Vorig jaar moest hij de wereldtitel in de laatste race van het MotoGP-seizoen nog laten aan Francesco Bagnaia, maar in The Rematch heeft Jorge Martín revanche genomen door wereldkampioen te worden. Een derde plaats in de Grand Prix van Barcelona was voldoende om de titelstrijd in zijn voordeel te beslechten, ondanks de elfde seizoenszege van Bagnaia. Uiteindelijk bedroeg het verschil slechts tien punten in het voordeel van Martín, die na zijn titel in de Moto3 in 2018 voor de tweede keer gekroond werd tot wereldkampioen.
Wat de prestatie van Martín extra bijzonder maakt, is het feit dat hij de wereldtitel heeft veiliggesteld in dienst van een satellietteam. De 26-jarige Spanjaard beschikte bij Pramac weliswaar over hetzelfde materiaal als de rijders van het fabrieksteam, maar het Italiaanse team geldt desondanks als een satellietteam. De algemene regel in MotoGP is dat het schier onmogelijk is om met een satellietteam wereldkampioen te worden, maar Martín en Pramac hebben bewezen dat het dus toch mogelijk is. Een historische prestatie, want sinds de start van het MotoGP-tijdperk in 2002 was dat nog geen enkele andere combinatie gelukt.
Valentino Rossi ging Jorge Martín in 2001 voor als laatste wereldkampioen van een satellietteam.
Foto door: Gold and Goose / Motorsport Images
Voor de laatste keer dat een rijder van een satellietteam wereldkampioen werd in de koningsklasse, moeten we terug naar het laatste jaar van het 500cc-tijdperk. Destijds slaagde Valentino Rossi erin om in dienst van satellietteam Nastro Azzurro Honda voor het eerst wereldkampioen te worden in de zwaarste klasse. Overeenkomst met de situatie van Martín was dat Rossi bij zijn toenmalige werkgever wel over fabrieksmateriaal beschikte. Een plekje bij het fabrieksteam zat er destijds niet in, doordat Alex Crivillé en Tohru Ukawa al in dienst waren. Rossi won in 2001 liefst elf van de zestien Grands Prix op weg naar de eerste van zijn zeven wereldtitels in de koningsklasse.
In het 500cc-tijdperk waren er nog vier rijders die wereldkampioen werden zonder in een fabrieksteam te rijden. Kenny Roberts senior werd in 1978 als debutant wereldkampioen op een Yamaha van Yamaha USA. Die prestatie herhaalde de Amerikaan in 1979, om vervolgens in 1980 opnieuw wereldkampioen te worden. Die laatste titel behaalde hij wel als lid van het fabrieksteam. Ook in 1981 en 1982 was de wereldkampioen niet afkomstig uit een fabrieksteam. Destijds waren het Marco Lucchinelli en Franco Uncini die op een Suzuki van Nava Gallina de sterksten waren. Eddie Lawson was in 1989 de laatste voor Rossi die dit presteerde. Hij was al drievoudig wereldkampioen met Yamaha's fabrieksteam, alvorens hij op een satellietmotor van Honda zijn vierde wereldtitel veiligstelde.
Source: Motorsport