Eefje de Vissers nieuwe album Heimwee is intiemer dan de voorganger. Dat vertaalt ze in Amare in Den Haag prachtig naar het podium.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
‘Wat een enorme zaal’, zegt Eefje de Visser, terwijl ze de concertzaal van het Haagse cultuurgebouw Amare (2021) in zich opneemt. ‘De grootste waarin we ooit speelden, denk ik.’
Het is inderdaad een imposante, hoge ruimte, maar qua toeschouwersaantal (2.500, uitverkocht) wijkt niet eens zó veel af van haar gemiddelde van de laatste jaren. De korte tournee ter ondersteuning van het in september verschenen album Heimwee deed zalen aan als Paradiso (Amsterdam), TivoliVredenburg (Utrecht) en Oosterpoort (Groningen). Die tournee zit er alweer op.
Op 14 februari 2025 wordt het écht groot: dan staat ze voor het eerst in de Afas Live in Amsterdam, voor (als het uitverkocht raakt) ruim tweemaal zoveel mensen als vanavond.
Het komt haar toe. De optredens van Eefje de Visser (38) zijn in het liveaanbod van Nederlandse popmuziek een categorie op zichzelf geworden: visueel en muzikaal zo herkenbaar, zo anders dan de rest, zo typisch Eefje, betoverend in licht, choreografie, samenzang, klank en taal.
Een breed publiek maakte er kennis mee in 2020, tijdens de pandemie, toen ze op een verlaten Lowlandsterrein liedjes van haar album Bitterzoet (2020) speelde, ongeveer in de opstelling die nu, op het Amarepodium, nog steeds de basis is: de band in een halve cirkel achter haar, toetsen en elektronica voor de kijker links, drums voor de kijker rechts.
Pal achter haar, ook nu: twee zangeressen annex danseressen die met haar meebewegen en -zingen, zodat ze soms een gracieus bewegend driekoppig, zesarmig organisme lijken. Aysha de Groot (Meis) was er in 2020 ook al bij; Teun Truijen verving sindsdien Wieteke Wijte.
Ze dragen belangrijk bij aan de betovering met hun handbewegingen en stemmen, die als wierook rond de vocalen van De Visser kringelen. Samen doen ze de tekstzinnen smelten, zodat die niet meer in hun letterlijke betekenis tot je komen, maar je op een ander, dieper niveau bereiken, als een soort woordwolken.
Toch is er vier jaar na Bitterzoet ook veel veranderd. Heimwee is een ander album, waarop De Visser het kleiner en dichter bij zichzelf houdt. Ze wil ‘hoop bieden, troost, ondanks alles’, zegt ze in Den Haag in haar introductie.
Daar passen andere klankkleuren bij. Bitterzoet was goeddeels elektronisch, maar vanavond opent ze met Heimwee en Gloeien, waarin ze een akoestische gitaar bespeelt, waarvan de klanken prachtig boven in de uitgekiende geluidsmix zitten. Het decordoek wordt uitgelicht in de okerbruine sunbursttinten van een gitaarkast. Akoestische kleuren, zou je kunnen zeggen.
De rol van De Groot en Truijen valt op: in de liedjes van Bitterzoet schaduwen ze De Visser nauwgezet, zowel vocaal als choreografisch. In het Heimwee-werk houden ze vaker de achtergrond, terwijl de vocale versmelting intact blijft.
Van het nieuwe album staan alle liedjes op de setlist, twaalf in totaal. Verder dan 2016 gaat De Visser niet terug in de tijd. Dat is voor een deel van het publiek nog even wennen: de nieuwe liedjes zijn nog niet de gevoelsmatige hits die Zwarte zon en De parade al wel zijn.
Het doet, hoe hypnotiserend mooi een lied als Vlammen ook wordt uitgevoerd, verlangen naar een paar liedjes van een iets fysieker soort. Die komen ook, in de toegift: Stilstand en Lange vinnen, met name. Niet dat dat gepeperde bangers zijn, maar ze hebben wel een diepe, dwingende hartslag. Je voelt het bloed erin rondgaan, ze nodigen uit tot bewegen.
De Groot en Truijen stappen naar voren. Ook De Visser neemt een handmicrofoon. De hiërarchie tussen de drie vrouwen valt weg: ze vormen nu één front, als een poptrio, bijna aanraakbaar vooraan op de bühne.
Het is allemaal zo smaakvol, zo goed uitgedacht door de regisseur en stylist die De Visser óók is, en gebracht met zoveel zorg voor meer dan alleen de songs, dat er geen twijfel over kan bestaan: Eefje de Visser gaat ook die Afas Live om haar vinger winden.
Robin Kester
Voorprogramma in Amare is Robin Kester. De combinatie met Eefje de Visser blijkt uitstekend te werken: als je ze vlak na elkaar hoort, realiseer je je hoe goed ze bij elkaar kleuren. Het is een avond vol nieuwe muziek. Kester probeert zelfs hoofdzakelijk liedjes uit die nog niet eens zijn verschenen, maar ze heeft toch de aandacht van de zaal, die al vol is als zij het podium betreedt. ‘Robin zei tegen me: wat heb jij een lief publiek!’, zegt De Visser later op de avond. Kester en De Visser worden inmiddels ook buiten de Benelux gehoord: De Visser treedt steeds meer op in de Duitstalige landen van Europa, terwijl Kester gedraaid wordt door de BBC.
Pop
★★★★☆
19/11, Amare, Den Haag
Herhaling: 14/2, Afas Live, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant