Vlakbij de St. Josephs Mission-school in Canada vonden onderzoekers anonieme kindergraven. St. Josephs was een van de vele katholieke scholen om inheemse kinderen te assimileren. Nu komen er verhalen naar buiten van grootschalig misbruik door priesters. Kinderen werden mishandeld, vermoord, seksueel misbruikt, baby’s van inheemse meisjes en priesters in een verbrandingsoven gegooid. Sugarcane vervlecht research met verhalen van overlevenden; een gruwelijke, poëtische en vreemd genoeg prachtige documentaire die een grote kanshebber is voor de Oscars.
Na de Tweede Wereldoorlog presenteerde nazi-propagandist Leni Riefenstahl zichzelf als naïef en misleid. Haar ging het bij haar invloedrijke nazi-propaganda – Triumph des Willens en Olympia – louter om schoonheid. Alsof haar verafgoding van kracht en perfectie niet wezelijk is voor de nazi-ideologie. Regisseur Andres Veiel kreeg toegang tot Riefenstahls strak gecureerde archief – maar wat ze bewaarde en haar gedrag bevestigen vaak haar ware denkbeelden. Een rehabilitatie via „ich habe es nicht gewusst” slaagt maar half, en dan is er Riefenstahls rol in een moordpartij op Poolse Joden in 1939 en het misbruik van later in Auschwitz vergaste Roma-figuranten.
Tussen 2019 en 2023 moesten duizenden Palestijnse bewoners weg uit Masafer Yatta, een reeks dorpen op de Westelijke Jordaanoever: het Israëlische leger wilde er trainen. In No Other Land zien we bulldozers en soldaten, verzet van bewoners – en uiteindelijk grof geweld door kolonisten. Deze film heeft vier regisseurs: twee Palestijns, twee Israëlisch; centraal staat de vriendschap tussen Adra en Abraham, waardoor de ongelijkheid tussen Israëliërs en Palestijnen nog schrijnender wordt. De film ontketende een rel bij de Berlinale, waar hij in de prijzen viel. Toen Abraham sprak van apartheid in Israël werd hem curieus genoeg antisemitisme verweten.
Politici, militairen en experts van inlichtingendiensten worden samengebracht voor een rollenspel. Er is een coup en een burgeroorlog op handen, hoe stop je het uiteenvallen van de VS? Er zijn twee teams: één wil vredige machtsoverdracht na een presidentiële verkiezing, de ander wil onrust zaaien om de verliezende kandidaat in het Witte Huis krijgen. Niet het script van 2024, maar wie weet. Regisseurs Jesse Moss en Tony Gerber filmen het als thriller, met filmische shots op stemmige sets.
Haar vorige (Oscar-genomineerd) documentaire ging al over de wankele Braziliaanse democratie, ditmaal richt Petra Costa zich volledig op de voormalige president Jair Bolsonaro. Hij veranderde van underdog naar ‘man van god’ en spant zo evangelische christenen achter zijn karretje. Costa trekt relevante parallellen met de Amerikaanse politiek, maar Apocalypse in the Tropics is vooral een prachtig gefilmd, goed verteld statement dat haar vorige film evenaart.
Een filmmaker gaat in deze ongemakkelijk schurende film in Straatsburg op bezoek bij de tweede familie van haar pas overleden vader, die haar vanaf haar dertiende seksueel misbruikte. De nu 59-jarige Angot schreef er boeken over en zet nu letterlijk een voet tussen de deur om zijn vrouw en kinderen ermee te confronteren. Zij willen er liever niks over horen, zoals vrijwel iedereen als het om incest gaat. Angot mixt er homevideo’s van haar eigen gezin en dochter door, het resultaat is rauw en confronterend, ook gezien de onthutsende botheid waarmee Franse media op Angot reageren.
Diop won dit jaar in de Berlijn de Gouden Beer met Dahomey, dat de terugkeer van 26 ‘kunstwerken’ volgt die in 1892 uit het koninkrijk Dahomey werden geplunderd, het huidige Benin. Daar belanden ze in een museum, maar is dat niet een al te westerse setting voor objecten die nooit als ‘kunst’ waren bedoeld? Diop laat de oude beelden spreken en volgt het lokale debat over teruggave van roofkunst. Is het een goed begin of een aalmoes?
Een nieuwsbrief voor echte filmliefhebbers. Lees iedere week mee over de laatste ontwikkelingen, de beste recensies en interviews.
Source: NRC