De stem, het speelplezier, de snijdende gitaren en de kwaliteit van het liedwerk tillen deze show op tot het hoogste niveau.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Dat Jason Isbell momenteel een van grootste Amerikaanse songwriters is, hoor je gelijk bij het openingsnummer van zijn twee uur durende show in een volle Ronda-zaal in Utrecht. In Save the World, van zijn laatste album Weathervanes, bezingt hij het paniekgevoel dat je kan bespringen als je de wereld om je heen in elkaar ziet storten. Of als je naar het nieuws kijkt – wat tegenwoordig zo’n beetje hetzelfde is.
Dan zoek je houvast bij de mensen om je heen, liefde die je erdoor sleept. Isbell schrijft daar rake woorden over; niet sentimenteel, maar menselijk mooi. ‘Swear you’ll save the world when I lose my grip. Tell me you’re in control. Swear you’ll say the word when I start to slip. You’ll be the first to know.’
Wat een prachtige, rockende rootsliedjes heeft Isbell geschreven, de afgelopen jaren. Eerst als zanger bij de band Drive-By Truckers, daarna solo en met zijn eigen band The 400 Unit, waarmee hij nu op tournee is. En wat zijn deze beroepsmusici goed op elkaar ingespeeld.
Isbell en zijn vertrouwde bandvrienden zijn beslist geen charismatische showmensen, maar je mist het uiterlijk vertoon nauwelijks. Het speelplezier van deze zeskoppige band is genoeg als schouwspel. De dansende baslijnen van Anna Butterss lijmen de snijdende gitaren van Isbell en zijn tweede gitarist én tweede stem Sadler Vaden aan elkaar.
En in de strak rockende liedjes, zoals King of Oklahoma, worden de emoties opgevoerd door een paar van de beste solo’s die ooit in deze zaal hebben geklonken; eerst van Isbell zelf, daarna van Vaden.
Isbell versnippert zijn gitaar, zoals in de hardste ‘shreddende’ rock. Maar hij tuft ook relaxed mee in het groovende treintje dat de drummer en de bassist voor hem laten rijden. Zijn noten zitten vol melancholie en betekenis, en krabben aan de binnenkant van je ziel.
Maar de stem van Isbell en de kwaliteit van zijn liedwerk tillen deze show écht op tot het hoogste niveau, en maken het tot een optreden dat je een dag later eigenlijk weer wilt zien (dat kan, want Isbell staat woensdag opnieuw in de Ronda). Het kippenvel komt opzetten bij If We Were Vampires, waarin de Amerikaan zingt over het allerergste: afscheid nemen van je liefde.
Als hij hoog en op vol volume zingt, met een bescheiden rauwe rand die nergens aanstellerig wordt, komt zijn stem keihard binnen – er is niemand die in dit register zo knap en natuurlijk mooi zingt.
Wat een gevoel en droge subtiliteit zit er in de laatste zinnen: ‘Maybe time running out is a gift. I’ll work hard ’til the end of my shift. And give you every second I can find. And hope it isn’t me who’s left behind.’
Roots
★★★★★
12/11, Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht. Herhaling op 13/11.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant