Dakdekker Harry is van het dak gevallen. De schlemiel was niet gezekerd, horen we zijn broer nog schreeuwen. Gelukkig is er hoop: net na die halve doodsmak loopt toevallig arts Milo (Beau Schneider) langs. Rustig blijven liggen Harry, alles komt goed.
Met die ene smak is een onvergetelijke televisieklassieker terug van weggeweest, alsof het niets is. Dertig jaar moesten we, of in ieder geval iemand, erop wachten, maar Medisch Centrum West is weer geopend. De legendarische serie (1988-1994), over het wel en vooral wee binnen een ziekenhuis, was ooit goed voor honderd afleveringen én een Gouden Televizier-Ring, en is nu zomaar terug.
Het past perfect op Zondagavond Nostalgieavond op SBS, waar zondagavond ook de herstart van Gooische vrouwen de tv-première beleefde. Oude tv is nieuwe tv, met de titel als voornaamste lokkertje. Al kan de terugkeer van Medisch Centrum West ook best te maken hebben met het recente succes van ziekenhuisserie Dag en nacht: weinig omgevingen lenen zich beter voor drama dan zo’n groot, dynamisch ziekenhuis. Kijk alleen maar naar de Wikipediapagina van de originele serie: assistent-chirurg Sonja werd vergiftigd, verpleegkundige Tessa kwam om het leven door een autobom, en verpleger Herman werd neergeschoten op de intensive care. Zo dan!
Toch bleven de autobommen, vergiftigingen en schietpartijen in Medisch Centrum West 2.0 vooralsnog uit. De herstart draaide vooral om alledaagse problematiek: jonge mensen die een overdosis nemen, hypochonders die denken dat ze doodgaan en dus dakdekker Harry, wiens val mogelijk grote gevolgen heeft voor zijn familiebedrijf. En dan zijn er nog monsters als ‘bureaucratie’ en ‘bezuinigingen’: om kosten te besparen moet er voortaan zelfs worden betaald voor de personeelskoffie (2,50 euro per kopje!).
De nostalgicus die een terugkeer verwacht van helden uit de oude serie, komt in deze reboot overigens bedrogen uit: de cast is volledig nieuw, met naast Schneider rollen voor onder meer Saskia Temmink, Quiah Shilue, Kürt Rogiers en Frans van Deursen. Het enige haakje met het verleden is er in de persoon van Margreet Blanken, die in de originele serie hoofdverpleegkundige Reini speelde, en hier opduikt in de Lowietje-rol: nu ze na haar pensionering een koffietentje runt in de kas bij het ziekenhuis.
Toch zijn de personages in MCW in zekere zin sowieso bijzaak, want het drama komt toch vooral voort uit alle ellende van de patiënten. Dat levert bepaald geen revolutionaire serie op, maar toch voorziet Medisch Centrum West wel degelijk in een behoefte van perfecte kijk-slik-weg-televisie: een serie die eens níet onmisbaar, onvergetelijk of revolutionair hoeft te zijn, maar simpelweg bevredigt in de vluchtigheid van het alledaagse, zonder al te veel langlopende verhaallijnen waarvoor je moet blijven opletten.
Wat meer autobommen en vergiftigingen zouden stiekem best welkom zijn, maar ook zonder die excessen kunnen we voorlopig best spreken van een geslaagde terugkeer.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant