Mocht u, ergens in een verre toekomst, geïnteresseerd zijn in de redenen van onze ondergang, pak dan de Volkskrant van 11 november, jaargang 103 erbij en lees op pagina 8 hoe delegaties uit 197 landen die dag begonnen aan de 29ste klimaattop.
Die top werd georganiseerd in Azerbeidzjan, een land waarvan de export voor ruim 90 procent bestaat uit olie en gas, waardoor het hele gebeuren al bij de start voelde alsof je een conferentie voor longartsen organiseert in het hoofdkantoor van Philip Morris.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar wat nog veel vreemder was: hoewel de aarde in 2024 voor het eerst die vermaledijde grens van anderhalve graad opwarming overschreed, en er ondertussen bosbranden en overstromingen waren van São Paulo tot Valencia, nam vrijwel geen enkele regeringsleider de moeite daadwerkelijk naar de top af te reizen. India, VS, China, allemaal hadden ze iets beters te doen.
Zelfs het braafste jongetje van de klas, Europa, dat continent dat eerst decennialang gierend rijk werd door het verbranden van olie om vervolgens heel hard te roepen dat alle andere landen er direct mee moesten ophouden, verspeelde zijn allerlaatste stukje geloofwaardigheid door als belangrijkste vertegenwoordiger ene Wopke Hoekstra uit Bussum te sturen.
Er waren op dat moment natuurlijk al langer voortekenen van de collectieve verstandsverbijstering die zou leiden tot onze ondergang. Kijk alleen al naar Nederland. Toen dat land dreigde te verdwijnen onder een wolk van stikstof, stemde het volk en masse voor Caroline van der Plas, in haar tijd ook wel de donjuan van Drenthe genoemd, omdat iedere keer wanneer zij over mest begon te praten de gemiddelde veehouder net zo tochtig werd als zijn eigen koeien.
Van der Plas werd gefinancierd door grote agrarische multinationals die geld verloren vanwege alle milieurestricties. Daarom loog zij heel vaak dat we helemaal geen stikstofcrisis hebben, en hoewel iedereen dus precies wist wier belangen zij diende, stemden Nederlanders toch massaal op haar.
Achteraf bezien is het vast goed te verklaren. De eerste wens van de kiezer is nu eenmaal om gehoord te worden door de mensen die ertoe doen. Als echter blijkt dat die niet luisteren, is de tweede wens dat die mensen er niet meer toe doen. Daarom werden in heel de wereld doe-normaalroepers zoals Van der Plas op het schild gehesen, als een soort vleesgeworden poging tot wraak.
Het probleem was alleen dat die roepers vervolgens zo onnozel te werk gingen dat we in een vicieuze cirkel van verwarring terechtkwamen, tot we het in 2024 dus allemaal normaal vonden om een klimaattop te organiseren op slechts een paar kilometer afstand van zowel ’s werelds eerste olieveld als ’s werelds oudste olieboorplatform.
Toen ik zelf ooit in Azerbeidzjan was, vroeg iemand mij of ik het leuk vond te badderen in ruwe olie. Dat zou, aldus de Azeri’s, helpen tegen meer dan zeventig ziekten, waaronder artrose, reuma, parkinson, mannelijke onvruchtbaarheid, bronchitis, cysten, soa’s, depressies en overgewicht. Ik zei ja, waarom niet, dus zag ik er even later uit als zo’n vogel uit een Greenpeacereclame. Ik mocht vervolgens dagenlang geen witte T-shirts dragen, omdat er continu olie uit mijn poriën bleef lekken. Toen ik terug in Nederland een hoogleraar belde om te vragen of zo’n bad inderdaad gezond was, vroeg hij mij of ik gek was geworden.
Ja, denk ik achteraf. Knettergek. En ik was niet de enige.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant