De lezersbrieven, over pacificatiepolitiek, columnist Thomas van der Meer, de rubriek Het Eeuwige Leven, en waarom premier Schoof Trump aan de klimaatafspraken van Parijs moet houden.
Jaren geleden volgde ik de opleiding gynaecologie en verloskunde. Onderdeel hiervan was een stage infertiliteit en door een microscoop kijken naar zaadcellen. Mij viel op dat er eigenlijk twee soorten zaadcellen waren. Ik vroeg de begeleidende hoogleraar of er ook een naam was voor deze twee soorten. De hoogleraar antwoordde dat de snelle zaadcellen, die bewogen en uit het gezichtsveld verdwenen, een mooi voorbeeld waren van mobiliteit. Dit waren cellen die bevruchting mogelijk maakten. De zaadcellen die veel bewogen zonder ergens heen te gaan, waren een voorbeeld van motiliteit: cellen die geen verschil maakten en zeker niet tot bevruchting zouden leiden.
Als ik naar de Nederlandse politiek kijk, met name het landbouw- en asielbeleid, denk ik onherroepelijk aan zaadcellen en dat er sprake is van motiliteit. Veel bewegen, zonder dat het ergens heen gaat.
Robbert Soeters, Kaapstad (Zuid-Afrika)
Bewindslieden en parlementariërs die luidkeels roepen dat we in Nederland gedeelde normen en waarden hebben, zouden zich eens moeten verdiepen in de vaderlandse geschiedenis. Vanaf de Eerste Wereldoorlog tot begin jaren zeventig kende Nederland bijvoorbeeld de verzuiling. Je was katholiek, protestant, socialist of liberaal en werd geacht te stemmen op de bijbehorende politieke partij. Deze levensbeschouwelijke zuilen hadden eigen kranten, omroepen, scholen en verenigingen die voorschreven wat goed of kwaad was.
De voormannen, nooit vrouwen, waren het over weinig eens. Maar ze spraken wel af hoe, en door wie, er geregeerd moest worden. Politicoloog Arend Lijphart gebruikte daarvoor de term pacificatiepolitiek. Zijn studie Verzuiling, pacificatie en kentering in de Nederlandse politiek beschrijft hoe een verdeeld land door samenwerking toch consensus bereikte. Met dank aan politici die hun verantwoordelijkheid namen.
Pacificatiepolitiek, dat is wat Nederland opnieuw dringend nodig heeft.
Armand Leenaers, Heerlen
Ik ben alweer heel wat jaren met veel plezier stembureaulid en stemmenteller in onze gemeente. Ik houd de woensdagmiddagen van februari en maart a.s. vrij en ik reken erop dat we weer de eerste zullen zijn met een uitslag.
Eric Augusteijn, Schiermonnikoog
De columns van Thomas van der Meer zijn ons abonnement op de Volkskrant dubbel en dwars waard. Met een moeder van 92 in een verzorgingshuis – in wier ogen hij ook altijd te vroeg of te laat zou zijn – begin ik de dag met een glimlach na zijn beschrijving van meneer Knoops. Bedankt, Thomas!
Terry Goud, Woltersum
‘Ik voerde hem stoofperen, aardappelgratin, entrecote’, schrijft Thomas van der Meer over meneer Prinssen in zijn column. Foei, Thomas van der Meer. Bewoners voer je niet, maar geef je eten!
Gerda Verwoerd, Breukelen
Wat een heerlijke serie van Caspar Janssen: Tussen horst & griend. Terpen en wierden, wadden en kwelders, slikken en schorren, rivierduinen en grafheuvels. Allemaal historische landschapselementen waarvan er verschillende zijn verdwenen in het kader van ruilverkaveling en andere schaalvergrotingen.
Nu er steeds meer plannen ontstaan om het agrarische landschap natuurvriendelijker in te richten, krijg ik bijna heimwee naar de toekomst.
Gerard Herbers, Arnhem
Sytze, Jacob, Wiel, Pieter, Erik, Wiel, Rudy, Jacques, Wil, Marcel, Bas, Jos, Bert, Willem, Derk, Frans, Harry, Hans, Roef, Joris, Jeroen, Eddy, Jos, Edwin, Joeri, Joost, Harry, Arie, Robert, Eduard, Sytze, Hans, Roel, Joop, Rien, Ron, Dirk, Gerard: de boeiende levens van deze mannen werden in de afgelopen vier maanden mooi beschreven in de Volkskrant-rubriek ‘Het Eeuwige Leven’. De redactie vond in dezelfde periode echter maar vijf vrouwen met een interessant levensverhaal.
Het nieuws staat al bol van mannen op een voetstuk. Mogen dit soort rubrieken op zijn minst een afspiegeling zijn van de samenleving?
Akke Feenstra, Zuidlaren
De Deense minister van Europese Zaken Marie Bjerre zegt in de Volkskrant van 15 november, met betrekking tot immigratie en integratie: ‘Aantallen doen er toe. Ruim eenvijfde van de jonge vrouwen uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika voelt zich niet helemaal vrij om hun eigen partner te kiezen.’
Anders gezegd: bijna 80 procent (nog anders gezegd, de overgrote meerderheid) voelt zich volkomen vrij om hun eigen partner te kiezen, de rest ‘niet helemaal’.
Ik weet niet of de Deense minister er ook zo tegenaan kijkt, maar ik zou denken: dat gaat best goed.
Gerard Groot, Amsterdam
Boven de klimaatconferentie van de VN in Bakoe hangt een donkere wolk: het uittreden van de VS uit het Parijse Klimaatakkoord van 2015. President-elect Donald Trump heeft er geen geheim van gemaakt dat hij daartoe over zal gaan en bruuskeert daarmee de belangen van heel veel andere landen.
Trump wijst de Navo-partners steeds op hun plicht te voldoen aan de 2-procentnorm voor defensie-uitgaven. Die afspraak is in het verleden gemaakt en daar maakt hij terecht een punt van. Evenzeer moeten de EU en Nederland Trump wijzen op zijn plicht actie te nemen tegen de klimaatopwarming.
De VS leveren een zeer grote bijdrage aan de opwarming van de aarde: 15.000 kilo CO2 per Amerikaan per jaar, ten opzichte van 8.000 kilo CO2 per jaar per Nederlander (bron: Global Carbon Budget 2022). De VS staan daarmee op de tweede plek voor broeikasgasemissies per land. Ook de Amerikaanse impact op biodiversiteit is immens; direct, door klimaatverandering, en door hun beroep op grondstoffen en economisch verkeer.
Voor Nederland, nu voor 40 procent beneden zeeniveau, is klimaatverandering een existentiële dreiging. Alleen tegen heel hoge kosten zijn de gevolgen te beperken. Premier Schoof hoopt een vriendschappelijke band op te bouwen met Trump. Dit zou, volgens Schoof, in het belang van Nederland zijn. Dat belang is vooral gediend met een grote bijdrage van de VS aan de uitvoering van de klimaatafspraken van Parijs en het VN-akkoord voor biodiversiteit. Het gaat immers om veel meer dan economische en veiligheidsbelangen.
Hans Olsthoorn, senior adviseur duurzame ontwikkeling, Bloemendaal
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant