Lord John Prescott is overleden. Hij was de onmisbare partijprominent en vechtersbaas in het New Labour-project van oud-premier Tony Blair. Door de partij te moderniseren hielp Prescott Labour aan de macht.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant. Hij woont sinds 2003 in Londen.
John Prescott, de voormalige vicepremier van het Verenigd Koninkrijk die woensdag op 86-jarige leeftijd is gestorven, zal altijd worden herinnerd om de ‘Prescott Punch’.
Op campagne voor de verkiezingen van 2001 liet een boze boer een ei uiteen spatten op het hoofd van de prominente socialist. De oud-bokser trakteerde zijn belager meteen op een linkse hoek. Het incident overschaduwde die voorjaarsdag de lancering van Labour’s verkiezingsmanifest, maar deed de partij bepaald geen kwaad.
‘John is John.’ Dat waren de drie laconieke woorden waarmee Tony Blair indertijd reageerde op het opstootje in de straten van de Welshe kustplaats Rhyl. De toenmalige premier wist als geen ander dat Prescott een natuurlijke binding had met gewone kiezers. Zijn instinctieve reactie op het ei was voor vriend en vijand herkenbaar. Voor New Labour was ‘Prezza’ daarom onmisbaar. De door spindoctors gepolijste partij had iemand nodig die kiezers deed herinneren aan het feit dat Labour een arbeiderspartij is.
Tussen de juristen die Labour onder leiding van oud-advocaat Blair hadden overgenomen, was Prescott iemand die de taal van het volk sprak. De meeste Labour-politici waren bang om van het script af te wijken dat door de partijleiding was opgesteld. Prescott niet. Voor de verkiezingen van 1997, toen New Labour de macht greep, had hij spindoctors als Peter Mandelson en Alastair Campbell zelfs omschreven als ‘muggen bij de kont van een olifant’.
Dat hij tweede man achter Blair zou worden, leed echter geen twijfel. Op onbeschaamde wijze genoot de oude vakbondsbaas van zijn vooraanstaande rol in de Britse klassensamenleving: van de neo-Tudoriaanse villa in zijn kiesdistrict Oost-Hull tot de twee Jaguars waarover hij de beschikking had. De auto’s leverden hem de bijnaam ‘Two Jags’ op.
‘Ik ben veranderd,’ zo vatte hij zijn toetreding tot de Britse middenklasse samen in een interview. ‘Ik sla de steenkolen niet langer op in mijn bad. Ik sla ze op in het bidet.’
John Leslie Prescott, zoon van een seinbediende en een huishoudster, werd op 31 mei 1938 geboren in het Welshe Prestatyn, in mijnwerkersland. Op zijn elfde zakte hij voor het toelatingsexamen voor een staatsgymnasium, een tegenvaller die hem zwaar raakte.
Na de gewone middelbare school op zijn vijftiende te hebben verlaten ging hij als ober werken op de cruiseschepen van rederij Cunard. Door zijn activiteiten binnen de vakbeweging kon hij in Oxford gaan studeren. Niet op de beroemde universiteit, maar op Ruskin College: een centrum voor volwassenenonderwijs.
In 1970 betrad Prescott namens Labour het Lagerhuis. Hij klom naar de top van de partij en was in 1994 kandidaat om de plotseling gestorven partijleider John Smith op te volgen. Hij verloor van Blair. Toch speelde hij een belangrijke rol bij de modernisering van Labour. Door zijn achtergrond als vakbondsman kon hij de arbeiderspartij ertoe bewegen om de cruciale clausule te schrappen waarin de nationalisering van alle belangrijke industrieën werd beloofd. Hiermee ging de deur naar 10 Downing Street open voor Blair.
Met wisselend succes was hij als plaatsvervangend premier actief op de departementen van volkshuisvesting, transport en milieu. Zijn belangrijkste functie was het bewaren van de lieve vrede tussen Blair en diens rivaal, en uiteindelijke opvolger, Gordon Brown.
Parlementaire verslaggevers mochten graag de spot drijven met Prescott’s gevecht met syntaxis. Dat was pijnlijk, temeer omdat zijn eerste liefde decennia eerder een liefdesbrief van zijn hand met grammaticale correcties had teruggegeven.
Nadat Labour in 2010 de macht verloor, trok hij als Baron Prescott de hermelijnen mantel aan die hoort bij het lidmaatschap van het Hogerhuis. Dat was opvallend, aangezien hij altijd een criticus was geweest van ‘titels en hielenlikkerij’. Eerder dit jaar werd hij wegens chronische afwezigheid hij uit de House of Lords gezet. Zijn titel mocht hij wel behouden.
Na zijn dood, als gevolg van een hersenbloeding, kreeg hij lof toegezwaaid van premier Keir Starmer en diens ondiplomatieke plaatsvervanger Angela Rayner. Laatstgenoemde wordt gezien als ‘de Prescott van nu’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant