De Nederlandse Micky Overman (35) groeide in Londen uit tot een stand-upcomedyhit. Dankzij Instagram stromen nu ook in Nederland de zalen vol. ‘Zo omarmd worden, dat had ik echt nooit verwacht.’
schrijft over comedy & cabaret. Ze bezocht stand-upcomedian Micky Overman in Londen.
Micky Overman (35) wijst een pub aan in de Londense buurt Angel, waar de terrassen op een droge vrijdagavond in november allemaal vol zitten. Daar, in het bovenzaaltje van Camden Head, bezocht ze tien jaar geleden voor het eerst een comedyavond in de stad waar ze destijds net woonde – om te kijken, en om moed te verzamelen voor iets dat ze al van kinds af aan wilde, maar nog niet durfde.
Vanavond treedt ze zelf op in haar favoriete comedyclub, vijf minuten verderop. The Bill Murray is opgericht door degenen die ook nog altijd avonden in die ene pub organiseren.
Podiumvrees is al enige tijd geleden verruild voor iets wat Overman zelf omschrijft als ‘een bepaalde fearlessness die in het dagelijks leven belachelijk zou zijn’: de een tikje brutale, zelfverzekerde, speelse humorstijl waar het Engelse woord sassy voor is bedacht.
Iets nerdy’s heeft ze ook, op het oog en in haar humor, en met een expressieve, eigenzinnige combinatie van die twee weet ze in de Londense comedyscene haar naam te vestigen – een naam die net als haar accent helemaal niks prijsgeeft over een niet-Britse komaf.
Hier benoemen we toch graag dat deze Micky Overman, lekker aan de weg timmerend in Engeland, oorspronkelijk uit Almere komt. Via Instagram en TikTok won ze dit jaar een alsmaar groter publiek voor zich, onder wie – tot haar eigen verrassing – een heleboel Nederlanders.
Een bericht gedeeld door Micky Overman (@mickyoverman)
In maart treedt Overman op in de comedyclubs Haug in Rotterdam, Boom Chicago in Amsterdam en het Utrechtse Comedycafé. Die avonden waren al lang en breed uitverkocht toen ze in september te gast was bij De avondshow met Arjen Lubach en een show in De Kleine Komedie aankondigde. Nu ook in dat theater geen stoel meer vrij is, komt er een voorlopige mijlpaal bij: ze staat 30 april in Carré.
‘Fingers crossed dat ik het vol weet te krijgen’, zegt ze erbij. Want ja, in Carré passen ongeveer twintig keer zoveel mensen als in The Bill Murray, een verbouwde pub met negentig klapstoelen en een afbeelding van de legendarische naamgever op de gevel.
Binnen schalt een half uur voor aanvang van de vrijdagse line-upshow Charli XCX’s 1999 door de roze verlichte ruimte. Een verdieping hoger wachten de comedians die straks allemaal tien minuten het podium krijgen in een studentenhuisachtige woonkamer, en escaleert het gesprek richting de vraag wat erger is: midden in een set moeten kotsen, of een explosieve diarreeaanval krijgen.
Er zijn grotere en bekendere clubs in Londen, zoals de The Comedy Store en Top Secret, maar dit knusse zaaltje is veruit het sfeervolst en het sympathiekst, vindt Overman. The Bill Murray wordt gerund door comedians die voor de opening in 2016 geld bij elkaar sprokkelden door middel van crowdfunding. Twee van hen wonen boven de club. ‘Er is altijd een slaapplek voor mensen die komen spelen maar niet in Londen wonen, of voor iemand die na een break-up omhoog zit.’
Ze beschrijft het als een plek waar optreden inmiddels als ‘een knuffel halen’ voelt: het gaat nooit stroef, ze voelt zich hier altijd op haar gemak. De laatste tijd is ze amper in The Bill Murray geweest. ‘Een teken dat er iets aan het veranderen is in mijn carrière. Wat leuk is, want ik wil natuurlijk doorgroeien, maar ik vind het ook jammer dat die fase van vijf keer per week al die andere comedians tegenkomen nu voorbij is.’
De afgelopen maanden speelde ze veel buiten Londen, in binnen- en buitenland, onder meer als het voorprogramma van collega-comedian Sarah Keyworth, met wie ze goed bevriend is en die net als zij volle zalen trekt door een geliefde aanwezigheid te zijn op Instagram en TikTok.
Keyworth heeft daar bij elkaar een miljoen volgers en speelt tegenwoordig in de grotere theaterzalen. Daar vertaalt die online populariteit zich naar een publiek dat smult van de onderwerpen van Keyworth, die zichzelf als non-binair identificeert en het veel heeft over gender. ‘Het zit vol met jonge queermensen’, zegt Overman.
Ze voegt eraan toe dat in haar kringen soms sarcastische grappen worden gemaakt over de gevolgen van een jubelrecensie krijgen in ‘de oude media’, waar een ouder, traditioneler theaterpubliek op afkomt. ‘Zo van: je hebt een goede recensie gekregen in de krant? Nou, succes met je tour!’
In Nederlandse kranten is over Micky Overman nog niets te vinden, of het moet een mini-interview uit 2012 zijn in wijlen de lokale krant Almere Vandaag. Dat ging over een beurs van 2.500 euro die ze op haar 23ste kreeg, uit een fonds ‘voor jonge Flevolanders die een kunst- en cultuuropleiding volgen en hun talent verder willen ontwikkelen’.
Na de studie media en cultuur verhuisde ze naar Canada om een acteercursus te volgen aan de Vancouver Film School. ‘Mensen die media en cultuur studeren, hebben over het algemeen geen idee wat ze daarna willen gaan doen, dus ik ook niet’, zegt ze daar nu over. ‘Ik had in die periode wat gezondheidsproblemen en zat niet goed in mijn vel. Ik wilde weg, naar het buitenland, maar dat weg willen had dus meer met mezelf te maken dan met Nederland.’
De keuze voor een Engelstalig land lag voor de hand. ‘Sommige mensen waren op school goed in wiskunde. Ik was altijd al goed in Engels. Vanaf mijn 14de keek ik obsessief Engelstalige comedy, John Mulaney, Maria Bamford.’ Die 2.500 euro investeerde ze uiteindelijk in een improvisatiecursus. Pas een paar jaar later stortte ze zich op comedy.
Lang verhaal kort: ze moest weg uit Canada omdat ze geen visum meer kon krijgen en herinnerde zich wat ze een docent een keer had horen zeggen, namelijk dat je in Londen op elke straathoek een open mic had: avonden waar beginnende en meer ervaren comedians grappen uitproberen voor een publiek.
Ze vertrok naar Londen, waar ze nog nooit was geweest en niemand kende, en meldde zich na een jaar de kat uit de boom kijken aan voor een stand-upcursus van zes weken. ‘Ik denk achteraf dat ik die cursus vooral ging doen in de hoop een soort externe bevestiging te krijgen. Ik hoopte dat iemand zou zeggen dat het echt iets voor mij zou zijn.’
Er waren complimenten na het eindoptreden, maar doorslaggevend was het blije gevoel dat ze er zelf van kreeg. ‘Ik kan het nog steeds oproepen. Het gevoel van: ja, dit is het. Ik was zó blij dat ik gevonden had waar ik naar had gezocht. Vanaf dat moment wilde ik er alles aan doen om beter en grappiger te worden.’
Wat die docent zei, bleek te kloppen: in haast elke kelder of bovenkamer van een Londense pub worden comedyavonden georganiseerd. ‘De meeste zijn verschrikkelijk. Vaak bestaat het publiek alleen uit andere comedians. Op de betere open mics mag je alleen komen optreden als je een vriend meeneemt. De leukste, vond ik toen, was Comedy Virgins in The Cavendish Arms.’
In die pub, in de buurt Stockwell, deed ze begin 2016 mee aan een stand-upwedstrijd. Ze won. ‘In The Cavendish Arms hadden ze elke maandag, dinsdag en woensdag een open mic, en de prijs was dat ik wanneer ik maar wilde mocht komen spelen zonder dat ik een plus-one hoefde mee te nemen. Oké, dacht ik, dan ben ik er vanaf nu elke dag. Het leek mij de beste manier om beter te worden. De vrouw die het daar leidde, was verbaasd: niemand had de prijs ooit zo intensief gebruikt.’
In dat eerste jaar meldde zich een agent die haar getalenteerd vond, en die nog steeds haar optredens regelt. In het Engelse taalgebied verzamelt jong talent zich jaarlijks op Edinburgh Fringe in Schotland, het grootste kunstfestival van de wereld, om daar gedurende een maand zo veel mogelijk op te treden. ‘Dat ging ik dus ook doen. Ik was pas drie jaar bezig toen ik in Edinburgh mijn eerste uur speelde. Ik was toen echt nog niet goed genoeg voor een uur, maar ik leerde er zó veel van.’
In die beginperiode werkte ze in een koffietentje, later was ze nog even nanny. Tegenwoordig kan ze van comedy leven.
‘Als ik later terugkijk op mijn leven wil ik, naast succes en voldoening in mijn beroep, iets betekend hebben’, tekende Almere Vandaag twaalf jaar geleden uit Overmans mond op. En: ‘In mijn opinie is dit bruggen leggen voor de vrouw in comedy. Er zijn steeds meer televisie- en filmrollen voor vrouwen. Maar het comedygenre loopt hier ernstig in achter.’
Als kind was ze gek op Bert Visscher. ‘Door wat ik op tv aan cabaret zag, leek comedy mij echt een mannending.’ Tot haar verbazing kwam ze bij al die open mics juist opvallend veel vrouwen tegen, zegt Overman. ‘Dat vond ik enorm bemoedigend.’
Eén trede hoger op de comedyladder bleken er toch weinig vrouwen over te blijven. ‘Terwijl vrouwelijke voorbeelden zo belangrijk zijn, om in meisjeshoofden dat luikje open te zetten naar het idee dat zij misschien ook wel comedy kunnen proberen. Ik hoop dat de zichtbaarheid van vrouwelijke comedians op sociale media voor jongere generaties een verschil kan maken. Bij mij duurde het lang voordat ik er überhaupt aan toe durfde te geven dat ik dit wilde. Ik schaamde me ervoor dat ik comedian wilde worden. Wie denk ik wel niet dat ik ben, dat ik zo grappig en bijzonder ben dat anderen naar mij moeten luisteren?’
Op Instagram heeft ze 123 duizend volgers en deelt ze fragmenten uit de special van een uur die ze eerder dit jaar op YouTube zette: The Precipice (de afgrond). In die show buigt ze zich over de vraag of ze wel of niet aan kinderen zou moeten beginnen – een thema dat ze koppelt aan mentale gezondheid, genderrollen en de toestand van de wereld.
De verhouding vrouw-man is onder haar Instagramvolgers ongeveer 70-30, zegt ze. Het gros is tussen de 25 en 45 jaar oud. ‘Ik heb het gevoel dat ik dankzij Instagram sneller een eigen publiek heb gevonden, of eigenlijk vinden die mensen mij, via het algoritme of via via. Het leuke is dat grappen die ik jaren geleden heb geschreven een nieuw leven krijgen. Een grap die destijds misschien door duizend mensen is gehoord, wordt een miljoen keer aangeklikt.’
Maar het bijzonderst, zegt Overman, is dat ze alsnog Nederlanders heeft bereikt. ‘Ik was ervan overtuigd dat ik niet in Nederland zou kunnen spelen. Dat was een van de dingen die ik jammer vond aan de keuze om naar Engeland te verhuizen en helemaal in het Engelse systeem op te gaan. Ik zou mijn materiaal moeten herschrijven, want je kunt het niet letterlijk vertalen, en dan in het Nederlands moeten try-outen. Het leek me onhandig om een gespleten focus te krijgen en zowel in het Engels als in het Nederlands te spelen. Daar word je volgens mij geen betere comedian van.’
Maar toen kwam dus de Instagramdoorbraak, en bleken al die Nederlanders júíst warm te lopen voor haar Engelstalige comedy. ‘Zo omarmd worden, dat had ik echt nooit verwacht.’
In september trad ze voor het eerst in Nederland op, tijdens het festival Comedy Stop in Haarlem. Sommige Instagramvolgers vroegen zich af of ze van plan was om daar in het Nederlands te spelen. Er waren een paar mensen bij die het jammer vonden dat dat niet het geval bleek te zijn. ‘Ze waren bang dat het in het Engels live te snel voor ze zou gaan, wat ik me kan voorstellen. Op Instagram ondertitel ik mezelf. Maar ik kreeg ook berichten van mensen die het tegenovergestelde schreven: ik hoop wel dat je in het Engels speelt, want dat vind ik het leukst.’
Vanaf januari gaat ze voor het eerst op tournee in Engeland, Schotland en Ierland, met Hold on, een vervolg op The Precipice. Het zal onder meer gaan over ‘verandering, toewijding en het loslaten van je oude zelf’, haar uiterlijke gelijkenis met Ozzy Osbourne en over het feit dat ze graag kinderen wil, want daar is ze ondertussen wel over uit.
Een volgend dilemma is of Engeland hun geboortegrond moet worden. Haar vriend – ook comedian, en Engels – is in ieder geval Nederlands aan het leren. ‘Ik heb altijd tegen hem gezegd dat ik op een gegeven moment waarschijnlijk wil verhuizen naar Nederland, wat volgens mij ook moet kunnen, als toerende comedian. Ik ben nooit weggegaan met het idee om nooit meer terug te komen. Het is echt toevallig zo gelopen.’
Haar doel zal, vanuit welke woonplaats dan ook, niet veranderen: beter worden. ‘Ik weet niet meer van wie de quote is, maar toen ik met comedy begon, las ik ergens dat het vijftien jaar zou duren om goed te worden. Ik heb dat toen ook letterlijk zo tegen mijn ouders gezegd: het gaat vijftien jaar duren.’ Grijns: ‘Ik heb dus nog vijf jaar.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant