Spanje had met Àlex Crivillé (1999), Jorge Lorenzo (2010, 2012 en 2015), Marc Márquez (2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019) en Joan Mir (2020) pas vier wereldkampioenen in de koningsklasse van de motorsport. Zondag voegde Jorge Martín zich bij dat illustere rijtje door op Circuit de Barcelona-Catalunya wereldkampioen te worden. Hij schreef en passant ook historie door als eerste rijder sinds Valentino Rossi in 2001 wereldkampioen te worden met een satellietteam. Bovendien revancheerde Martín zich voor de verloren titelstrijd van 2023, toen hij in de slotrace aan het kortste eind trok in de strijd met Francesco Bagnaia.
Martín begon met 24 punten voorsprong aan het laatste raceweekend van 2024 en eindigde in beide races op de derde positie. Bagnaia wist beide races in Montmeló weliswaar te winnen, maar toch hield de Pramac-rijder uiteindelijk een marge van tien punten over. Voorafgaand aan de seizoensfinale vertelde Martín al dat hij zijn voorsprong te danken had aan "het werk van een heel jaar". Daarover zei hij: "Er is geen sleutel voor deze laatste race, het is het werk van de afgelopen negentien Grands Prix dat ons hier heeft gebracht. Als we op dezelfde voet doorgaan, dan is het eerlijk om de titel te winnen."
De woorden "eerlijk" en "gerechtigheid" werden voor de finalerace regelmatig gebruikt door Martín. Toen journalisten hem na de GP van Maleisië veel geluk wensten voor het laatste raceweekend, antwoordde hij: "Gerechtigheid, geen geluk. Gerechtigheid." Geluk was in de ogen van Martín geen doorslaggevende factor in de titelstrijd, ondanks dat Bagnaia maar liefst acht keer een nulscore noteerde in de sprintraces en Grands Prix. De 26-jarige Spanjaard maakte daar optimaal gebruik van door een voorsprong op te bouwen die uiteindelijk niet meer te overbruggen bleek. Martín sloeg zijn slag vooral in de sprintraces, wat opvallend genoeg voor Bagnaia vaak de zwakke plek was.
De nabij Madrid geboren Martín komt uit een familie vol gepassioneerde motorsportfans. Daardoor bezocht hij op jonge leeftijd met zijn ouders races in Jerez, waar de familie eind jaren 90 genoot van de successen van Crivillé. De vlag die ze daarvoor gebruikten, wordt nu door Martín gebruikt zodra hij een overwinning kan vieren. Zelf raakte hij dus ook geïnfecteerd door het racevirus en hij begon zelf ook te racen. Toch duurde het tot 2012 voordat hij zijn debuut mocht maken in de Red Bull Rookies Cup, de talentenklasse die door KTM en Red Bull wordt georganiseerd. Bij zijn derde poging werd Martín in 2014 kampioen in de klasse, wat hem promotie opleverde naar het wereldkampioenschap Moto3.
In zijn eerste Moto3-seizoenen moest Martín het doen met de povere Mahindra.
Foto door: Gold and Goose / Motorsport Images
De eerste resultaten van Martín in dat kampioenschap waren wisselvallig. In zijn eerste twee jaar zat hij op de weinig competitieve Mahindra van Aspar, waar hij Bagnaia als teamgenoot had in zijn eerste seizoen. De overstap naar Gresini Honda in 2017 legde hem echter geen windeieren. In het eerste jaar volgde zijn eerste Grand Prix-zege, het jaar daarna werd hij met zeven overwinningen zelfs wereldkampioen. Daarna volgde in 2019 de stap naar de Moto2, die hij met KTM zette. Wederom volgde een wisselvallig seizoen op het KTM-chassis. De overstap naar Kalex-motorfietsen in 2020 leidde tot twee zeges en de vijfde plek in de eindstand.
Het jaar 2020 speelde een hoofdrol in het vervolg van Martíns loopbaan. Hij had een contract dat KTM verplichtte om hem in 2021 te laten promoveren naar de MotoGP. Die deal bevatte ook een clausule die Martín een vrij man maakte als KTM die promotie niet voor een bepaalde datum wereldkundig maakte. Mede door de coronapandemie gebeurde dat inderdaad niet op tijd, wat de jonge Spanjaard de kans gaf om een fabrieksdeal te tekenen bij Ducati. De Italiaanse fabrikant stalde hem voor twee seizoenen bij satellietteam Pramac, met de belofte dat in 2023 promotie zou volgen naar het fabrieksteam.
Martín liet zich - ondanks een zeer zware blessure in 2021 - van zijn beste kant zien door in twee seizoenen een overwinning, acht podiumplaatsen en negen pole-positions te behalen op de satellietmotor van Pramac. Toch hield Ducati zich niet aan de belofte door Enea Bastianini voor 2023 naar het fabrieksteam te halen na zijn sterke prestaties in dienst van Gresini. De Italiaan kreeg het plekje naast Bagnaia, terwijl Martín een opgewaardeerd contract kreeg, maar wel nog twee seizoenen bij Pramac moest blijven. In beide jaren zou hij vervolgens om de wereldtitel strijden.
Een zware crash in Portimão schakelde Martín meerdere races uit in zijn debuutseizoen in MotoGP.
Foto door: Gold and Goose / Motorsport Images
In 2023 nam Martín het op tegen regerend kampioen Bagnaia voor de wereldtitel, terwijl Bastianini een rampzalig en door blessureleed geteisterd seizoen kende. Het kampioenschap ging echter in de laatste race aan de neus van de Spanjaard voorbij. Dit jaar slaagde Martín er in de eerste fase van het seizoen al in om een gaatje te slaan richting Bagnaia in de titelstrijd. Rondom de Italiaanse Grand Prix werd echter ook duidelijk dat promotie naar het fabrieksteam van Ducati er opnieuw niet in zou zitten. Marc Márquez kreeg de voorkeur boven het zelf opgeleide talent, nadat de zesvoudig MotoGP-kampioen uitstekende prestaties liet zien bij Gresini.
Aanvankelijk leek Martín de favoriet voor het plekje naast Bagnaia. Dat veranderde echter doordat Márquez weigerde om in 2025 naar Pramac te verkassen. Een teleurgestelde Martín trok daarna zijn conclusies en besloot om het Ducati-kamp helemaal te verlaten voor een avontuur bij het fabrieksteam van Aprilia. Aldaar arriveert hij als de regerend wereldkampioen, nadat hij in een intense titelstrijd afrekende met Bagnaia. Hij mag zodoende in 2025 het startnummer 1 op zijn RS-GP plakken. Of hij daar daadwerkelijk voor kiest, of dat hij met zijn vertrouwde nummer 89 blijft rijden, moet tijdens de winterse onderbreking duidelijk worden.
Source: Motorsport