dat het heel onwaarschijnlijk is. Netanyahu reist momenteel al niet veel. En als hij dat doet, gaat hij naar de Verenigde Staten. Amerika is niet aangesloten bij het Strafhof en de regering-Biden heeft al afwijzend gereageerd op de beslissing van het ICC. Nee, weinigen in Israël geloven dat Netanyahu en Gallant ooit in een cel in Den Haag terecht zullen komen.’
Iets heel anders: heb je in je gesprekken met Israëliërs nog iets gemerkt over hoe ze aankijken tegen Nederland, vanwege de aanvallen op Maccabi-supporters in Amsterdam?
‘Voor het eerst heb ik nu meegemaakt dat mensen die ik aansprak, niet met mij wilden praten toen ze hoorden dat ik uit Nederland kwam. Ik was in Haifa, waar veel vluchtelingen uit Noord-Israël zijn ondergebracht in hotels vanwege de oorlog met Hezbollah. Ze vonden dat Nederland, vanwege de gebeurtenissen in Amsterdam, een antisemitisch land was geworden. ‘Ik ga niet meer naar Nederland’, zo kreeg ik te horen, ‘want anders word ik als Jood in elkaar geslagen.’
‘Het geweld in Amsterdam is hard aangekomen. Het gevoel is hier dat ze nergens meer veilig zijn, het is de hele wereld tegen ons. En dan komt deze vervolging door het Strafhof er ook nog eens bij.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant