Op de boekpresentatie stond ik naast een Oekraïner die qua leeftijd mijn zoon had kunnen zijn. Hij was hierheen gereisd omdat hij verlof had gekregen van de drone-brigade waaraan hij leidinggeeft; het gepresenteerde boek, Mens blijven aan het front, geschreven door Gilles van der Loo, gaat over hem. Ik was vooral gekomen voor kaasstengels en gezelligheid.
De Oekraïner, Andrii Kobaliya heet hij, had een lief en zacht gezicht. Ik kon er niet aan aflezen dat hij duizend dagen oorlog achter de rug had. Maar wat wist ik ook? Hoe zou zo’n gezicht er dan uit moeten zien? Zijn familie of vrienden zagen het misschien wel aan hem. Het leek me niet kies om hem te vragen over de oorlog. Dat was een beetje een rare gedachte, want hij was natuurlijk niet gekomen om te zwijgen en bovendien ben ik journalist. Misschien wilde ik liever niet horen wat hij te zeggen zou hebben.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns