Als er over de Amerikaanse verkiezingen werd gesproken, op tv of in het echt, was er tot voor niet zo lang geleden altijd wel een lieve brilsmurf bij, die zijn vinger opstak en zei: ‘We hebben het nu wel de hele tijd over de Amerikaanse verkiezingen, maar voor ons land zijn de deelstaatverkiezingen in Duitsland eigenlijk veel belangrijker, en daar gaat het nooit over.’
De opmerking heeft de laatste jaren aan populariteit ingeboet. Je hoorde haar steeds minder. Ik geloof dat we haar tijdens de laatste verkiezingen helemaal niet meer hebben gehoord. Wat gek is – de opmerking is nooit echt waar geweest, maar sinds de overwinning van Trump misschien voor de eerste keer wel.
Ik zie de Duitse deelstaten althans al aan de extreemrechtse AfD toevallen, een voor een. Vanuit mijn positie, dicht bij de grens, kun je de dominosteentjes soms al een beetje horen wankelen. Het land kan ook in één keer onder de hoede van de AfD komen – in februari zijn er Bondsdagverkiezingen. Daarna kan Le Pen winnen in Frankrijk. Italië heeft Meloni al, wij een trekpop van Wilders – het is niet moeilijk om je voor te stellen hoe Europa er in de nabije toekomst weleens uit zou kunnen zien.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als overal in de wereld de oude samenwerkingsverbanden uit elkaar vallen, en er een verzameling losse, individuele natiestaatjes overblijft, met overal een ferme nationalist aan het roer, zijn de onderlinge verschillen voor een groot deel opgeheven. Als iedereen hetzelfde is, kun je makkelijk zakendoen en afspraken maken. Zoiets moet haast wel een recept voor wereldvrede zijn, want waarover zou je dan nog ruzie maken?
Behalve als al die losse natiestaatjes allemaal van zichzelf vinden dat ze tekortkomen – toch een beetje het gevoel waarmee in dat geval overal de verkiezingen zijn gewonnen. Dan wordt het geen vrede maar oorlog, worden het heel veel oorlogen van allemaal natiestaatjes tegen elkaar, tegelijkertijd, een wereldoorlog in scherven.
Rechtse partijen betalen liever niet meer voor Oekraïne, zoals de rijke delen van Europa hun geld niet graag naar de armere delen zien gaan. Willen de rijke delen van landen straks nog wel meebetalen aan armere delen? Als je toch uit elkaar aan het vallen bent, kun je het maar beter meteen goed doen. Je houdt de Randstad en het welvarende midden bij elkaar, en snijdt noord en zuid eraf – die hoorden er toch al nooit echt bij.
In het Noorden wordt het zo langzamerhand tijd dat we de koppen bij elkaar steken en eens goed bedenken wie we werkelijk zijn – Nederlanders, of eigenlijk toch gewoon Nedersaksen, die zich bij hun Duitse soortgenoten moeten voegen. En hoe we straks tijdens de grote Europese ruilverkaveling de driehoek Groningen – Doetinchem – Riga voor onszelf kunnen opeisen. Een republiek met als hoofdstad Hamburg, en ruim baan voor die oude Hanze-mentaliteit – een ander gaat ons die niet geven, die zullen we moeten maken.
Ja – omhoog, dat water in de IJssel, hef de ophaalbrug van Coevorden. Morgen komen we uit het woeste Noorden gestormd om de Hollanders een lesje te leren. Tenzij er weer iets kapot is aan het spoor bij Meppel, een flessenhals, en er geen mens meer in of uit het Noorden kan. Dan moeten we kijken of de NS bussen inzet, of wordt het een paar dagen later.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant