Naar alle waarschijnlijkheid heeft Rafael Nadal zijn laatste professionele enkelspel gespeeld. Dinsdag verloor hij in de eerste kwartfinale van de Davis Cup van Botic van de Zandschulp.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over schaatsen, zwemmen en tennis.
Het veelvuldige gepluk aan zijn broek, zijn shirt en zijn hoofd. Het ‘vamos’, met gebalde vuist gebruld. De witte bandana, strak om zijn hoofd: zoveel is hetzelfde, als Rafael Nadal dinsdag tijdens de Davis Cup-wedstrijd tegen Botic van de Zandschulp door het tennisstadion in Málaga beweegt. Maar het belangrijkste is er niet, deze week die draait om Nadals laatste optreden, om het naderende tennispensioen van een grootheid uit de sport: zijn klasse van weleer.
Emoties zijn voor volgende week, zo had Nadal (38) voorafgaand aan de wedstrijd tegen Nederland nog gesteld. Maar als hij dinsdag naar het Spaanse volkslied luistert, knijpt hij zijn lippen op elkaar en worden zijn ogen vochtig. Zodra het publiek na de laatste klanken ‘Rafa, Rafa’ scandeert, begint zijn rechterhand plots hard te trillen. Hij knikt, en knikt nog maar eens.
Lang bleef onduidelijk of Nadal vandaag zou spelen. Het is de week van zijn afscheid, zo had hij ruim een maand geleden aangekondigd. Op eigen grond, bij het evenement waar hij zo vaak succesvol was: van de dertig keer dat hij in het enkelspel in de Davis Cup aantrad, verloor Nadal alleen zijn eerste partij in 2004. Maar dinsdagavond kwam daar een tweede nederlaag bij, na zijn verlies van Van de Zandschulp. Het werd in een enerverende, slordige wedstrijd met breekpunten aan beide kanten 6-4, 6-4.
Na afloop zegt de Spanjaard, alleen gezeten aan een lange tafel op een verhoging, dat hij denkt dat hij zijn laatste professionele wedstrijd in het enkelspel heeft gespeeld. Op dat moment is de tweede partij van de dag net begonnen: Carlos Alcaraz en Tallon Griekspoor nemen het tegen elkaar op in een wedstrijd die bij winst van Griekspoor maakt dat Nederland zich plaatst voor de halve finale van vrijdag. Dat zou ook direct een einde maken aan de carrière van Nadal. Maar Nadal weet op dat moment nog niet dat Alcaraz uiteindelijk zal winnen, met 7-6, 6-3. Een beslissend dubbelspel wacht. De dubbel wordt gespeeld door Marcel Granollers en Carlos Alcaraz en voor Nederland Wesley Koolhof en Botic van de Zandschulp.
Hij dacht dat hij kon winnen, zegt Nadal over zijn treffen met Van de Zandschulp. Soms verschijnt er een berustende glimlach op zijn gezicht, een andere keer lacht hij met meer mimiek om zijn eigen woorden. Van chagrijn is geen sprake. Aan zijn selectie voor de eerste partij in het enkelspel gingen meerdere gesprekken met teamcaptain David Ferrer vooraf. ‘Ik had er vertrouwen in, voelde me goed’, zegt hij. Maar hij zei Ferrer ook dat hij alleen een keuze voor het teambelang moest maken, niet met het naderende afscheid van Nadal in gedachten.
Hij houdt van de Davis Cup, van het spelen in een team. Hij heeft zichzelf altijd als groepsdier gezien, al werkte hij het grootste deel van zijn tijd een individuele carrière af. Met groot succes. Zo’n anderhalve minuut duurde de opsomming terwijl de erelijst van Nadal tijdens het inspelen werd opgenoemd. ‘Hé’, brulde het enthousiaste Spaanse publiek in het stadion dat plaats biedt voor ruim 11 duizend toeschouwers steeds weer.
Nadal is 22-voudig grandslamwinnaar, bemachtigde in 2008 olympisch goud, was 209 weken de nummer één van de wereld, maar na aanhoudend blessureleed lukt het hem niet meer constant op hoog niveau te spelen. En voor minder wil hij niet meer spelen. Een afscheidstour langs alle belangrijke evenementen ziet hij evenmin zitten: ‘Zo’n ego heb ik niet.’
Het is aan de captain om te beslissen of hij eventueel, mocht Spanje zich later dinsdagavond ten koste van Nederland plaatsen voor de halve finale van vrijdag, weer wordt opgesteld, zegt Nadal. Lachend refereert hij vervolgens aan het begin van zijn carrière, aan 2004, toen hij verloor bij zijn debuut. ‘De eerste verloren en dan nu, als dit mijn laatste was, ook die verloren. Dat zou de cirkel wel rondmaken.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant