De ruim anderhalf uur durende autorit bood voldoende tijd om mijn fantasie de vrije loop te laten. Het zou als volgt gaan: een afgeladen boekhandel, een onthaal met kletterend applaus en daarna zou ik charmant antwoorden op de vragen die de interviewer me zou stellen. Voorts zou ik een paar columns voordragen, om me vervolgens gedwee te onderwerpen aan het vragenvuur vanuit de bomvolle zaal. Ten slotte zou ik uren achtereen signeren, totdat de kramp in mijn vingers kroop. O ja, twee knappe vrouwen zouden me verlegen vragen of ik nog plannen had straks.
Ik parkeerde de auto en liep ietwat hinkend door de lange zit en een pijnlijke knie de parkeergarage uit. Er was een markt bezig. Het winkelcentrum zag er vrij nieuw uit en bestond uit meerdere lagen. Het was druk, mensen deden inkopen voor Sinterklaas.
Over de auteur
Julien Althuisius is verslaggever van de Volkskrant en schrijft verhalen en interviews over media, (populaire) cultuur en modern leven.
Ik had de boekhandel snel gevonden. Er was niet bepaald sprake van een zaal, meer van een paar rijen stoelen bij het cafégedeelte midden in de winkel, waar ongeveer tien mensen zaten. Daarvoor stonden een hoog tafeltje en een kruk. ‘Daar gaan we zitten?’, vroeg ik aan de eigenaar van de boekwinkel.
‘Nou’, antwoordde ze, ‘daar ga jij zitten.’ Ik werd niet geïnterviewd, maar moest zelf wat vertellen over mijn leven en werk als columnist. Dat deed ik. Terwijl ik mijn praatje hield zag ik mensen door de winkel struinen, sommigen keken even op toen ze mijn versterkte stem hoorden, en liepen daarna weer door, hun aandacht terug naar de boeken. Van de ongeveer tien mensen die voor me zaten, was in ieder geval één man verzonken in een boek (niet het mijne).
Ik las een paar columns voor. Daarna was er gelegenheid tot het stellen van vragen. ‘Iemand?’, vroeg ik. Glimlachend keek ik de mensen uit het publiek aan, die glimlachend terugkeken (behalve de man die aan het lezen was, die was nog steeds aan het lezen).
Uiteindelijk werd de stilte doorbroken door een vrouw uit de tweede rij, en haar vraag werd gevolgd door die van een andere vrouw, die vervolgens (misschien uit medelijden) nog een paar vragen stelde. Toen het vragenvuur gedoofd was kon de signeersessie beginnen. Die duurde welgeteld één boek lang.
‘Wil je dat ik nog even blijf?’, vroeg ik aan de eigenaar van de boekwinkel. Nee hoor, glimlachte ze, je mag gaan. Ik maakte nog een rondje in de boekwinkel en liep even later terug naar de auto. Voordat ik aan mijn anderhalf uur durende terugreis begon, kocht ik in de Kruidvat een zakje chips. Die at ik op terwijl ik naar de parkeergarage terugliep. De markt was voorbij. De straten donker, koud en leeg. Het miezerde. Ja, dacht ik terwijl ik aan mijn terugreis begon, hier kan ik wel aan wennen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant