Op een wat suffe avond zetten we Ik Vertrek aan, dat dit keer ging over René en Ramona die met hun drie kinderen naar Frankrijk emigreerden. Ik zat al klaar voor een catastrofe (de taal niet kennen, geen horeca-ervaring), maar tot mijn grote verbazing ging alles goed. De grootste ramp was dat er een kleine lekkage was, die gewoon weer werd opgelost. Ze bleven ónder het verbouwbudget (een unicum, zo weten Ik vertrek-kenners), ze kochten er twee gezellige ezels bij, en de camping zat vol tevreden gasten. René en Ramona vonden het allemaal heerlijk, de kinderen waren snel gewend op school. Ramona zei: ‘Dit is echt een droom.’
In de normale wereld was dit een tegenvallende aflevering geweest, omdat er geen enkele malafide aannemer in beeld kwam en ook niemand huilend riep: ‘Sorry, ik zit er echt hélemaal doorheen.’ Maar nu de Nederlandse regering steeds meer lijkt op zo’n klassieke ramp-Ik vertrek, waren René en Ramona een verademing.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant