In de bouwkeet van Uitstel van executie: met raad en daad, tijdelijk gestationeerd op de markt in het Brabantse Oosterhout, kwam een noodkreet binnen van jong gezin. Willem (34, werkzaam in de scheepsbouw en feestzanger) en Mylène (27, professie onbekend) woonden pas twee jaar in hun koopwoning toen ze zwam in hun muren ontdekten. Hun woning is inmiddels dichtgetimmerd. Onbewoonbaar.
Het populaire RTL4-programma Uitstel van executie is terug. Dit keer onder de vlag Uitstel van executie: met raad en daad. Anders dan in het origineel schiet het team van Martijn Krabbé niet één gezin per uitzending te hulp, maar meerdere. Het doel: mensen in 72 uur tijd helpen met hun woonproblemen, ‘een beetje ontzorgen’. Een combinatie van een consumentenprogramma en de klassieke hulp-tv waarop RTL het patent heeft.
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
Het zwamhuis is er te slecht aan toe om in drie dagen op te knappen, dus bedenkt de redactie iets anders. De kijker voelt ’m al aankomen: een benefiet. Krabbé vraagt de zanger nog naar zijn repertoire. ‘Ja, feest’, antwoordt Willem, ‘polonaise lopen, handjes in de lucht, confetti, hossen.’ Hoe gezellig ook, het feest in het filiaal van restaurant De Beren blijkt te weinig succesvol, dus doet de presentator een beroep op de kijker om de portemonnee te trekken.
Tussendoor helpt Krabbés goedgemutste team ook nog andere Oosterhouters. Van een nieuwe woonkamer of een nieuwe sociale huurwoning met tuin tot een belofte van de wethouder om de verkeersveiligheid te verbeteren. Wordt het toch nog feelgood.
In Huilende Bruiden (KRO-NCRV) geen zwampaleizen, maar graanpaleizen. Herenboerderijen in Oldtambt, Oost-Groningen, gebouwd tussen 1880 en 1920. Ooit statig, inmiddels zwaar in verval. Om het verhaal van het tragische lot van de panden te vertellen, gebruikt regisseur Tom Tieman in de korte documentaire een literaire techniek; de herenboerderijen vertellen zélf hun verhaal. Dit perspectief werkt zo goed, zeker in combinatie met de prachtige verstilde beelden, dat je zowaar met de panden gaat meeleven.
‘Er gaat in Groningen een verhaal over ons rond’, begint de film. ‘Dat we ooit zo rijk en imposant waren. Dat onze zuilen versierd waren met klassieke vrouwenbeelden. Maar tijden veranderen. Door weer en wind liet het pleisterwerk van de gezichten los. Huilende bruiden, worden we genoemd.’
De bewoners, onder wie een zesde-generatie boer, doen alles om de boel een beetje leefbaar te houden. Deurposten bijschuren, bijvoorbeeld, zodat de deuren open en dicht kunnen. Maar echt bewoonbaar kun je de zwaar verzakte panden, waarvan vloeren en muren diepe scheuren vertonen, niet noemen. Zoals de boerderij van Joke, die je ’s winters in een woonkamer ziet zitten met 9,5 graden op de thermometer.
Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe erger het wordt. Hiertegen kan ook Krabbés team niet op. Er is grof geschut nodig. Hulp waarvan je vreest dat die waarschijnlijk nooit zal komen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant