Meer dan duizend apothekersassistenten uit Noord-Brabant en Limburg hielden vrijdag een zeldzame staking in Best. De assistenten voelen zich niet serieus genomen in hun roep om een beter salaris, en belangrijker, een oplossing voor de hoge werkdruk.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Nog nooit had Sjannie (59), al veertig jaar werkzaam als apothekersassistent in Reusel, eraan gedacht op de noodknop onder de balie te drukken. Maar wat haar twee weken geleden overkwam, had ze in al die tijd ook nog nooit meegemaakt: bij een man die verkeerde medicijnen had gekregen, sloegen de stoppen door. ‘Hij wilde mijn naam en adres weten en riep dat we hem dood wilden hebben. Het was verschrikkelijk, ik heb me nog nooit zo bang gevoeld.’
Uiteindelijk bleek de noodknop niet nodig, maar volgens Sjannie, die niet met haar achternaam in de krant wil, is de anekdote exemplarisch voor de druk waaronder apothekersassistenten tegenwoordig staan. Het is de reden dat ze zich vrijdag bij meer dan duizend collega’s heeft gevoegd in evenementenzaal AquaBest in Best.
Officieel is de staking georganiseerd door vakbond FNV en CNV. De vakbonden eisen een loonsverhoging van 6 procent met terugwerkende kracht vanaf 1 juli dit jaar, terwijl werkgevers 2 procent bieden. Gesprekken over een betere cao liggen sinds de zomer stil.
Begin deze week stonden de apothekersassistenten al op het Malieveld voor een landelijke staking. In Best zijn vooral collega’s uit Noord-Brabant en Limburg. Volgens FNV-bestuurder Ralph Smeets komt er volgende week weer een landelijke staking, voor medewerkers van de grote apothekersketen Benu.
Maar er speelt meer onder de apothekersassistenten dan onvrede over geld, zoals uit het verhaal van Sjannie blijkt. Ze voelen aan den lijve de gevolgen van de marktwerking in de zorg en het Haags beleid.
Als eerste zijn daar de medicijntekorten. Vijf miljoen Nederlanders konden vorig jaar niet hun voorkeursmedicijn krijgen. Medewerkers van apotheken door heel het land moeten daarom dagelijks zo’n zeventienduizend keer recepten aanpassen. En daarna aan de patiënten uitleggen waarom ze hun ‘eigen’ medicijn niet meekrijgen.
‘Aan de telefoon vertelt de zorgverzekeraar vaak aan de patiënt dat alle medicijnen beschikbaar zijn, maar eenmaal bij ons komen ze van een koude kermis thuis’, zegt de 51-jarige apothekersassistent Gerlinda van Raak, een collega van Sjannie.
De medicijntekorten zijn niet het enige probleem. Volgens de apothekersassistenten moet het hele zorgsysteem op zijn kop. Ze hekelen met name het preferentiebeleid, dat in 2005 werd ingevoerd. Dat beleid houdt in dat de zorgverzekeraar een voorkeursmedicijn aanwijst binnen een groep medicijnen met hetzelfde effect. Meestal is dat het goedkoopste medicijn – en dat kan per jaar veranderen.
‘Door dat beleid hebben we vaker verhitte discussies met patiënten. We moeten ze elk jaar weer uitleggen dat we van de zorgverzekeraar opdracht krijgen om bepaalde medicijnen te geven. Als we andere medicijnen willen aanbieden, moeten we dat betalen uit eigen zak’, zegt Van Raak, zichtbaar geïrriteerd.
Onbegrip bij patiënten leidt regelmatig tot botsingen aan de balie. Uit een enquête van apothekersorganisatie KNMP, in opdracht van de NOS, bleek dat 40 procent van de apothekersassistenten wekelijks te maken heeft met verbale en fysieke agressie. 60 procent van de ondervraagden overweegt te stoppen met het werk vanwege de agressie en onvrede van de patiënten
Wat de werkdruk ook niet ten goede komt, is dat steeds minder jongeren ervoor kiezen na hun opleiding bij een apotheek te gaan werken. Veel aantrekkelijker zijn de ziekenhuizen, met hun eigen cao, of zelfstandige zorgbedrijven. ‘Die betalen aanzienlijk meer en ook de werkdruk is vele malen lager’, zeggen Sjannie en Van Raak.
Dat vindt ook de 23-jarige Maaike Timmermans. Vier jaar geleden kwam ze van de opleiding voor apothekersassistent en ze draagt trots, net als haar oudere collega’s, een rood vest van de vakbond. Timmermans zegt dat ze gek is op haar werk, hoewel ook zij al meerdere keren slachtoffer is geweest van verbaal geweld. ‘Ik voelde me echt onveilig toen een man over de balie ging hangen, naar me begon te wijzen en schreeuwde dat ik alleen maar aan het liegen was.’ Ook deze patiënt was boos vanwege leveringsproblemen.
Inmiddels denkt Timmermans erover na om over te stappen naar een ziekenhuis. ‘Dat wil ik eigenlijk niet, want ik heb nu een heel leuk team.’ En dan komt ze toch ook weer op de officiële reden van de staking: het salaris. ‘Ik wil ook een keer uit huis en met mijn huidige salaris gaat dat moeilijker.’
Opvallend in de evenementenzaal in Best is dat vrijwel alle aanwezigen vrouw zijn. ‘Het is ook echt een vrouwenberoep’, zegt Van Raak. ‘Als dit een mannenberoep was, dan was er allang naar ons geluisterd.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant