De lezersbrieven, over het rechtse kabinet en discriminatie, slappe zwemmers, een oproep aan de oppositie, Sinterklaas, jeugdtheater, normen en waarden, wanneer is een gezin hoogopgeleid, uitvaartverzorgers en een orgasme.
Volgens het Europees Sociaal Handvest mogen werknemers staken als vakbonden het niet eens worden over een cao. Stakende werknemers kunnen niet worden ontslagen.
Afgelopen jaar hebben we acties gezien van politie, zorgmedewerkers, apothekersassistenten, spoorwegen, et cetera. Opvallend is dat de eisen voor loonsverhoging vaak veel hoger zijn dan de werkelijke inflatie. De verkeersleiders van ProRail eisen zelfs 13 procent. Het lijkt erop dat zelfs bij irreële looneisen wordt gestaakt en dat werkgevers uiteindelijk niet anders kunnen dan tegemoetkomen aan de eisen.
Tegemoetkomen betekent echter ook dat de prijzen weer stijgen. Gevolg is weer meer inflatie, gevolgd door weer hogere looneisen. Deze vicieuze cirkel wordt maar niet doorbroken. De prijzen en lonen blijven stijgen.
Ondertussen worden spaargelden bij de bank steeds minder waard. Waar 100 duizend euro op de bank wordt ’beloond’ met 2,5 procent rente, daalt de waarde van het spaargeld nominaal naar 90 duizend euro. En wie wordt daar nou beter van?
Bijkomend gevolg is dat personen die niet kunnen staken, zoals bijvoorbeeld zelfstandige ondernemers en gepensioneerden, hun inkomen zien achterblijven bij de stijgende prijzen. Waar gaat dit naartoe?
Wordt het geen tijd voor een afzonderlijk en onafhankelijk adviesorgaan dat de looneisen beoordeelt en afzet tegen de zwaarte van het werk alvorens een staking gerechtvaardigd is? Of moet staking als dwangmiddel niet helemaal worden afgeschaft?
Carel Bullens, Waalre
Wanneer in een organisatie eenheid van denken ontbreekt, wordt weleens gezegd ‘de linkerhand weet niet wat de rechterhand doet’. Kunnen we bij dit kabinet dan inmiddels zeggen ‘de rechterhand weet niet wat de rechterhand doet’?
Chris Braga, Leiden
Wat er nu wel of niet gezegd is in de ministerraad, de verontwaardiging van NSC-leden over discriminerende uitlatingen van hun coalitiegenoten is naïef of hypocriet. Zijn ze daar nu echt verbaasd over? Een Spaans spreekwoord luidt: ‘Een ezel kan doen alsof hij een paard is, maar vroeg of laat balkt hij’.
Marlies Jansen, Oegstgeest
NSC gaat met de moed der wanhoop verder. Begrijpelijk, want de huidige peilingen duiden op verdwijnen van de partij. Stoppen is ook uit economisch oogpunt onverstandig. Alle bewindslieden en kamerleden op wachtgeld, dat kan onze begroting niet hebben. Dan gaat de btw-verhoging op cultuur zeker door.
Peter Nierop, Leusden
‘De kiezer stemt niet vóór een omstreden figuur, maar tegen het systeem’, aldus twee schrijvers (mbo’ers) in de krant. Dat mag dan zo zijn, maar dan kan je dat nog steeds benoemen als ‘niet bijster slim’, want de nu gekozen regeringspartijen(VVD, BBB, PVV en NSC) doen niets voor de lager geschoolden of middelbaar beroepsmensen, zie het stemgedrag van deze partijen in de Eerste- en Tweede Kamer als het gaat om minimumloon, zorgverzekering, het verminderen van de kloof tussen arm en rijk, et cetera.
Hebben de mensen dus hun stem gegeven aan partijen die uiteindelijk niets voor hun groep gaat betekenen, sterker nog, partijen als de VVD en BBB stemmen consequent voor het rijke bedrijfsleven en diens macht.
Over een ding zitten de stemmers en deze partijen wel op een lijn: denken dat als je een paar duizend arme asielzoekers (op een bevolking van 18 miljoen) het land uit werkt, dat dit enig effect zou hebben op de essentiële vraagstukken waar deze stemmers nu mee zitten.
Maarten Kools, Amsterdam
In zijn Brief van de Dag zag Robert Soeters tijdens zijn opleiding gynaecologie snelle zaadcellen uit beeld zwemmen. Die kracht missen we in de politiek, stelt Soeters. De krachtige mannelijke mobiliteit die de bevruchting mogelijk zou maken. De sterkste en de beste wint de wedstrijd en bevrucht. Niets is minder waar. De prachtige documentaire The Great Sperm Race stemt tot nederigheid. Een zaadcel kan op eigen kracht nooit een ei bereiken. Zelfs de beste zwemmer doet misschien anderhalf baantje.
Zoals Ellemiek de Wit schrijft: die zweepstaart is een leuk snufje maar er wordt geen race mee gewonnen. Met chemische signalen stuurt de eicel een indrukwekkende samenwerking aan van de vrouwelijke organen. Zo kiest zij de zaadcel uit op goede eigenschappen.
Dat begint al bij het baarmoederslijm dat bepaalt wie doorzwemt en wie niet. En dat slijm zat niet op het objectglaasje van Soeters. Zo bezien hadden we beter eens een vrouwelijke ministe- president kunnen kiezen. Velen in dit kabinet waren het baarmoederslijm nooit voorbij gekomen. En dus ook niet op het bordes genodigd voor de tocht der tochten.
Luc de Vries, huisarts, Diepenheim
Zo lang ik me herinner, heeft politiek mijn belangstelling. Ik vind het een boeiend schouwspel dat het verschil kan maken in de levens van mensen. Maar nooit eerder heb ik me zo uitgeleverd gevoeld aan de incompetentie en schadelijke acties van een regeringsploeg dan nu.
Het lukt me niet meer om mijn schouders erbij op te halen. Mijn bij vlagen indrukwekkende boosheid zorgt sinds vier maanden voor merkwaardig nieuw gedrag: ik praat luidruchtig tegen mijn televisie.
De huidige regering is als die moeder die de schijn wekt een goede opvoeder te zijn. Maar uit angst voor de vervelende reacties van haar zwaarlijvige zoon komt ze niet verder dan de snoepkast nog meer voor hem open te zetten in plaats van te kiezen voor de ongemakkelijke maar noodzakelijke weg naar een gezondere leefstijl.
Ik heb vorig jaar november gestemd op een oppositiepartij met een hoopvolle missie, een solide structuur, bestuurlijke ervaring en wetenschappelijke kennis. Precies wat nodig is om de problemen in dit land te kunnen oplossen. Van die stem verwacht ik nu meer dan elke week klagen over de volgende crisis in dit kabinet.
De voltallige oppositie is aan zet om leiderschap te tonen, door hun krachten te bundelen en de verdere sloop van ons land te stoppen. Door over hun eigen partijprogramma heen te stappen en alle kiezers te laten zien dat er oplossingen zijn voor betaalbare woningen, gelijke kansen voor iedereen, betere zorg en onderwijs, een sterkere sociale samenhang, hoop en optimisme.
Jan Fasen, Geleen
‘Spanje versoepelt regels migranten’, aldus een kop in de krant. Zou dat het cadeau zijn wat de goedheiligman op 5 december naar Nederland komt brengen?
Sicco de Jong, Zuidlaren
Joris Henquet schrijft in zijn recensie van de musical Sister Act dat het acteerwerk zo over de top is dat het lijkt alsof er voor kinderen wordt gespeeld’. Het roept bij mij de vraag op of deze criticus weleens bij een jeugdtheatervoorstelling is geweest. Jeugdtheater in Nederland staat op zeer hoog niveau, ook als het om acteren gaat. Dat deze zin ook nog eens dient als inleiding bij de recensie, doet vermoeden dat de eindredacteur ook geen hoge pet op heeft van jeugdtheater.
Jos Schuring, hoofdredacteur theaterblad Scènes, Haarlem
Jurgen Nobel, staatssecretaris Participatie en Integratie, zegt dat een groot deel van de islamitische jongeren de Nederlandse normen en waarden niet onderschrijft. Journalist Avinash Bhikhie schrijft dat deze uitspraak niet met onderzoek of feiten kan worden onderbouwd. Nu kan je erover twisten wat een ‘groot deel’ is, maar er is wel degelijk een reeks onderzoeken die deze uitspraak bevestigt.
Onderzoek van Ruud Koopmans concludeert dat een ruime minderheid van de moslims afstand neemt van de westerse samenleving en vijandig staat tegenover andersgelovigen, ook jegens Joden. Leonard Ornstein verwijst naar onderzoeken van de Anne Frank Stichting en het Verwey-Jonker Instituut, die aantonen dat in delen van de moslimgemeenschap latent en openlijk antisemitisme aanwezig is.
Onderzoek van Nieuwsuur en NRC bracht aan het licht dat kinderen op salafistische moskeescholen leren dat mensen met een ander geloof of levensovertuiging de doodstraf verdienen, en dat moslims zich moeten afkeren van de Nederlandse samenleving en de beginselen van gelijkheid en vrijheid. Recent gaf de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid een waarschuwing over de radicalisering van jihadistische jongeren in Nederland.
Dit zijn feiten. Velen duiken desondanks weg in ontkenning: ‘De islam is een religie van liefde en tolerantie’. Anderen schieten door naar de andere kant: ‘Weg met alle moslims!’ Een waardig debat behoort niet op de flanken, maar in het midden plaats te vinden, met ruimte voor verschillen en respect voor iedereen.
Annelies de Vries, Wageningen
In het profiel van Alexandra van Huffelen staat: ‘Broer en zus groeien op in een hoogopgeleid gezin (vader is hoogleraar klinische neurofysiologie) waarin veel gediscussieerd wordt’. Nu ben ik toch zo benieuwd wat moeder voor werk deed, ervan uitgaande dat er een moeder was. Of is dat minder belangrijk? Is een hoogopgeleide vader voldoende om een gezin als hoogopgeleid te bestempelen? Zomaar wat vragen die direct bij mij opkwamen.
Frans Leliveld, Haarlem
Het moet me van het hart dat ik het schrijnend vind dat de toeslagenaffaire maar voortettert, terwijl de televisieserie al wordt uitgezonden. Hoe wrang moet dit zijn voor de getroffenen.
Hans Dijks, Maastricht
De uitvaartbegeleider is vaak geen man meer, en dat heeft de dood minder stijf gemaakt. De paar begrafenissen die ik dit jaar heb bijgewoond, werden geleid door vrouwen van diverse uitvaartfirma’s. Wat mij erg stoorde was de overdreven inleving. Ze lieten zich over de overledene uit alsof ze familie waren en benoemden allerlei zaken met betrekking tot de dood.
Daar zat ik helemaal niet op te wachten. Niet gaan invullen hoe goed we het heengaan dienen te zien. Het is, wat mij betreft, een beetje te onstijf geworden.
Hans van Keken, Amsterdam
Het verbaast me dat bij de vele artikelen over ’s nachts wakker liggen en piekeren, slaaponderzoek en slaaptraining één tip altijd ontbreekt: een orgasme. Helpt uitstekend tegen piekeren en voor ontspanning van je lichaam. En in een handomdraai gedaan.
Marjan van Es, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant