In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Goed dat vrouwen als Anna Kendrick en Saoirse Ronan de aandacht vestigen op de ervaring van vrouwen. Of liggen onze geheimen nu op straat?
Met een mobiele telefoon kun je iemand uitschakelen. Dat leerde acteur Eddie Redmayne bij een zelfverdedigingscursus, vertelde hij onlangs op de bank in de Graham Norton Show.
Wonderlijk, aldus collega Paul Mescal. ‘Wie staat daarbij stil? Als iemand me aanvalt, denk ik niet: waar is mijn telefoon?’
Actrice Saoirse Ronan, omringd door vier mannen, probeerde iets te zeggen, maar er werd te hard gelachen. Graham Norton deed alsof hij tijdens een aanval zijn telefoon zoekt. Mescal maakte een grapje. En toen zei Ronan: ‘Euh, dit is precies waar vrouwen altijd bij stilstaan. Nietwaar, dames?’ Gejoel uit het publiek, mannen schutterend op de bank.
Het fragment werd gretig gedeeld op sociale media. Omdat Ronan gelijk heeft, maar ook vanwege die met stomheid geslagen mannen. Vrouwen hadden ten tijde van de #MeToo-beweging toch al aan talloze keuken- en talkshowtafels verteld dat het voor hen doodnormaal is om de huissleutels tussen de vingers te klemmen bij nachtelijke wandelingen naar huis? Een voor veel mannen bewaard geheim, bleek destijds. Nu blijkt dat zelfs leuke, bij-de-tijdse types als Redmayne en Mescal zich nog steeds niet realiseren hoe diepgeworteld het voortdurende waakzame gevoel van vrouwen is.
De speelfilm Woman of the Hour, een true crime-film over een seriemoordenaar die in een datingshow belandt, gaat over die scherp afgestelde alertheid. Debuterend regisseur Anna Kendrick vertelt het verhaal vanuit het gevoel van haar vrouwelijke personages, die zich staande houden in een seksistische wereld waar hulp nooit vanzelfsprekend is en waar gevaar overal kan loeren.
Met slimme kadrering en montage toont ze hoe eng het is als een man zich tijdens een afspraakje ontpopt als griezel, al kun je niet écht benoemen waarom. Hoe bedreigend als de vriendelijke buurman ongevraagd met je mee naar binnenloopt en op je bank gaat zitten.
Ze laat ook zien hoe vrouwen op gevaar reageren. Ze gaan pleasen. Blijven vriendelijk. Gaan over hun eigen grenzen, uit angst voor woede en geweld. Fawn heet deze reactie op stress. Het is onbekender dan flight, fight en freeze, maar elke vrouw kent het principe.
Toch zie je het amper in films. Misschien omdat mannen het niet zo herkennen. Kendrick wist de mannelijke scenarist ervan te overtuigen een van de personages passiever te maken. ‘Wij moeten altijd rare spelletjes spelen. We moeten glimlachen en mannen waardering geven. Je gáát niet tegen ze in.’ De mannelijke producenten van Woman of the Hour twijfelden of het allemaal wel duidelijk genoeg was. ‘Zeker wel. En als niet alle mannen het begrijpen, prima’, was Kendricks reactie. Wat ze laat zien is een ‘geheimtaal’, weet ze, waarmee vrouwen zich uit penibele situaties redden. ‘Het listige eraan is: het werkt zo goed omdát het geheim is.’
Geweldig dat mensen als Ronan en Kendrick schaamteloos de aandacht opeisen voor dit soort vrouwenervaringen. Onze geheime wapens komen zo steeds meer op straat te liggen. Maar elke vrouw denkt ook iets anders: als die wapens vervolgens maar niet tegen ons worden gebruikt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns