Als Lakshmi gek wordt op een charmante Hindoestaanse man, duurt het niet lang voor haar vader hun bruiloft plant. Hoewel ze vlak voor de bruiloft haar twijfels heeft, zet ze toch door. Dat blijkt de grootste vergissing van haar leven.
is journalist en voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Lakshmi (35): ‘Binnen de Hindoestaanse gemeenschap is het huwelijk voor meisjes nog steeds een heel belangrijk instituut. Ook in de Randstad, ook anno 2012, het jaar waarin ik voor het eerst verliefd werd.
‘Mijn vader was uit Suriname naar Nederland verhuisd om zijn kinderen te kunnen laten studeren, ambitie en discipline deden ertoe in ons gezin, maar ik wist ook dat ik mijn vader pas echt trots zou maken door te gaan trouwen.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Zomaar een vriendje mee naar huis nemen was er niet bij, dus toen ik op mijn 23ste gek werd op een charmante acht jaar oudere Hindoestaanse man, duurde het niet lang voor mijn vader onze bruiloft begon te plannen.
‘Geheel volgens de traditie legden we bezoekjes af aan elkaars familie en ik had al snel door dat ze in zijn gezin erg op status waren, iets waar ik mij niet in herkende, maar ik maakte me daar geen zorgen over. Al is het moeilijk elkaar echt te leren kennen als je elkaar alleen in het weekend ziet.
‘Bij elkaar slapen mocht niet. Tot de dag na de bruiloft had ik hem nog nooit wakker zien worden. Het volwassen leven dat hij leidde sprak me op een kinderlijke manier aan, al vond ik hem soms wel wat veeleisend en grillig.
‘Maar tijd om te twijfelen had ik niet. Nog maar een paar generaties geleden leefde onze familie in India, mijn overgrootmoeder is nooit naar school geweest, zelf werd ik opgeleid tot HR-manager. Ik was mijn vader dankbaar en wilde iets terug doen.
‘Een paar weken voor de bruiloft kregen hij en mijn bruidegom een hooglopend conflict over iets met de uitnodigingen. Ik schrok van de heftigheid waarmee mijn verloofde tegen mijn vader tekeerging, hij toonde totaal niet het respect dat mij was bijgebracht.
‘Eerder had ik ook al eens gemerkt dat zijn inlevingsvermogen op zijn zachtst gezegd nogal beperkt was. Toen we eens op een zaterdagmiddag door de stad liepen, had hij gevraagd of ik zin had in snoepjes van Jamin – ik was 23.
‘Lakshmi, zei mijn vader na deze ruzie, weet je zeker dat je met hem wilt trouwen? Als hij nu al zo onbeheerst is, hoe zal hij dan straks tegen jou zijn? Maar alles was al betaald, vijfhonderd gasten hadden de datum in hun agenda staan, en ook al bood mijn vader me hoffelijk een exit – ‘Denk goed na, je kunt nu nog terug, dat geld maakt mij niet uit’ – zette ik toch door.
‘Waarom? Voor diezelfde vader, denk ik, en omdat ik geloofde in het sprookjeshuwelijk. Maar de dag na ons trouwen keek ik naar het kussen naast me en voelde niks.
‘We gingen op huwelijksreis naar Dubai. Hij had een checklist van plekken die we moesten bezoeken en telkens wanneer we er een gehad hadden, werd die afgevinkt. Het hippe ontbijttentje, de malls. Elke dag maakte hij me vroeg wakker, hij had de vaart erin.
‘Zijn zware apneu maakte dat ik de hele week geen oog dichtdeed en in het vliegtuig terug heb ik alleen maar gehuild. Ik besefte: ik zit in de val – ik kan niet eens naar huis, ik ben getrouwd.
‘Hij schaamde zich voor de dure, mislukte week, maar kon er geen woorden voor vinden en er ook geen snoepje op leggen. Ik wilde terug naar de geborgenheid van mijn vader en mijn broertje, lekker slapen in mijn eigen bed, maar ik was iemands echtgenote en ging met hem mee.
‘In een vreemde stad waar ik nog geen kapper kon vinden, probeerde ik een nieuw leven op te bouwen en het was duidelijk dat ik bij hem niet voor hulp hoefde aan te kloppen.
‘Maar ik dacht: ik heb op mijn 15de het overlijden van mijn moeder overleefd, dus dit zal ook wel gaan. Ik richtte me op mijn werk. Ik oogstte waardering van mijn baas en collega’s, volgde trainingen waarin ik mezelf steeds beter leerde kennen, maar zodra ik thuiskwam was daar die vreemde man met wie ik nauwelijks nog contact had.
‘Ik implodeerde, mijn vrolijke zelf versplinterde, en mijn omgeving zag het wel maar zei niks. Want niemand wist de oplossing. Toegeven dat ik de grootste vergissing van mijn leven had begaan, kon niet.
‘Het succes op mijn werk zou nooit kunnen opwegen tegen de schande van een scheiding. Over mijn slaapproblemen praatte ik wel met anderen, maar nooit over de totale mismatch met deze man. Ook al had niemand me tot dit huwelijk gedwongen, en mijn vader al helemaal niet, het was toch of ik geen andere keuze had dan doorgaan.
‘Af en toe logeerde ik een paar weken bij mijn vader, om bij te slapen zei ik, maar dat ik thuis naar adem snakte zodra mijn man in de buurt kwam, daarover had ik het ook met hem niet. Hindoestaanse mannen praten niet.
‘Op een dag in 2021 zat ik in de auto, ik was bijna thuis toen ik merkte dat ik almaar rondjes bleef rijden om maar niet naar binnen te hoeven. Toen wist ik: dit moet stoppen.
‘Ik gaf mijn man vijf dagen om aan het idee te wennen, toen propte ik al mijn kleren in de auto en appte mijn vader: ik kom eraan, ik ga bij hem weg. Bang voor zijn reactie, wetend hoeveel pijn ik hem deed, kon ik alleen maar huilen toen ik zijn appje las: ‘Kan ik je helpen?’
‘Samen met mijn broer sjouwde hij even later al mijn spullen naar binnen. ‘Neem mijn kamer met de boxspring maar’, zei mijn vader. En mijn broer zei: ‘Ga mee even boodschappen doen, je zult wel van alles nodig hebben.’
‘Ik ben nu officieel een jaar gescheiden en zo blij met mijn besluit, ik straal weer. En toch, toen ik onlangs mijn nieuwe huis kocht, zei mijn vader: waarom wacht je niet tot je weer een man hebt? Toen viel ik voor het allereerst naar hem uit.
‘Vriendinnen en familie reageren allemaal hetzelfde: ‘Het komt wel goed met jou, je vindt wel iemand.’ ‘Goed?’, vraag ik dan, ‘het gaat al goed. Ik wil voorlopig geen man meer’. Maar het blijft lastig. Met mijn keuze om te trouwen dacht ik anderen blij te maken, het is moeilijk me van dat starre beeld te ontdoen. Van een man kun je scheiden, maar van je afkomst niet.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Lakshmi gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant