De persoon die een röntgenfoto moest maken was in verwarring. ‘Dan moet u nu even op uw linkerzijde... Nee wacht, huh? Rechterzijde! Gaan liggen.’ Ik voelde mij ‘gezien’, omdat ik zelf ook altijd even moet nadenken over wat links is en wat rechts. Zeker in het huidige verwarrende tijdsgewricht.
Eenmaal op de juiste zijde keek ik recht een plastic skelet in, dat naast de behandeltafel stond. Memento mori. Op alle botjes waren stickers met hun Latijnse namen geplakt. Costa, stond er op een rib, wat ik een verrassend vakantie-achtige naam vond voor een bot.
Na een tijdje zag ik dat iemand aan de binnenkant van het skelet een piepklein discoballetje had opgehangen. Alvast voor kerst? Of nog van de vorige kerst? Misschien was er iemand in het ziekenhuis die het zomaar had opgehangen, omdat diegene wist: bij twijfel over wel of niet een discobal, altijd wél een discobal.
Source: Volkskrant