Woof! heeft de schijn van een work in progress. Maar langzaam begint te dagen waarom de Australische komiek deze losse stijl heeft omarmd.
schrijft voor de Volkskrant over comedy en theater.
Wie de Australische Hannah Gadsby al volgt sinds hun internationale doorbraak in 2018, toen Gadsby’s eerste Netflixshow Nanette verscheen, kreeg deze week in Amsterdam een compleet andere comedian te zien. In een stoere, loszittende denim-outfit oogt hen zelfverzekerder dan ooit. Gadsby, die zich identificeert als queer en non-binair, praat ons in het eerste halfuur van de nieuwe show Woof! allereerst nonchalant bij over willekeurige onderwerpen.
Hun liefde voor walvissen, vrouwenrechten die worden teruggedraaid en hun onvermogen om van Taylor Swift te houden komen voorbij. Vooral dat laatste zit hen enorm dwars: Gadsby wil namelijk onderdeel zijn van Swifts fanbase, die iedereen verwelkomt. Want: ‘Het fascisme is in opkomst, dus ik wil heel graag deel uitmaken van een grote groep.’
Het is duidelijk dat deze begaafde verhalenverteller, die het uitzinnige publiek in Carré ruim anderhalf uur vermaakt met solide grappen, een andere koers wil varen. Zowel in Nanette als in de daaropvolgende omedyspecials Douglas (over hun autisme) en Something Special (over hun bruiloft), hield Gadsby de touwtjes strak in handen. Onder meer door het publiek al bij aanvang in te lichten over de opzet van de show, waarna je desalniettemin werd verast door ingenieuze wendingen.
Woof! lijkt daarentegen op een show waaraan nog continu veranderingen worden aangebracht en heeft de schijn van een work in progress. Maar langzaam begint te dagen waarom Gadsby deze losse stijl heeft omarmd. Hoewel hen hun trauma’s (zoals de hate crime waar debuutspecial Nanette grotendeels over gaat) niet wil uitmelken, overvalt deze meesterlijke komiek je halverwege de show toch opeens weer met een ontzettend roerend verhaal.
Dit keer gaat het vooral over rouw en over het niet willen afsluiten van een belangrijk hoofdstuk in je leven, wat hen het liefst ontwijkt door grappen te maken over walvissen en popsterren.
Maar de zwaarte is niet overheersend in Woof!, zoals in het geestige doch hartverscheurende Nanette. Gadsby zegt dat die allereerste show hen weliswaar op de kaart heeft gezet, maar wil absoluut niet in het hokje ‘getraumatiseerd’ worden geplaatst. En dat zegt hen niet alleen, dat laat hen ook zien in deze heerlijk meanderende show, die hun recalcitrante karakter (fans willen Gadsby niet zonder bril zien, dus liet hen de ogen laseren) blootlegt.
Gadsby is speelser dan ooit en durft het in het laatste half uur ook aan om over hun nieuwverworven zelfvertrouwen, rijkdom en faam te praten. Er wordt zelfs hardop afgevraagd of hen ons nog wel kan laten lachen, omdat hen soms het gevoel krijgt dat ‘nieuw geld’ hen heeft veranderd – Gadsby’s grootste angst, want rijke mensen zijn in haar ogen steevast ‘monsters’ .
Zowel de komiek als het publiek hebben niets te vrezen: Gadsby’s vermogen tot zelfreflectie, het bevragen van alles wat wij voor waarheid aannemen en het spotten met maatschappelijke trends, is immer ongenaakbaar.
Comedy
★★★★☆
18/11, Koninklijk Theater Carré, Amsterdam. Extra show op 19/11 in Carré.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant