De lezersbrieven, over Zeeuwse integratie, een mogelijke X-it van de Volkskrant, nieuwe helden en gevaarlijke recepten.
Onlangs verscheen op Instagram een video van een man in Yerseke die een Hitlergroet bracht tijdens een demonstratie. Ook moest de politie ingrijpen toen tegendemonstranten rauwe eieren en verwensingen slingerden naar Kick Out Zwarte Piet (KOZP).
Wat me vooral opvalt, is hoe anders dit soort incidenten worden besproken. Zouden we alle Zeeuwen aanspreken op het gedrag van enkelen? Waarschijnlijk niet. Het is absurd om een hele groep verantwoordelijk te houden voor het gedrag van individuen. Toch gebeurt dat wél wanneer het gaat om jongeren met een migratieachtergrond. Als zij betrokken zijn bij geweld of rellen, wordt het debat al snel verbreed naar hun vermeende falen om te ‘integreren’ of ‘onze waarden’ te omarmen. Waarom meten we met twee maten?
Rosalie Homan, Utrecht
Ik heb net het katern Zaterdag gelezen en voelde me vooral trots én bijzonder onder de indruk. De columns van Emma Curvers en Sheila Sitalsing, het gesprek met Abdelkader Benali en het persoonlijke verhaal van Kustaw Bessems. Dit soort verhalen hebben we nu meer dan ooit nodig. Mensen die zich durven uitspreken, net zoals Ramsey Nasr afgelopen week op indrukwekkende wijze deed.
Dorothé Kok, Kampen
Gezien het onder invloed van Musk veranderde X/Twitter en de grote rol van X en Musk bij de verkiezing van Trump (en zijn regering) past de Volkskrant volgens mij maar één ding: opzeggen account op X en geheel boycotten ervan, net als Trouw en enkele buitenlandse kranten.
J.T. Bos, Gouda
Heel erg jammer dat Ibtihal Jadib geen tijd meer heeft voor haar column. Lijkt mij een goed plan om Nora Achahbar te vragen haar op te volgen.
Hermien Kleine Schaars, Julianadorp
De Fifa organiseert het WK in een land waar jaarlijks honderden mensen worden geëxecuteerd. Geen haan die er naar kraait, laat staan een Oranje leeuw die zich er tegen verzet. Maar het hele land valt over een voetballer heen die iets te hard juicht, nadat de onwel geworden hulp-bondscoach van de tegenpartij met succes is gereanimeerd en de wedstrijd met ieders goedvinden weer is begonnen. Het lijkt mij goed die verontwaardiging aan te wenden om tegen het WK in Saoedi-Arabië te zijn en niet te gaan.
Wouter van Ewijk, Haarlem
Hans Zegveld legt in zijn brief onbedoeld een van de oorzaken van de politieke instabiliteit van de afgelopen twintig jaar bloot. Hij stemde vol bewondering en overtuiging op NSC. Nu heeft hij spijt van zijn stem.
Fortuyn, Verdonk, Bos, Marijnissen, Wilders, Roemer, Baudet, Van der Plas, weer Wilders, Omtzigt; steeds was er in de ogen van velen weer een nieuwe held die het allemaal ging oplossen. En dan viel het weer tegen. Twintig zetels erbij, 25 eraf, op z’n minst. Zou het ook kunnen dat er soms te veel wordt verwacht? Dat mooie praatjes te makkelijk worden geloofd? En dat politici daar wel op moeten reageren?
Hans Zegveld en al die anderen zouden zichzelf de vraag kunnen stellen: waar sta ik voor? Welke koers wil ik op de lange termijn? Niet om altijd per se op dezelfde partij te stemmen, wel om te voorkomen dat elke nieuwe leider met een leuk/stevig/racistisch/rechtsstatelijk verhaal steeds weer de hele meute achter zich aan krijgt.
Bert Groen, Tilburg
Rode kool , daar zit de bliksem in. Er komt ruzie van als je dat op maandag eet. Dat is toch algemeen bekend?
Jaap de Slegte, Doetinchem
Een noodkreet van een moslima aan de zwijgende autochtone meerderheid. Na 11 september werden we in één dag allemaal terroristen. Na vorige week zijn we allemaal antisemieten. Als we moeite hebben met het vinden van een stageplek of baan omdat er wordt gediscrimineerd, moeten we nog harder ons best doen. Als moslimpubers zich misdragen, dan moeten we oprotten. Ik probeer jongeren te vertellen dat dit een land is waar we volwaardig burger en gelijkwaardig zijn, keer op keer. Maar ze geloven me niet meer.
Rechts wakkert dit aan, links mompelt wat en zwijgt dan en het midden praat mee met rechts. Wat moet ik tegen jongeren zeggen om de moed erin te houden? Sta ik hierin alleen met medemoslims die al generaties in dit land leven of krijg ik steun van mijn mede-Nederlanders? Beste zwijgende meerderheid, zwijg niet en geef stem aan je onderbuikgevoel dat het niet deugt hoe de politiek omgaat met je buurvrouw, collega, klant, stads- of dorpsgenoot.
Meryem Kilic-Karaaslan, Amersfoort
Ik woon in een buitenwijk van Saint-Louis (Senegal) waar veel goed gesitueerden (artsen, docenten, juristen) wonen in grote huizen met veelal een bewaker (Ten eerste, 15/11). Het idee van een bewaker stond me erg tegen toen ik daar vijf jaar geleden kwam wonen en wij hebben daarom in plaats van een bewaker, twee (waak)honden tegen inbraak.
Naast ons woonde een directeur van de universiteit en hij werd vierentwintig uur bewaakt door diverse bewakers, één voor de dag en één voor de nacht. Met één van de bewakers een gesprek over zijn salaris, dat bleek zo’n 260 euro te zijn in de maand. Daar moest hij 72 uur per week voor werken en een gezin van zes kinderen mee voeden, eigenlijk een onmogelijke taak. Maar het was het geen zwaar werk, en veelal verveelden ze zich vaak dood. Hun enige afleiding was een telefoon met TikTok of een praatje met de mensen in de buurt. Dikwijls lieten ze trots foto’s van hun gezin zien en kreeg ik ook de verhalen van hun andere werk te horen. Want alleen van hun bewakersbaantje konden ze nauwelijks rondkomen.
Het schokkendst vond ik hoe zo’n goedbetaalde directeur met een bewaker omging. Ze moesten bijvoorbeeld zelf zorgen voor een stoel maar ook voor hun eten. Dikwijls bracht ik ze wat eten. Natuurlijk kwam het gesprek ook weleens op Europa. Dan probeerde ik zo goed mogelijk uit te leggen dat Europa duur is en geen walhalla. Toch kreeg ik er steeds meer begrip voor. Iedereen wil toch een fijn leven, voor zichzelf en familie? Waar hebben we het dan over, gelukzoekers, profiteurs of avonturiers? Nee, over gewone mensen, op zoek naar een beter leven.
Helga Smit, Saint-Louis
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant