De lezersbrieven, over de nieuwsconsumptie van Gen-Z, Bie zonder Koot, Haagse hooligans, de verantwoordelijkheden van drugsbaronnen, de definitie van ‘de gallemiezen’, vreemd gespuis uit Spanje en de totstandkoming van een menukaart.
Toen Ben Howard afgelopen zondag in het Tilburgse Poppodium 013 zijn nummer Small Things zong, was de zaal doodstil. ‘Has the world gone mad, or is it me?’ klonk het, en even vergat je dat dit nummer al tien jaar oud is.
Eerder die week sprak ik met een vriendin over hoe het was om het afgelopen jaar constant wereldnieuws te consumeren.
Ze vatte het in Gen-Z-taal samen: ‘Ik heb het gevoel dat de wereld ons continu gaslight.’ Alsof het framen van de gebeurtenissen in Amsterdam als een ‘integratieprobleem’ normaal is. Alsof elke kritiek op Israëlische burgers gelijkstaat aan antisemitisme. Alsof het geweld van de extreemrechtse Israëlische regering jegens de Palestijnen normaal is.
De lezersbrieven in de Volkskrant van 11 november waren een geruststelling. Een herinnering: ‘It’s not me.’
Frosina Sopa, Rotterdam
Als je de mooie terugblik over Koot en Bie leest, word je droevig van het geschetste einde van de carrière van Wim de Bie. De solojaren vielen De Bie zwaar, valt er te lezen. ‘Ik vind het nog steeds zo verdrietig dat het zo is gegaan.’
Dat geldt wellicht voor zijn tv-loopbaan.
Maar wat hier ontbreekt, is hoe Wim de Bie zichzelf opnieuw uitvond en grensverleggend werk leverde met Bieslog: een unieke website in de beginjaren van de ‘blogs’ met een combinatie van persoonlijke verhalen, opmerkelijke observaties en tal van creatieve en originele formats. Hij publiceerde van 2002 tot 2008 meer dan zesduizend berichten met tekst, foto, audio en video – ongekend voor die tijd, en in zijn geheel te lezen op bieslog.nl.
De Bie was bevlogen en blij met de volledige vrijheid om verhalen te vertellen en alles te combineren wat hij in zijn leven had gedaan. Hij kreeg enorm veel waardering, waar hij van genoot. Zijn Bieslog is unieke internetgeschiedenis en hoort ook bij zijn levensverhaal – geen verdrietig einde maar een mooi slot. Een waarmee hij bewees ook zonder Van Kooten te kunnen uitblinken.
Wij werkten in die jaren nauw met Wim samen en hebben daar net zulke warme herinneringen aan als de geïnterviewden in het stuk. We begrijpen nu ook wat Wim in die periode vond: iets nieuws ontdekken én samenwerken met de groep bij VPRO Digitaal. In zijn eentje, volledig autonoom, maar nooit alleen.
Erwin Blom, GertJan Kuiper, Amsterdam
Dank voor het heldere opiniestuk van Nadia Bouras over de rellen in Amsterdam. Het verwoordt precies wat ik voel. Hoe durven onze politieke leiders olie op het vuur te gooien en het volk op te hitsen met woorden uit het schandpaallexicon van ons gewelddadige verleden?
Is dit bedoeld om te besturen? De rust weer terug te brengen? Weten ze niet wat de gevolgen zijn? En dit in een land waar ‘het puntje van de gouden pen het felste wapen is dat ik ken’ zoals Jacob Cats al schreef in de 17de eeuw. Hebben we dan niks geleerd?
Ankie Hoogvelt, Wageningen
Shell is misschien niet verantwoordelijk voor wat bedrijven aan CO2 uitstoten. Maar ze produceren wel de grondstof voor die CO2-uitstoot. Net zoals een pfas-, landbouwgif- of drugsproducent juridisch misschien niet verantwoordelijk is voor de doden die het gevolg zijn van hun gif en drugs.
Bedrijven die fossiele brandstof mijnen, zouden met de opbrengsten van die productie de toekomstige CO2-uitstoot direct volledig moeten compenseren. Om dit pas bij de fabrikanten of consumenten te leggen, is veel te laat en erg inefficiënt.
Sjoerd Nienhuys, Hilversum
Je weet dat het land naar de gallemiezen gaat als je niet eens verbaasd bent dat minister Reinette Klever voor Ontwikkelingshulp zichzelf per ongeluk heeft wegbezuinigd, om er daarna pas achter te komen dat je een bijdrage van De Speld leest.
Kees Couprie, Zoetermeer
Dat de tijdelijke extra grenscontroles om ons voor vreemd gespuis te hoeden pas ná 5 december ingaan, kan geen toeval zijn.
Koos Tiemersma, Drachten
Nu bijna alle stemmen geteld zijn, weten we het zeker: Trump heeft vooral gewonnen door luie Democraten. De 74 miljoen Amerikanen die in 2020 op hem stemden, deden dat dit keer weer. Maar van de 81 miljoen kiezers die vorige keer op Joe Biden stemden, bleven miljoenen nu thuis.
In Nederland zien we hetzelfde: jongeren en studenten, migranten en kiezers in bijvoorbeeld Limburg bleven op verkiezingsdag massaal in hun nest liggen. De rest stemde op politici met plannen om boetes op te leggen voor studenten, sociale voorzieningen voor migranten te beperken en provinciale ziekenhuizen te sluiten.
In de politiek zit je óf aan tafel, óf sta je op het menu.
Imme Dekker, Eindhoven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant