Hugh Grants mr. Reed test het mormoonse geloof van zijn visite, maar is hij de duivel, of gewoon een babbelende eikel die te veel boeken heeft gelezen over religie?
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Natúúrlijk gaan ze bij hem naar binnen. Als je ergens aanklopt, en de deur wordt geopend door een man met het olijke gezicht van Hugh Grant, ja, dan hoef je natuurlijk niet lang na te denken. De beslissing van twee mormoonse missionarissen (Sophie Thatcher en Chloe East) om bij deze ‘mister Reed’ naar binnen te gaan, is best begrijpelijk. Zijn vrouw is nog even bezig met de bosbessentaart, dus ze kunnen gerust alvast binnenkomen. Willen ze toevallig ook een stukje?
Misschien denken de twee missionarissen dat ze deze man nog kunnen bekeren ook, want hij is zo aardig en welwillend! Hun missie wordt vaak beantwoord met een dichte deur, maar deze goeierd biedt ze zowaar taart én een luisterend oor.
Maar het luisteren slaat in relihorrorfilm Heretic bedrieglijk snel om in praten, als mr. Reed ze allerlei lastige vragen begint te stellen over hun religie. Oké, misschien is mr. Reed een beetje een mansplainer, maar daarvan zijn er toch miljarden op aarde? Vervelender wordt het als zijn toon meer sinister wordt en het erop lijkt dat de meiden niet meer kunnen vertrekken. Mr. Reed lijkt vooral uit op een sadistische test van hun geloof, maar is hij de duivel, of gewoon een babbelende eikel die te veel boeken heeft gelezen over religie?
Ironisch genoeg waren regisseurs Scott Beck en Bryan Woods als schrijvers eerder verantwoordelijk voor de eerste A Quiet Place-film, die als alienapocalypsfilm over goedhorende monsters juist zo stil mogelijk moest. Het praatgrage Heretic is in alles het tegenovergestelde: de film speelt zich grotendeels af in het huis van Reed, en hangt aan elkaar van de monologen over nut en waarheid van religie.
Zo’n praatfilm had al snel iets vervelends kunnen worden, maar Heretic werkt uitstekend; door het slimme script, maar vooral door Grant, in een van zijn onvergetelijkste rollen. Grant zit al jaren in een soort schurkenfase van zijn carrière (met Paddington 2 als onbetwist hoogtepunt), en maakt ook van deze welbespraakte mafklapper iets onvergetelijks. Meer dan ooit zet Grant zijn charme hier in als sadistisch wapen, vooral in zijn vele (hilarische) religiemonologen, waarin de referenties uiteenlopen van Monopoly en Star Wars tot Radiohead.
Hoewel Heretic richting het einde bekend horrorterrein betreedt, blijft de film boeien als (naar)geestige aftasting van de vraag of er zoiets bestaat als absolute waarheid over religie. En zelfs na alle steeds grimmiger wordende gebeurtenissen blijf je het stiekem denken: als zo’n man je bosbessentaart aanbiedt, durf je best even naar binnen, toch?
Horror
★★★★☆
Regie Scott Beck, Bryan Woods
Met Hugh Grant, Chloe East, Sophie Thatcher
111 min., in 123 zalen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant