Een paar jaar voordat ik voor het eerst vader werd, kreeg een goede vriend van me een zoontje. Een van de eerste dingen die hij me vertelde over de geboorte van zijn kind, was niet hoe gebroken de nachten waren, hoeveel hij op hem leek, dat hij verliefd op hem was, of hoe het zijn leven op zijn kop had gezet. ‘Het is zo vet dat ik iets heb gemaakt dat scheten kan laten’, appte hij me.
Twee jaar later, nadat mijn eerste dochter was geboren, ondervond ik zelf dat het wonder des levens zich inderdaad op zijn fraaist en eerlijkst aandient bij een ruft uit de billetjes van je bloedeigen, kersverse, zelfgemaakte kind. Dat, en een voetje dat je in zijn geheel in je mond kunt stoppen.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Maar nu behoren luiers tot het stoffige verleden, zijn hun voetjes te groot om in mijn mond te stoppen en is de enige in dit gezin die harde scheten waardeert, degene die ze zelf laat (toevallig dezelfde persoon die columns schrijft). Het wonder des levens dient zich nu niet meer aan in onbeheerste gasontladingen, maar in het eenvoudige gegeven dat ik iets heb gemaakt dat heel vreemde vragen kan stellen.
‘Wat zou je liever willen’, vroeg mijn jongste dochter vanaf de achterbank in de auto, ‘een Tesla, of een lollyfabriek?’ Was dit mijn dochter van 7, of was Sven Kockelmann net stiekem ingestapt? Omdat ze heel erg van Tesla’s houdt, maar nog niet weet wie Elon Musk is, nam ik de mores en persoonlijkheid van de techbiljonair maar niet mee in mijn overweging. ‘Oeh, uitstekende vraag’, antwoordde ik om even tijd te winnen.
Mijn hersenen kraakten terwijl de weg onder ons door gleed. Een Tesla zou betekenen dat we nooit meer hoeven te tanken. Met een lollyfabriek heb je natuurlijk beschikking over een onbeperkt aantal lolly’s. Gewoon altijd lolly’s, overal. Dat is veel waard. Maar je hebt natuurlijk ook personeel waarmee je te maken krijgt, verzuim, gezeur over loon, vakbonden, verzekeringen, grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer. Daar heb je met een Tesla allemaal geen last van.
Maar stel nou dat de lollyfabriek een groot succes is en je lolly’s de hele wereld overgaan, dan kun je vanzelf een Tesla kopen. En dan heb je zowel een lollyfabriek als een Tesla. ‘Dus dan toch liever een lollyfabriek’, concludeerde ik mijn referaat. Mijn dochter knikte tevreden.
Vaak dienen de vragen zich op als ik haar naar bed breng en ze een moment van contemplatie heeft. ‘Wat is je favoriete paard?’, vraagt ze dan bijvoorbeeld, of: ‘Wat is je favoriete fruit?’
Als Rafael Nadal volleer ik de antwoorden beslist en onmiddellijk terug. Pats. Mustang. Pats. Mango. Maar de vraag die ze me vanavond stelt had ik niet zien aankomen. ‘Vind je het leuk om papa te zijn?’ Natuurlijk zeg ik dat ik het geweldig vind. Maar ik hoop vooral dat ik haar het antwoord elke dag laat voelen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant