In Het Parool las ik een leuk interview met Estelle Cruijff, (nichtje van Johan, ex van Ruud Gullit en Badr Hari) over haar grote hobby: schoonmaken. Ze reinigt haar deurklinken twee keer per dag met alcohol, poetst drie keer per dag de wc en ‘heeft eigenlijk op elk uur van de dag een sopje in de wasbak staan’.
Met stijgende hilariteit las ik verder: ‘Ik haat kreukels. Ook in mijn gezicht. Gelukkig heb ik zo’n klein voorhoofd dat ik bij de botoxkliniek voor 2 euro 50 weer buiten sta.’ Raadselachtig, zo’n schoonmaakhobby. Zelf heb ik, dat weet ik heel zeker, nog nooit een deurklink gepoetst, en wat de rest van het huis betreft: ieder voor zich en God (één keer per week, in de gezellig zingende gedaante van Carmelita) voor ons allen.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Waarom moet een huis brandschoon zijn? Het is niet zo dat de builenpest uitbreekt als er wat kattenhaar op de bank ligt, of broodkruimels onder tafel. En dan de wc: hoe vies wordt zo’n ding nou helemaal, bij normaal gebruik? Alles wat erin valt, spoel je meteen weg, en die bril raak je alleen met je dijen aan. Dijen zijn niet vies, toch?
Trouwens, het is een publiek geheim dat mannen niet in de wc pissen, maar in het wasbakje daarnaast. Dat zit namelijk een stuk hoger dan die wc-pot (‘onderkant zak is bovenkant bak’ legde een aannemer mij eens uit, toen hij die wasbak kwam aanleggen, met een voilá-gebaar naar zijn gulp) en zo voorkom je spetteren. Daarna even de kraan laten lopen en geen haan die ernaar kraait. Ideaal.
Maar goed, poepen moet toch echt op een wc gebeuren, met de eventuele remsporen als aandenken. Die moet je eruit schrobben, niet omdat ze kwaad kunnen of zo, maar omdat het onbeleefd staat jegens derden en omdat je het Carmelita niet wilt aandoen. Daartoe bezitten wij twee borstels, voor elke wc één.
Hoe lang gaat zo’n wc-borstel eigenlijk mee, vroeg ik me opeens af. Hoe lang geleden had ik ze aangeschaft? Geen idee. Wat zouden Carmelita en Estelle daarvan vinden? Niet veel goeds, zoveel was zeker. Carmelita schatte ik op zeker 4 wc-borstels per jaar, en Estelle koopt waarschijnlijk elke week een nieuwe.
Nieuwsgierig bekeek ik de onze. Ze zagen er inderdaad wel een beetje verfomfaaid uit. Kom, laat ik eens doortastend zijn, zei ik tegen mezelf, er zit een Blokker om de hoek. Daar zat ik al op de fiets. De zon scheen. De stad rook fris, naar allesreiniger.
Lang verhaal kort: de wc-borstels waren uitverkocht. Sorry, Carmelita en Estelle! (En geen wonder dat Blokker failliet gaat.)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant