Ik lees Max Pam graag, hij mij niet. Vorige week schreef hij een van nostalgie doortrokken column over de tijd dat columnisten elkaar nog bevochten in eindeloze polemieken. Blokker! Brouwers! Vuurwerk! Tegenwoordig, klaagde Pam, gaat het zelfs op de voorpagina van deze krant over ‘een papiertje dat wappert in de wind’.
Laster! Iedereen weet dat het wapperen voor mij pas interessant begint te worden bij een stevige plastic zak. De goede verstaander snapt bovendien dat ik, net als Bob Dylan, op zoek ben naar het antwoord dat in die wind schijnt te blowen. Toch voel ik geen behoefte om in de door Pam bejubelde ‘floretstand’ te schieten. Polemieken waren een vermakelijke afleiding in een tijd dat iedereen continu lag te krikken in de leefkuil, tegenwoordig is ruzie zo alomtegenwoordig dat je als polemist vooral water naar de zee draagt.
Pam verlangt niet terug naar polemiek, hij verlangt gewoon naar vroeger. Meer dan me lief is, deel ik zijn verlangen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns