Het heeft even geduurd, maar ik geloof voor het eerst in het fenomeen ‘tijdreistelevisie’. RTL 4 heeft zo’n tijdmachine, in de vorm van het programma Oh, wat een jaar!, waarvan zaterdagavond het achtste seizoen van start ging. De tijdcapsule is zo ingericht dat presentator Chantal Janzen, teamcaptains Ruben Nicolai en Gerard Joling én twee olijke BN’ers zich verkleden in het thema van een jaar uit de recente geschiedenis, in dit geval 2006.
En dan kan het zomaar gebeuren dat je op een koude zaterdagavond kijkt hoe Janzen haar beste Devil Wears Prada-imitatie doet, hoe Joling in een basketbaloutfit is gehesen om zoveel mogelijk te lijken op Zac Efron in High School Musical, en hoe Kees Tol moest doorgaan voor, jawel, Eminem. Tv-nostalgie doet gekke dingen met een mens.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Zo’n hysterisch verkleedfeestje sla ik normaal liever over, maar toch merkte ik dit weekend – juist nu! – dat het ergens ook wel weer lekker was, dat terugblikken op liedjes als Toppertje! en Boten Anna, tv-series als Baantjer en Kees & Co, en onvergetelijke tv-programma’s als Sterren dansen op het ijs en De gouden kooi. En goh, wat bleek het ineens weer geestig om te kijken naar een rappende Piet Hein ‘de Don’ Donner, of premier Balkende die van een skateboard lazert.
Zo’n valse nostalgietrip is escapisme in de puurste vorm: gemakzuchtig, maar tegenwoordig ook bijna noodzakelijk. Zo’n jolige terugblik op 2024 lijkt voorlopig ver weg. Na de gebeurtenissen in Amsterdam van afgelopen donderdagnacht was er zelfs een zekere angst om de tv, en dan met name de talkshows, aan te zetten. Escapisme hoefden we logischerwijs niet te verwachten, maar de gemiddelde Nederlandse talkshow is meestal ook niet de plek waar de gemoederen even tot bedaren worden gebracht.
Gelukkig was er Buitenhof, waar Jaïr Stranders, filosoof en bestuurslid van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam, in tegenstelling tot politici van over het hele spectrum, geen extra olie op het vuur gooide. Nee, Stranders probeerde iets van rust terug te vinden, en zei: ‘Het ingewikkelde is dat de extremen nu het hardst gaan schreeuwen, en steeds meer mensen hun kant op trekken. Het kost heel veel moeite om elkaar op te blijven zoeken in het midden, en niet mee te gaan in framing. Maar als we elkaar niet ontmoeten en niet met elkaar spreken, is het eind zoek als open samenleving.’
Presentator Tim de Wit gaf aan dat Stranders waarschijnlijk naïef genoemd zou worden. Ongetwijfeld, maar zijn pogingen om in ieder geval een béétje te blussen, hadden iets geruststellends. Anders wordt het wel erg aantrekkelijk om voortdurend maar in die tijdmachine te stappen, en vals nostalgisch terug te verlangen naar 2006.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant